ค่ำคืนที่ร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง แสงไฟสลัวสร้างบรรยากาศโรแมนติก ราเมศร์และดารินนั่งอยู่ตรงข้ามกันบนโต๊ะอาหารที่ประดับประดาไปด้วยดอกกุหลาบสีแดงสด ราเมศร์รู้สึกตื่นเต้นระคนกับความประหม่า ซึ่งเป็นความรู้สึกที่เขาไม่เคยประสบมาก่อนเมื่ออยู่กับผู้หญิง “ผมดีใจมากครับที่คุณดารินตอบรับคำชวนของผม” ราเมศร์เอ่ยขึ้น ขณะที่พนักงานกำลังเสิร์ฟอาหารจานแรก “ฉันก็ดีใจค่ะ” ดารินตอบด้วยรอยยิ้ม “ได้มีโอกาสพูดคุยกับคุณในบรรยากาศที่สบายๆ แบบนี้” “คุณดูสวยมากในชุดนี้ครับ” ราเมศร์กล่าวชมอย่างจริงใจ “ขอบคุณค่ะ” ดารินตอบ “คุณเองก็ดูดีมากเช่นกันค่ะ” บทสนทนาของทั้งสองคนดำเนินไปอย่างไหลลื่น พวกเขาแลกเปลี่ยนเรื่องราวเกี่ยวกับชีวิต ประสบการณ์ และมุมมองต่อโลก ราเมศร์พบว่าดารินเป็นผู้ฟังที่ดี และเธอเองก็มีความคิดเห็นที่น่าสนใจในทุกๆ เรื่องที่เขาพูด “คุณราเมศร์… ทำไมถึงตัดสินใจกลับมาทำงานที่เมืองไทยครับ” ดารินถาม “มีอะไรดึงดูดคุณกลับมา” ราเมศร์มองออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนจะหันกลับมาสบตาเธอ “ผม… อยากจะกลับมาสร้างอะไรบางอย่างที่นี่ครับ” “สร้างอะไรบางอย่าง… ในแง่ไหนคะ” ดารินถาม “สร้าง… ความเปลี่ยนแปลงครับ” ราเมศร์ตอบ “ผมอยากจะทำให้เมืองไทยเป็นที่ที่น่าอยู่ และมีโอกาสสำหรับทุกคน” “เป็นเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่มากค่ะ” ดารินกล่าว “แล้วคุณคิดว่า… คุณจะทำสำเร็จไหม” “ผมเชื่อว่าผมจะทำได้ครับ” ราเมศร์ตอบอย่างมั่นใจ “ถึงแม้ว่ามันจะไม่ง่ายก็ตาม” “คุณราเมศร์เป็นคนที่มีความมุ่งมั่นสูงจริงๆ ค่ะ” ดารินกล่าว “แล้วคุณดารินล่ะครับ” ราเมศร์ถามกลับ “อะไรคือสิ่งที่ขับเคลื่อนคุณ” “ฉัน… อยากจะทำให้โลกนี้สวยงามขึ้นค่ะ” ดารินตอบ “ผ่านทางงานศิลปะ” “คุณมองว่าศิลปะสามารถเปลี่ยนแปลงโลกได้จริงๆ หรือครับ” ราเมศร์ถาม “ศิลปะสามารถเปลี่ยนแปลงทัศนคติของผู้คนได้ค่ะ” ดารินว่า “และเมื่อทัศนคติของผู้คนเปลี่ยนไป โลกก็จะค่อยๆ เปลี่ยนแปลงไปเอง” “ผมชอบความคิดของคุณนะครับ” ราเมศร์กล่าว “มันดู… มีความหวัง” “ฉันเชื่อในความหวังค่ะ” ดารินยิ้ม “โดยเฉพาะอย่างยิ่ง… ความหวังที่เกิดจากศิลปะ” เมื่ออาหารจานหลักถูกเสิร์ฟ ราเมศร์ก็ขออนุญาตเล่าเรื่องเกี่ยวกับอดีตของเขาให้เธอฟัง เขาเล่าถึงความยากลำบากที่เคยผ่านมา การต่อสู้ดิ้นรนเพื่อพิสูจน์ตัวเอง และความผิดพลาดที่เคยทำ ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยเล่าให้ใครฟังมาก่อน “ผมเคย… หลงผิดไปบ้างครับ” ราเมศร์ยอมรับ “เคยคิดว่าเงินทองและอำนาจคือทุกสิ่งทุกอย่าง” ดารินมองเขาด้วยสายตาที่อ่อนโยน “ทุกคนมีช่วงเวลาที่หลงผิดค่ะ สิ่งสำคัญคือการเรียนรู้จากมัน” “คุณดาริน… เคยหลงผิดบ้างไหมครับ” ราเมศร์ถาม ดารินเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะตอบเสียงเบา “เคยค่ะ… และมันก็เจ็บปวดมาก” “คุณเคย… ไว้ใจใครผิดคนหรือครับ” ราเมศร์ถามอย่างนุ่มนวล ดารินพยักหน้าช้าๆ “เคยค่ะ… และมันก็ทำให้ฉัน… ปิดใจไปนาน” ราเมศร์รู้สึกเหมือนถูกเข็มทิ่มแทง เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมดารินถึงดูเยือกเย็นและระมัดระวังตัวมากเพียงนี้ “ผมขอโทษนะครับ ถ้าผมทำให้คุณรู้สึกไม่สบายใจ” “ไม่เป็นไรค่ะ” ดารินตอบ “คุณไม่ได้ทำอะไรผิด” “ผมอยากจะขอโอกาสครับ” ราเมศร์เอ่ยขึ้น “โอกาสที่จะทำให้คุณ… ลืมความเจ็บปวดในอดีต และเปิดใจให้กับผม” ดารินมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย “คุณราเมศร์… ทำไมคุณถึงอยากจะทำเช่นนั้นครับ” “เพราะผม… ชอบคุณครับ” ราเมศร์ตอบอย่างตรงไปตรงมา “ผมชอบในความเป็นคุณ ชอบในความคิดของคุณ ชอบในเสน่ห์ที่ซ่อนเร้นของคุณ” ดารินเงียบไปอีกครั้ง เธอค่อยๆ ยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ ก่อนจะวางลงอย่างแผ่วเบา “คุณราเมศร์… คุณรู้หรือเปล่าว่า… คุณเป็นคนแรกที่พูดแบบนี้กับฉัน” “ผม… โชคดีหรือเปล่าครับ” ราเมศร์ถาม “อาจจะใช่ค่ะ” ดารินตอบ “หรืออาจจะ… กำลังจะใช่” ราเมศร์รู้สึกเหมือนหัวใจของเขากำลังพองโต เขาไม่เคยรู้สึกตื่นเต้นหรือมีความหวังมากเท่านี้มาก่อน “ผมขอใช้โอกาสครั้งนี้… เรียนรู้ที่จะทำให้คุณมีความสุขนะครับ” ราเมศร์กล่าว ดารินมองเขาด้วยรอยยิ้มที่อ่อนหวานที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็น “ฉัน… หวังว่าคุณจะทำได้นะคะ คุณราเมศร์” เมื่ออาหารมื้อค่ำจบลง ราเมศร์ก็พาไปส่งดารินที่หน้าบ้านของเธอ “คืนนี้… เป็นค่ำคืนที่วิเศษมากครับ” ราเมศร์กล่าว “สำหรับฉันก็เช่นกันค่ะ” ดารินตอบ “ขอบคุณนะคะ” “ผมจะโทรหาคุณอีกนะครับ” ราเมศร์กล่าว “ฉันจะรอค่ะ” ดารินตอบ ก่อนจะหันหลังเดินเข้าไปในบ้าน ทิ้งให้ราเมศร์ยืนมองตามหลังเธอไปด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมล้นไปด้วยความหวัง เขาเพิ่งได้โอกาสครั้งที่สอง และเขาก็จะไม่ปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดลอยไปเด็ดขาด