อลิสานั่งนิ่งอยู่ที่โซฟาในห้องรับแขก มือไม้สั่นเทา เธอพยายามปัดเป่าภาพที่เพื่อนเล่าให้ฟังออกไปจากหัว แต่ก็ทำไม่ได้ ภาพของธันวากับผู้หญิงคนอื่นวนเวียนอยู่ในความคิดของเธอ ราวกับฝันร้ายที่ตามหลอกหลอน “อลิสา… นี่มันเกิดอะไรขึ้น?” คุณหญิงมณีรัตน์เดินเข้ามา เห็นลูกสาวนั่งหน้าซีดเผือด “ทำไมหน้าซีดอย่างนี้?” อลิสาเงยหน้ามองแม่ น้ำตาไหลพราก “แม่คะ… หนู… หนูไม่รู้จะทำยังไงแล้ว” “บอกแม่มาสิลูก เกิดอะไรขึ้น?” คุณหญิงมณีรัตน์ทรุดตัวลงนั่งข้างๆ กุมมือลูกสาว “เกิดเรื่องกับธันวาเหรอ?” อลิสาพยักหน้าเบาๆ “หนู… หนูเจอเขา… กับผู้หญิงอีกคนหนึ่งค่ะแม่” คุณหญิงมณีรัตน์ตกใจ “อะไรนะ? หมายความว่ายังไง?” “เพื่อนหนู… เขาเห็นค่ะแม่” อลิสาเล่าทั้งน้ำตา “เขาเห็นธันวาอยู่กับผู้หญิงคนนั้น แล้วก็ออกไปกับเขา” “โอ้… อลิสา…” คุณหญิงมณีรัตน์กอดลูกสาว “แม่เสียใจด้วยนะ” “หนู… ไม่เข้าใจเลยค่ะแม่” อลิสาพึมพำ “ทำไมเขาถึงทำแบบนี้? เขาสัญญากับหนูแล้วนะ” “บางที… อาจจะมีอะไรที่เราไม่รู้ก็ได้นะลูก” คุณหญิงมณีรัตน์ปลอบ “แล้ว… หนูจะทำยังไงดีคะแม่?” อลิสาเงยหน้ามองแม่ “หนู… หนูไม่อยากเสียเขาไปอีกแล้ว” “แม่ก็ไม่รู้เหมือนกันลูก” คุณหญิงมณีรัตน์พูดอย่างเห็นใจ “แต่ลูกต้องใจเย็นๆ ก่อนนะ” ไม่นานนัก ธันวาก็มาถึงบ้าน เขาดูรีบร้อนและกังวล “อลิสา! คุณอยู่ที่ไหน? ผมพยายามโทรหาคุณทั้งวันเลย” ธันวาพูดทันทีที่เห็นอลิสา อลิสาปรายตามองเขาอย่างเย็นชา “คุณต้องการอะไร?” “ผมอยากอธิบายทุกอย่าง” ธันวาเข้ามาใกล้ “เมื่อคืนนี้… มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อย่างที่เธอคิดนะ” “ไม่ใช่เรื่องใหญ่?” อลิสายิ้มเยาะ “แล้วที่เพื่อนฉันเห็นล่ะ? ที่คุณไปกับผู้หญิงคนอื่น แล้ว… ก็ออกไปกับเขา? นี่มันไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับคุณเหรอ?” “มัน… มันมีเหตุผลนะอลิสา” ธันวาพยายามอธิบาย “ผู้หญิงคนนั้น… เธอเป็นน้องสาวของเพื่อนเก่าผมที่เสียชีวิตไป เธอมาขอร้องให้ผมไปช่วยเรื่องบางอย่าง” “ช่วยเรื่องอะไร?” อลิสาถามเสียงแข็ง “เธอ… เธอต้องการความช่วยเหลือเรื่องธุรกิจของพี่ชายเธอ เขาเพิ่งเสียชีวิตไป เธอไม่รู้จะทำยังไง” ธันวาตอบ “ผมเลยต้องไปคุยกับเธอ” “แล้วทำไมคุณไม่บอกฉัน?” อลิสาถาม “ทำไมคุณถึงต้องโกหกฉัน?” “ผม… ผมกลัวว่าคุณจะเข้าใจผิด” ธันวาตอบ “ผมกลัวว่าคุณจะคิดแบบนี้” “แต่สุดท้าย… คุณก็ทำให้ฉันคิดแบบนี้จนได้!” อลิสาตะคอก “คุณหลอกฉัน ธันวา! คุณหลอกฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า!” “ผมไม่ได้หลอกคุณนะ!” ธันวาขึ้นเสียงบ้าง “ผมแค่… ผมแค่ไม่รู้จะอธิบายยังไง” “คุณ… ไม่เคยคิดถึงความรู้สึกของฉันเลยใช่ไหม?” อลิสาถามด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวด “คุณเคยคิดไหมว่าถ้าฉันรู้เรื่องนี้ ฉันจะรู้สึกยังไง?” “ผมคิดนะ! ผมคิดตลอดเวลา! ผมถึงได้พยายามอธิบายไง!” ธันวาเกือบจะตะโกน “หยุด!” อลิสาตะโกนกลับ “ฉันไม่อยากฟังอะไรอีกแล้ว” “อลิสา… ได้โปรด…” ธันวาพยายามจะคว้ามือเธอ แต่อลิสารวบมือตัวเองออก “อย่า… อย่าแตะต้องตัวฉัน” คำพูดนั้นเหมือนดาบที่กรีดแทงเข้าไปในหัวใจของธันวา เขายืนนิ่งราวกับถูกแช่แข็ง “ฉัน… ฉันให้อภัยคุณเรื่องในอดีต” อลิสาพูดเสียงสั่น “ฉันพยายามที่จะเชื่อใจคุณอีกครั้ง แต่… คุณกลับทำแบบนี้” “มันไม่ใช่เรื่องอย่างที่คุณคิดนะอลิสา…” ธันวาพูดอย่างสิ้นหวัง “สำหรับฉัน… มันก็คือเรื่องแบบนี้แหละ” อลิสาพูดพลางเดินหนีไป “ฉัน… ฉันต้องการเวลาอยู่คนเดียว” ธันวาได้แต่มองตามหลังเธอไปอย่างเจ็บปวด เขาไม่รู้จะทำอย่างไรให้เธอเข้าใจอีกต่อไป ความเชื่อใจที่เพิ่งจะเริ่มก่อตัวขึ้นมาใหม่ กำลังจะแตกสลายไปอีกครั้ง ทิ้งไว้เพียงรอยร้าวที่ยากจะเยียวยา