ราเมศร์จ้องมองดารินตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย เขารู้สึกทึ่งในความเฉลียวฉลาดและคมคายของเธอ เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่อ่อนหวานไร้เดียงสาอย่างที่เขาเคยเจอ แต่เป็นผู้หญิงที่แข็งแกร่ง ฉลาดหลักแหลม และมีโลกส่วนตัวที่น่าค้นหา บทสนทนาของพวกเขากำลังพาเขาก้าวข้ามเส้นบางๆ ระหว่างความสัมพันธ์ทางธุรกิจกับความสัมพันธ์ส่วนตัว ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยคาดคิดว่าจะเกิดขึ้นกับตัวเอง “คุณดารินครับ” ราเมศร์เอ่ยขึ้นอีกครั้ง พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือ “แล้วคุณคิดว่า… ผมเป็นคนแบบไหนกันแน่” ดารินเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังประมวลผลคำถามของเขาอย่างละเอียด ดวงตาคู่สวยของเธอสบเข้ากับดวงตาของราเมศร์อย่างไม่หลบเลี่ยง ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกอ่านทะลุเข้าไปถึงข้างใน “ฉันมองว่าคุณราเมศร์เป็นคนที่… มีเสน่ห์เย้ายวนครับ” ดารินตอบช้าๆ “คุณรู้ว่าตัวเองต้องการอะไร และมีวิธีการที่จะทำให้ได้สิ่งนั้นมาเสมอ” “แล้วนั่นเป็นสิ่งที่ดีหรือเปล่าครับ” ราเมศร์ถาม เขายังคงอยากรู้ความคิดเห็นของเธอต่อไป “มันขึ้นอยู่กับว่าสิ่งนั้นคืออะไร และคุณใช้ ‘วิธีการ’ แบบไหนค่ะ” ดารินว่า “ถ้าสิ่งนั้นเป็นสิ่งที่ดี และวิธีการของคุณก็บริสุทธิ์ใจ ผลลัพธ์ที่ได้ก็ย่อมดี แต่ถ้าตรงกันข้าม… ผลลัพธ์ก็ย่อมไม่ต่างกัน” “คุณดารินคงจะมองว่าผมเป็นคนเจ้าเล่ห์หรือเปล่าครับ” ราเมศร์เลิกคิ้ว “ฉันไม่ได้ตัดสินคุณค่ะ” ดารินตอบเรียบๆ “แต่ฉันก็เห็นว่าคุณมีความสามารถในการ ‘เล่นเกม’ ได้เก่ง” “แล้วคุณไม่กลัวที่จะเล่นเกมกับผมหรือครับ” ราเมศร์ถาม มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เขารู้สึกสนุกกับเกมที่กำลังดำเนินอยู่กับเธอ “ฉันไม่เคยกลัวค่ะ” ดารินว่า “แต่ฉันก็ไม่ได้มองว่ามันเป็น ‘เกม’ เสมอไป” “แล้วคุณมองว่ามันเป็นอะไรครับ” ราเมศร์ถามอย่างกระตือรือร้น “อาจจะเป็น… การทำความรู้จักซึ่งกันและกันก็ได้ค่ะ” ดารินตอบ “ในรูปแบบที่แตกต่างออกไป” “การทำความรู้จัก” ราเมศร์ทวนคำ เขาเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ มองเธออย่างสำรวจ “คุณดาริน… ทำไมคุณถึงมางานเลี้ยงนี้คนเดียวครับ” “ฉันได้รับเชิญมาค่ะ” ดารินตอบ “และฉันก็อยากมาดูว่าโลกของคนระดับคุณเป็นอย่างไร” “แล้วคุณได้เห็นสิ่งที่อยากเห็นหรือยังครับ” ราเมศร์ถาม “บางส่วนค่ะ” ดารินตอบ “และก็มีบางส่วนที่… เกินความคาดหมาย” “เกินความคาดหมายในแง่ไหนครับ” ราเมศร์ถามอย่างรวดเร็ว “การได้คุยกับคุณราเมศร์ค่ะ” ดารินว่า “ฉันไม่คิดว่าการพูดคุยกับนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จอย่างคุณ จะทำให้ฉันรู้สึก… มีอะไรให้ครุ่นคิดได้มากขนาดนี้” ราเมศร์รู้สึกใจเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน คำพูดของเธอเหมือนสายลมเย็นๆ ที่พัดมาต้องใจเขา “ผม… ดีใจที่คุณรู้สึกอย่างนั้นครับ” “แต่คุณก็ยังคงเป็นคนที่คาดเดาได้ยากนะครับ” ดารินเสริม “และก็… ดูเหมือนจะมีอะไรซ่อนเร้นอยู่มากกว่าที่แสดงออกมา” “ทุกคนก็มีด้านที่ซ่อนเร้นกันทั้งนั้นแหละครับ” ราเมศร์ตอบ “ไม่มีใครแสดงออกทุกอย่างที่อยู่ในใจออกมาทั้งหมดหรอก” “จริงค่ะ” ดารินพยักหน้า “แต่บางครั้ง… การได้เห็นสิ่งที่ซ่อนเร้นเหล่านั้น อาจจะทำให้เราเข้าใจคนๆ นั้นได้มากขึ้น” “คุณอยากจะลองทำความเข้าใจผมให้มากขึ้นอย่างนั้นหรือครับ” ราเมศร์ถาม น้ำเสียงของเขามีความหวังเจือปน ดารินยิ้มบางๆ “ฉันไม่เคยบอกว่า ‘ไม่’ กับโอกาสในการเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ ค่ะ” ราเมศร์รู้สึกเหมือนมีบางอย่างในตัวเขากำลังเปลี่ยนแปลงไป ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะป้องกันตัวเอง กำลังถูกละลายอย่างช้าๆ โดยผู้หญิงตรงหน้า เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนกับใครเลย ผู้หญิงคนนี้แตกต่างออกไป เธอไม่ได้ต้องการเงินทองหรืออำนาจจากเขา แต่เธอต้องการ… ความเข้าใจ “คุณดารินครับ” ราเมศร์เอ่ยขึ้น “ผม… ขอแลกเปลี่ยนนามบัตรของคุณได้ไหมครับ” ดารินพยักหน้า “ได้ค่ะ” ราเมศร์หยิบนามบัตรของเขาออกมาจากกระเป๋าเสื้อเชิ้ตอย่างรวดเร็ว และส่งให้เธอ “นี่ครับ นามบัตรของผม ถ้าคุณอยากจะ… ทำความรู้จักผมให้มากขึ้น หรือมีอะไรอยากจะพูดคุย ก็ติดต่อผมได้เสมอครับ” ดารินรับนามบัตรมาเก็บไว้ในกระเป๋าถือใบเล็กของเธอ “ขอบคุณค่ะ” “ผมก็ขอ… นามบัตรของคุณบ้างนะครับ” ราเมศร์กล่าว ดารินยื่นนามบัตรสีขาวสะอาดตาให้เขา “นี่ค่ะ” ราเมศร์รับนามบัตรของเธอมา เขาใช้เวลาสักครู่ในการมองชื่อและตำแหน่งของเธอ “คุณดาริน… เจ้าของแกลเลอรี่ศิลปะ ‘อาร์ตเลิฟเวอร์’ สวยงามครับ” “ขอบคุณค่ะ” ดารินตอบ “หวังว่าคุณราเมศร์คงจะแวะไปเยี่ยมชมนะคะ” “ผมจะแวะไปแน่นอนครับ” ราเมศร์กล่าวด้วยความจริงใจ “ผมอยากจะเห็นงานศิลปะที่สื่อถึงอารมณ์ความรู้สึกของมนุษย์ที่คุณชอบ” “ยินดีต้อนรับเสมอค่ะ” ดารินยิ้ม บทสนทนาของพวกเขายังคงดำเนินต่อไป ราเมศร์รู้สึกว่าเขาเริ่มเปิดใจให้กับดารินมากขึ้นเรื่อยๆ เธอทำให้เขารู้สึกสบายใจอย่างน่าประหลาด แม้ว่าเธอจะไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมามากนัก แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงความจริงใจและความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ภายใน “คืนนี้… สนุกมากครับ” ราเมศร์เอ่ยขึ้น “ผมไม่เคยคิดว่าการคุยกับใครสักคน จะทำให้เวลาเดินไปเร็วขนาดนี้” “สำหรับฉันก็เช่นกันค่ะ” ดารินตอบ “คุณราเมศร์เป็นคนที่คุยด้วยแล้วไม่น่าเบื่อเลย” “ผมควรจะดีใจไหมครับ” ราเมศร์ถาม “คุณควรจะดีใจค่ะ” ดารินตอบ “เพราะฉันเป็นคนค่อนข้างเลือกที่จะคุยด้วย” ราเมศร์หัวเราะเบาๆ “ผมรู้สึกเป็นเกียรติครับ” “คุณราเมศร์มีแผนจะกลับไปทำงานที่ต่างประเทศเลยไหมคะ” ดารินถาม “ยังครับ” ราเมศร์ตอบ “ผมมีธุระที่ต้องสะสางอีกสักพัก” “แล้วคุณจะอยู่ที่เมืองไทยนานแค่ไหนคะ” ดารินถาม “อาจจะ… จนกว่าจะเบื่อก็ได้ครับ” ราเมศร์ตอบ “หรือจนกว่า… จะเจออะไรที่น่าสนใจกว่า” ดารินมองเขาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “คุณราเมศร์… เป็นคนเบื่อง่ายหรือคะ” “ผมไม่รู้เหมือนกันครับ” ราเมศร์ตอบ “แต่ผมก็ไม่ชอบอะไรที่จำเจ” “เข้าใจค่ะ” ดารินพยักหน้า “โลกนี้มีอะไรให้ค้นหาอีกเยอะ” “คุณดาริน… คิดว่าเราจะได้เจอกันอีกไหมครับ” ราเมศร์ถามอย่างตรงไปตรงมา ดารินยิ้มบางๆ “ถ้าโชคชะตาเป็นใจ… เราก็คงได้เจอกันค่ะ” “ผมหวังว่าโชคชะตาจะเป็นใจนะครับ” ราเมศร์กล่าว เมื่อถึงเวลาที่งานเลี้ยงเริ่มซาลง ราเมศร์ก็พาเดินส่งดารินออกมาถึงด้านนอกอาคาร “คืนนี้… ขอบคุณมากนะครับ” ราเมศร์กล่าว “สำหรับช่วงเวลาดีๆ” “ฉันก็ขอบคุณคุณเช่นกันค่ะ” ดารินตอบ “ผมจะรอ… โอกาสที่จะได้คุยกับคุณอีกนะครับ” ราเมศร์กล่าว “ฉันก็หวังว่าจะเป็นเช่นนั้นค่ะ” ดารินตอบ ก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้ราเมศร์ยืนมองตามหลังเธอไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ความเย็นชาของเธอเริ่มค่อยๆ ถูกละลายไปทีละน้อย และเขาไม่แน่ใจเลยว่า นี่เป็นสิ่งที่เขาต้องการ หรือเป็นสิ่งที่เขาควรจะหลีกเลี่ยง