อลิสารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมาเมื่อได้ยินข่าวอาการป่วยของคุณพ่อ เธอรีบตรงไปที่โรงพยาบาลทันที ธันวาเดินเคียงข้างเธอ มือของเขากุมมือเธอไว้แน่น เป็นการให้กำลังใจที่เงียบแต่ทรงพลัง ใบหน้าของเขาฉายแววกังวลไม่แพ้เธอ “คุณพ่อคะ” อลิสาร้องเรียกเสียงดังเมื่อเธอไปถึงห้องพักผู้ป่วย คุณหญิงมณีรัตน์ หันมามองลูกสาว สีหน้าอ่อนเพลียจากการตรากตรำดูแลสามี “หมอบอกว่า… ท่านต้องพักผ่าตัด และต้องนอนโรงพยาบาลอีกสักพักใหญ่” อลิสารู้สึกใจเสีย น้ำตาคลอหน่วย เธอทรุดตัวลงนั่งข้างเตียงผู้ป่วย มือของเธอค่อยๆ จับมือของคุณพ่อที่ผอมซีดไว้ “คุณพ่อคะ หนูมาแล้วค่ะ” คุณสมชายค่อยๆ ลืมตาขึ้น มองลูกสาวด้วยรอยยิ้มที่อ่อนแรง “มาแล้วเหรอ” เสียงของท่านแหบพร่า “คุณพ่อ… ไม่เป็นอะไรนะคะ” อลิสาพยายามกลั้นน้ำตา “หมอจะดูแลคุณพ่อเอง” “พ่อไม่เป็นไรหรอกลูก” คุณสมชายกล่าว “แค่… มันเหนื่อยหน่อย” ธันวาที่ยืนอยู่ข้างๆ ก้าวเข้ามา ย่อตัวลงข้างเตียง “สวัสดีครับคุณสมชาย ผมธันวาครับ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่นอบน้อมและจริงใจ “ผมเสียใจที่ทราบข่าวครับ ผมขอเป็นกำลังใจให้คุณสมชายหายไวๆ นะครับ” คุณสมชายมองธันวาด้วยสายตาที่อ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย “ขอบใจนะ” ท่านพยักหน้าเบาๆ ตลอดทั้งวัน อลิสาไม่ยอมห่างจากเตียงผู้ป่วยเลย เธอคอยเช็ดตัว ป้อนน้ำ และพูดคุยกับคุณพ่อด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้สดใสที่สุด แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความกังวลก็ตาม คุณหญิงมณีรัตน์เห็นท่าทางของลูกสาวก็อดเป็นห่วงไม่ได้ “ลูก… ไปพักผ่อนบ้างเถอะนะ แม่ดูแลคุณพ่ออยู่” “ไม่เป็นไรค่ะแม่” อลิสาตอบ “หนูอยากอยู่ตรงนี้กับคุณพ่อ” ธันวาเห็นดังนั้นจึงอาสา “คุณหญิงครับ ผมขออยู่เป็นเพื่อนอลิสาต่อได้ไหมครับ ผมจะคอยดูและให้ครับ” คุณหญิงมณีรัตน์มองธันวาด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็เห็นถึงความจริงใจในแววตาของเขา “ก็ได้จ้ะ ขอบใจมากนะ” เมื่อคุณหญิงมณีรัตน์ออกไปพักผ่อน อลิสาหันไปมองธันวา “ขอบคุณนะ ธันวา” “ผมเป็นห่วงคุณ ผมเป็นห่วงคุณพ่อของคุณด้วย” ธันวาตอบ “ผมอยากให้คุณรู้ว่า คุณไม่ได้อยู่คนเดียว” “หนูรู้” อลิสาบีบมือเขาเบาๆ “แต่… หนูยังกังวลอยู่ดี” “ผมเข้าใจ” ธันวาเลื่อนตัวเข้ามาใกล้ขึ้น “แต่ตอนนี้คุณต้องเข้มแข็งนะครับ เพื่อคุณพ่อ” “แล้ว… เรื่องงานของคุณล่ะคะ?” อลิสาถาม “ไม่กระทบเหรอ?” “ไม่เป็นไรครับ” ธันวาตอบ “ผมได้จัดการเรียบร้อยแล้ว ผมบอกเลื่อนการประชุมสำคัญไปแล้ว ทุกคนเข้าใจครับ” “คุณ… ทำเพื่อหนูขนาดนี้เลยเหรอคะ?” อลิสาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง “ผมรักคุณ” ธันวาตอบสั้นๆ แต่หนักแน่น “ผมจะทำทุกอย่างเพื่อคุณ” คืนนั้น อลิสาแทบไม่ได้หลับเลย เธอเฝ้ามองคุณพ่อสลับกับมองธันวาที่นั่งหลับพิงเก้าอี้อยู่ข้างๆ เขาดูเหนื่อยอ่อน แต่ก็ยังคงอยู่ตรงนี้ คอยเป็นกำลังใจให้เธอ “ธันวา… ตื่นก่อน” อลิสาปลุกเขาเบาๆ ธันวาขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะลืมตาขึ้น “เป็นอะไรครับ?” “คุณ… กลับไปพักผ่อนก่อนก็ได้นะ” อลิสาบอก “เดี๋ยวหนูอยู่เอง” “ไม่ครับ” ธันวาปฏิเสธทันที “ผมจะไม่ไปไหนทั้งนั้น ผมจะอยู่ตรงนี้กับคุณ” “แต่คุณก็เหนื่อยนะ” อลิสาคะยั้นคะยอ “ผมมีแรงมากกว่าที่คิดครับ” ธันวาพยายามยิ้ม “คุณไม่ต้องห่วงผมนะ ห่วงคุณพ่อดีกว่า” เขาค่อยๆ ลุกขึ้น ยืดเส้นยืดสาย แล้วเดินไปหยิบแก้วน้ำให้คุณสมชาย “คุณสมชายครับ ดื่มน้ำหน่อยนะครับ” คุณสมชายค่อยๆ ยกแก้วขึ้นดื่ม มองธันวาด้วยสายตาที่สื่อความหมายบางอย่าง “คุณพ่อ… คุณพ่อสบายดีนะคะ” อลิสาถามคุณพ่อ “พ่อ… ดีขึ้นแล้วลูก” คุณสมชายตอบ “ขอบใจที่เป็นห่วงนะ” “หนูรักคุณพ่อนะคะ” อลิสาพึมพำ “พ่อก็รักลูก” คุณสมชายกล่าว เช้าวันต่อมา อาการของคุณสมชายดีขึ้นเล็กน้อย คุณหมออนุญาตให้เยี่ยมได้นานขึ้น อลิสาและธันวาเข้าไปหาท่านพร้อมกัน “คุณพ่อคะ วันนี้ดูดีขึ้นนะคะ” อลิสาเอ่ยทัก “นิดหน่อย” คุณสมชายตอบ “แต่ก็ยังรู้สึกไม่ค่อยมีแรง” “คุณสมชายครับ” ธันวาเปิดประเด็น “ผมอยากจะขอโทษคุณสมชายอีกครั้งครับ สำหรับทุกสิ่งที่ผมเคยทำผิดพลาดไป ผมรู้ว่าคำขอโทษอาจจะดูไม่มีค่ามากนักในตอนนี้ แต่ผมอยากให้คุณสมชายรู้ว่า ผมสำนึกผิดจริงๆ และผมจะทำทุกอย่างเพื่อพิสูจน์ตัวเอง” คุณสมชายมองธันวาด้วยสายตาที่พิจารณา “พ่อรู้ว่าธันวาเป็นคนยังไง” ท่านพูดเสียงค่อย “เมื่อก่อนพ่ออาจจะมองข้ามข้อดีของธันวาไป แต่ตอนนี้… พ่อเห็นความตั้งใจของธันวาแล้ว” “ผมจะไม่ทำให้คุณพ่อผิดหวังครับ” ธันวาเอ่ยอย่างหนักแน่น “พ่อรู้” คุณสมชายยิ้มบางๆ “พ่อเห็นแล้วว่าธันวาดูแลอลิสาดีแค่ไหน” อลิสารู้สึกตื้นตันใจจนพูดอะไรไม่ออก เธอเพียงแต่มองหน้าธันวาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความหวัง “เอาล่ะ” คุณสมชายกล่าว “พ่อเหนื่อยแล้ว พ่ออยากพักผ่อน” “ค่ะคุณพ่อ” อลิสาตอบ “แล้วเดี๋ยวหนูจะมาใหม่นะคะ” เมื่อออกจากห้องพักผู้ป่วย อลิสาโผเข้ากอดธันวาแน่น “ขอบคุณนะ ธันวา” “ผมรักคุณ” ธันวาตอบ กอดเธอแน่นเช่นกัน “เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกันนะ” สถานการณ์ที่เคยตึงเครียดระหว่างธันวากับคุณสมชายคลี่คลายลงอย่างน่าประหลาดใจ อลิสารู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก การได้เห็นพ่อของเธอเริ่มยอมรับธันวา ทำให้ความหวังของเธอยิ่งมีมากขึ้น แต่กระนั้น เธอก็ยังอดกังวลไม่ได้ว่า จะมีอะไรอีกบ้างที่รอพวกเขาอยู่ข้างหน้า