หลายสัปดาห์ต่อมา ความสัมพันธ์ระหว่างราเมศร์และดารินก็พัฒนาไปอย่างรวดเร็ว พวกเขาเริ่มเจอกันบ่อยขึ้น ไม่ใช่แค่ในฐานะนักธุรกิจที่ทำงานร่วมกัน แต่ในฐานะเพื่อนที่กำลังเรียนรู้ซึ่งกันและกัน ราเมศร์มักจะหาข้ออ้างในการไปเยี่ยมแกลเลอรี่ของเธอ หรือชวนเธอไปทานอาหารกลางวันด้วยกัน “วันนี้ผมแวะมาดูภาพวาดใหม่ครับ” ราเมศร์บอกดาริน ขณะที่เขากำลังยืนพิจารณาภาพวาดสีน้ำมันขนาดใหญ่ที่เพิ่งจัดแสดงในแกลเลอรี่ “คุณมีรสนิยมที่ดีจริงๆ ครับ” ดารินเดินเข้ามาหาเขา ยิ้มบางๆ “ขอบคุณค่ะ ฉันเลือกงานที่ฉันรู้สึกว่า… มันมีเรื่องราวให้เล่า” “แล้วภาพนี้… มันเล่าเรื่องอะไรครับ” ราเมศร์ถาม สายตาของเขามองไปยังภาพวาดที่มีสตรีผู้หนึ่งกำลังมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเศร้าสร้อย “ภาพนี้… คือความโดดเดี่ยวค่ะ” ดารินตอบ “ความรู้สึกที่ต้องเผชิญหน้ากับโลกใบใหญ่เพียงลำพัง” ราเมศร์นิ่งไปครู่หนึ่ง เขาเข้าใจความรู้สึกนั้นดี แม้ว่าเขาจะถูกรายล้อมไปด้วยผู้คนมากมาย แต่บางครั้งเขาก็รู้สึกโดดเดี่ยวอย่างไม่น่าเชื่อ “คุณเคยรู้สึกแบบนั้นไหมครับ” ราเมศร์ถาม ดารินหันมาสบตาเขา “ทุกคนเคยรู้สึกโดดเดี่ยวในบางช่วงของชีวิตนะคะ คุณราเมศร์” “จริงของคุณครับ” ราเมศร์เห็นด้วย “แต่บางที… การมีใครสักคนอยู่เคียงข้าง… มันก็ช่วยได้มาก” “ใช่ค่ะ” ดารินยิ้ม “เหมือนกับศิลปะ… ที่ช่วยเติมเต็มช่องว่างในใจเรา” บทสนทนาของทั้งสองคนมักจะเป็นเช่นนี้เสมอ มีทั้งเรื่องงานศิลปะ เรื่องชีวิต และเรื่องความรู้สึก ราเมศร์พบว่าตัวเองเปิดใจให้ดารินมากขึ้นเรื่อยๆ เขาเล่าเรื่องราวในอดีตที่เขาไม่เคยบอกใครให้เธอฟัง และดารินก็รับฟังด้วยความเข้าใจ “คุณรู้ไหมครับคุณดาริน” ราเมศร์พูดขึ้นมาวันหนึ่งขณะที่พวกเขานั่งจิบกาแฟอยู่ที่ร้านโปรดของเธอ “ผมไม่เคยคิดว่า… การได้พูดคุยกับผู้หญิงสักคน… มันจะทำให้ผมรู้สึก… ดีขนาดนี้” ดารินเงยหน้าขึ้นมองเขา “แล้วเมื่อก่อน… คุณรู้สึกอย่างไรคะ” “ผม… มักจะรู้สึกเหมือนกำลังเล่นเกม” ราเมศร์ยอมรับ “ผมชอบการไล่ล่า… การเอาชนะ… และการควบคุม… แต่กับคุณ… ผมรู้สึก… เป็นตัวเอง… และรู้สึก… ปลอดภัย” “ฉันดีใจที่ได้ยินแบบนั้นค่ะ” ดารินตอบ “และฉันก็… ก็รู้สึกดีที่ได้อยู่กับคุณเช่นกัน” คำตอบนั้นทำให้หัวใจของราเมศร์เต้นแรงขึ้น เขารู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นภายในตัวเอง จากนักธุรกิจผู้เยือกเย็นและเจ้าเล่ห์ กำลังกลายเป็นคนที่อ่อนโยนและเปิดเผยมากขึ้น อย่างไรก็ตาม การเปลี่ยนแปลงนี้ก็ไม่ได้เกิดขึ้นโดยปราศจากอุปสรรค “คุณราเมศร์… คุณแน่ใจหรือคะว่า… ความสัมพันธ์ของเรา… มันจะยังคงดำเนินต่อไปได้” ดารินถามอย่างจริงจังในวันหนึ่ง “คุณเองก็มีชีวิตของคุณ… มีธุรกิจที่ต้องดูแล… แล้วฉัน… ฉันก็มีแกลเลอรี่ของฉัน” “ผม… กำลังพยายามหาทางครับ” ราเมศร์ตอบ “ผมไม่อยากจะสูญเสียคุณไป… ผมรู้สึกว่า… คุณมีความหมายกับผมมาก” “ความหมาย… ในรูปแบบไหนคะ” ดารินถาม น้ำเสียงของเธอมีความกังวลเล็กน้อย “ความหมาย… ที่ทำให้ผมอยากจะตื่นขึ้นมาในทุกๆ เช้า… ความหมาย… ที่ทำให้ผมอยากจะเป็นคนที่ดีขึ้น… และความหมาย… ที่ทำให้ผม… อยากจะ… ดูแลคุณ” ราเมศร์พูดอย่างติดขัด แต่ก็มั่นใจในสิ่งที่เขาพูด ดารินมองเขาด้วยแววตาที่ลึกซึ้ง “คุณราเมศร์… คุณเคย… เคยรักใครมาก่อนไหมคะ” คำถามนั้นทำให้ราเมศร์นิ่งไป เขาไม่เคยถูกถามคำถามนี้มาก่อน และเขาก็ไม่แน่ใจว่าคำตอบของเขาคืออะไร “ผม… ไม่แน่ใจครับ” ราเมศร์ตอบตามตรง “ผมเคย… มีความสัมพันธ์… เคย… เคยคิดว่าตัวเองรัก… แต่… ผมไม่เคยรู้สึก… แบบนี้มาก่อน” “แบบไหนคะ” ดารินถาม “แบบที่… ผมอยากจะทุ่มเททุกอย่าง… เพื่อให้คุณมีความสุข… แบบที่… ผมยอมทำทุกอย่าง… เพียงเพื่อ… ให้คุณอยู่เคียงข้างผม” ราเมศร์อธิบาย ดารินยิ้ม เธอวางมือลงบนมือของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะ “ฉันก็… รู้สึกคล้ายๆ กันค่ะ” เธอกล่าว “แต่… เราต้องระวังนะคะ… เราสองคน… มาจากโลกที่แตกต่างกันมาก” “ผมรู้ครับ” ราเมศร์ตอบ “แต่ผมเชื่อว่า… ความแตกต่าง… สามารถ… ผสมผสานกันได้… ถ้าหาก… เราทั้งสองคน… ต้องการมันจริงๆ” “คุณพูดถูกค่ะ” ดารินพยักหน้า “แต่… คุณราเมศร์… คุณแน่ใจหรือว่า… คุณไม่ได้กำลัง… เล่นเกมกับหัวใจฉัน… อีกครั้ง” คำถามนั้นทำให้ราเมศร์รู้สึกสะดุ้ง เขารู้ดีว่าภาพลักษณ์ในอดีตของเขาอาจจะทำให้ดารินไม่สบายใจ “ผม… ขอสาบานเลยครับว่า… ผมไม่ได้กำลังเล่นเกม” ราเมศร์กล่าวอย่างจริงจัง “ผม… ผมรู้สึกดีกับคุณจริงๆ… ผม… ผมกำลังจะ… ตกหลุมรักคุณ… แล้วล่ะครับ” คำพูดนั้นทำให้ดารินนิ่งไป เธอค่อยๆ ดึงมือออก “คุณแน่ใจหรือคะ” เธอถาม “ผมแน่ใจครับ” ราเมศร์ตอบ “ผมไม่เคยรู้สึก… แบบนี้มาก่อน… ผม… ผมอยากจะให้โอกาส… ความรู้สึกนี้… ได้เติบโต… กับคุณ” ดารินมองเข้าไปในดวงตาของราเมศร์ เธอเห็นความจริงใจในแววตาของเขา “ฉัน… ก็หวังว่าจะเป็นเช่นนั้นค่ะ” ดารินกล่าว “แต่… เราต้องค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปนะคะ… คุณราเมศร์… อย่าเพิ่งรีบร้อน” “ผมจะทำตามที่คุณต้องการครับ” ราเมศร์รับปาก แม้ว่าทั้งสองคนจะตกลงที่จะค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป แต่ราเมศร์ก็รู้สึกได้ว่าเส้นแบ่งระหว่างความเป็นเพื่อนและความรักกำลังจะจางหายไป เขาไม่แน่ใจว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่เขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน… กับดาริน