อลิสานั่งนิ่งอยู่ที่โซฟาในห้องรับแขก มือไม้สั่นเทา เธอพยายามปัดเป่าภาพที่เพื่อนเล่าให้ฟังออกไปจากหัว แต่ก็ทำไม่ได้ ภาพของธันวากับผู้หญิงคนอื่นวนเวียนอยู่ในความคิดของเธอ ราวกับฝันร้ายที่ตามหลอกหลอน ความไว้วางใจที่ค่อยๆ ก่อร่างสร้างตัวขึ้นมา กำลังจะพังทลายลงไปอีกครั้งด้วยน้ำมือของเขาเอง “อลิสา… นี่มันเกิดอะไรขึ้น?” คุณหญิงมณีรัตน์เดินเข้ามา เห็นลูกสาวนั่งหน้าซีดเผือด “ทำไมหน้าซีดอย่างนี้? ใครทำให้ลูกเป็นแบบนี้?” อลิสาเงยหน้ามองแม่ น้ำตาไหลพราก “แม่คะ… หนู… หนูไม่รู้จะทำยังไงแล้ว” เธอเสียงสั่นเครือ พยายามรวบรวมสติ “หนู… เหมือนหัวใจจะแตกสลาย” “บอกแม่มาสิลูก เกิดอะไรขึ้น?” คุณหญิงมณีรัตน์ทรุดตัวลงนั่งข้างๆ กุมมือลูกสาวที่เย็นเฉียบ “เกิดเรื่องกับธันวาเหรอ? เขาทำอะไรลูกอีก?” อลิสาพยักหน้าเบาๆ น้ำตายิ่งไหลริน “หนู… หนูเจอเขา… กับผู้หญิงอีกคนหนึ่งค่ะแม่” คำพูดหลุดออกจากปากไปอย่างยากลำบาก ภาพนั้นยังคงติดตาเธอไม่จาง “หนู… ไม่คิดเลยว่าเขาจะทำแบบนี้ได้อีก” คุณหญิงมณีรัตน์ตกใจจนพูดไม่ออก “อะไรนะ? หมายความว่ายังไง? เธอเห็นภาพอะไรมา?” “เพื่อนหนู… เขาเห็นค่ะแม่” อลิสาเล่าทั้งน้ำตา เรื่องราวจากปากเพื่อนยังคงก้องอยู่ในหู “เขาเห็นธันวาอยู่กับผู้หญิงคนนั้น แล้วก็ออกไปกับเขา… เหมือนคนรักกันเลยค่ะแม่” “โอ้… อลิสา…” คุณหญิงมณีรัตน์กอดลูกสาวแน่น พยายามปลอบประโลม “แม่เสียใจด้วยนะลูก แม่เข้าใจว่ามันเจ็บปวดมากแค่ไหน” “หนู… ไม่เข้าใจเลยค่ะแม่” อลิสาพึมพำ เสียงแผ่วเบา “ทำไมเขาถึงทำแบบนี้? เขาสัญญากับหนูแล้วนะ ว่าจะไม่ทำอีก สัญญาว่าจะซื่อสัตย์ สัญญาว่าจะไม่ทำให้หนูเสียใจอีก” “บางที… อาจจะมีอะไรที่เราไม่รู้ก็ได้นะลูก” คุณหญิงมณีรัตน์ปลอบอย่างอ่อนโยน “บางทีมันอาจจะมีเหตุผลที่เขาต้องทำแบบนั้น” “แล้ว… หนูจะทำยังไงดีคะแม่?” อลิสาเงยหน้ามองแม่ ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยความหวังริบหรี่ “หนู… หนูไม่อยากเสียเขาไปอีกแล้ว แม่… หนูรักเขามากจริงๆ” “แม่ก็ไม่รู้เหมือนกันลูก” คุณหญิงมณีรัตน์พูดอย่างเห็นใจ “แต่ลูกต้องใจเย็นๆ ก่อนนะ อย่าเพิ่งตัดสินใจอะไรในตอนนี้ หาความจริงให้แน่ใจก่อน” ไม่นานนัก ธันวาก็มาถึงบ้าน เขาดูรีบร้อนและกังวล ใบหน้าซีดเผือดผิดปกติ “อลิสา! คุณอยู่ที่ไหน? ผมพยายามโทรหาคุณทั้งวันเลย” ธันวาพูดทันทีที่เห็นอลิสาในห้องรับแขก “ผมเป็นห่วงคุณมาก” อลิสาปรายตามองเขาอย่างเย็นชา แววตาว่างเปล่า “คุณต้องการอะไร? มาต่อว่าฉันอีกเหรอ? ที่ฉันไม่เชื่อใจคุณ?” “เปล่าเลยครับอลิสา! ผมอยากอธิบายทุกอย่าง” ธันวาเข้ามาใกล้ พยายามจับมือเธอ แต่เธอดึงมือกลับ “เมื่อคืนนี้… มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อย่างที่เธอคิดนะ” “ไม่ใช่เรื่องใหญ่?” อลิสายิ้มเยาะอย่างขมขื่น “แล้วที่เพื่อนฉันเห็นล่ะ? ที่คุณไปกับผู้หญิงคนอื่น แล้ว… ก็ออกไปกับเขา? นี่มันไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับคุณเหรอ? มันเป็นเรื่องปกติในสายตาคุณสินะ” “มัน… มันมีเหตุผลนะอลิสา” ธันวาพยายามอธิบาย เสียงร้อนรน “ผู้หญิงคนนั้น… เธอเป็นน้องสาวของเพื่อนเก่าผมที่เสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อน เธอเพิ่งติดต่อผมมาเมื่อวาน เธอมาขอร้องให้ผมไปช่วยเรื่องบางอย่าง” “ช่วยเรื่องอะไร?” อลิสาถามเสียงแข็ง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ “เรื่องอะไรที่สำคัญขนาดที่คุณต้องโกหกฉันแบบนี้?” “เธอ… เธอต้องการความช่วยเหลือเรื่องธุรกิจของพี่ชายเธอ เขาเพิ่งเสียชีวิตไปอย่างกะทันหัน เธอไม่รู้จะทำยังไงกับบริษัท เขาไม่มีใครอื่นแล้วที่จะไว้ใจได้” ธันวาตอบ “ผมเลยต้องไปคุยกับเธอ ไปช่วยดูเอกสาร ไปช่วยวางแผนธุรกิจเบื้องต้นให้เธอ” “แล้วทำไมคุณไม่บอกฉัน?” อลิสาถาม น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือ “ทำไมคุณถึงต้องปิดบังฉัน? ทำไมต้องสร้างสถานการณ์ให้ฉันเข้าใจผิดแบบนี้?” “ผม… ผมกลัวว่าคุณจะเข้าใจผิด” ธันวาตอบ ใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “ผมกลัวว่าคุณจะคิดแบบที่เพื่อนคุณคิด ผมกลัวว่าคุณจะเสียใจ ถ้าผมบอกคุณไปตรงๆ คุณอาจจะกังวลมากเกินไป” “แต่สุดท้าย… คุณก็ทำให้ฉันคิดแบบนี้จนได้!” อลิสาตะคอก น้ำตาไหลอาบแก้ม “คุณหลอกฉัน ธันวา! คุณหลอกฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า! คุณเคยพูดว่าคุณจะไม่มีวันโกหกฉันอีกแล้ว แต่คุณก็ยังทำ! คุณไม่เคยเปลี่ยนเลยจริงๆ!” “อลิสา ผมขอโทษ! ได้โปรดฟังผมก่อน” ธันวารีบร้อน “ผมไม่ได้ตั้งใจจะโกหกคุณ ผมแค่… ผมแค่กลัว” “กลัว?” อลิสาหัวเราะอย่างสิ้นหวัง “คุณกลัวฉันเสียใจมากขนาดนั้นเลยเหรอ? หรือว่าคุณกลัวว่าฉันจะจับได้ว่าคุณกำลังนอกใจฉันอยู่?” “ไม่ใช่! ผมไม่ได้นอกใจคุณ! ผมรักคุณคนเดียว!” ธันวาแทบจะตะโกน “ผมจะไม่มีวันทำร้ายคุณแบบนั้นอีกแล้ว” “แล้วภาพที่ฉันเห็นล่ะ? แล้วคำพูดของเพื่อนฉันล่ะ? มันคืออะไร?” อลิสาถามกลับ น้ำตาไหลไม่หยุด “ถ้าคุณไม่ได้นอกใจฉัน แล้วทำไมคุณถึงต้องไปกับผู้หญิงคนนั้นตอนกลางคืน? ทำไมคุณถึงต้องปิดบัง? ทำไมคุณถึงต้องให้คนอื่นเห็นในลักษณะนั้น?” “ผม… ผมพยายามจะรีบไปหาคุณหลังจากคุยกับเธอเสร็จ แต่คุณก็ไม่อยู่แล้ว ผมโทรหาคุณก็ไม่รับ ผมเลยอยากจะมาอธิบายให้คุณฟังทันทีที่เจอคุณ” ธันวากล่าว “ผมไม่ได้คิดเลยว่าคุณจะไปเชื่อคำพูดของเพื่อนคุณโดยไม่ฟังผมก่อน” “แล้วคุณคิดว่าผมควรจะเชื่อคำพูดของคุณที่เคยหลอกลวงผมมาตลอดอย่างนั้นเหรอ?” อลิสาถามกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ฉันควรจะเชื่อใจคุณอีกครั้งหลังจากที่คุณทำแบบนี้ได้ยังไง?” “อลิสา โปรดให้โอกาสผมอีกครั้งนะครับ” ธันวาคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ “ผมขอร้อง ผมจะทำทุกอย่างเพื่อพิสูจน์ตัวเอง ผมจะไม่มีวันทำให้คุณเสียใจอีก” “มันสายเกินไปแล้ว ธันวา” อลิสาพูดเสียงแผ่วเบา “ความเชื่อใจมันเปราะบางมากนะ เมื่อมันพังไปแล้ว มันก็ยากที่จะซ่อมแซม” คุณหญิงมณีรัตน์มองลูกสาวด้วยความเจ็บปวด เธอเห็นว่าอลิสากำลังจะแตกสลาย “ธันวา ลุกขึ้นก่อน” เธอพูด “ตอนนี้ลูกทั้งคู่คงต้องการเวลา” ธันวาลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ มองอลิสาด้วยสายตาตัดพ้อ “ผมเข้าใจ” เขาตอบเสียงเบา “ถ้าคุณอลิสาต้องการเวลา ผมก็จะให้เวลาคุณ” เขากล่าวกับอลิสา “แต่โปรดรู้ไว้ว่า ผมรักคุณ และผมจะรอคุณเสมอ” พูดจบ ธันวาก็เดินออกจากบ้านไป ทิ้งให้อลิสานั่งนิ่งอยู่กับความเจ็บปวดและความสับสนหัวใจ แม่ของเธอได้แต่นั่งกอดลูกสาวไว้แน่น ปลอบประโลมอย่างเงียบๆ “แม่คะ…” อลิสาพูดเสียงสะอื้น “หนู… หนูไม่รู้จะทำยังไงแล้ว” “ไม่เป็นไรนะลูก” คุณหญิงมณีรัตน์ลูบหลังลูกสาวเบาๆ “แม่จะอยู่ตรงนี้กับลูกเสมอ” ในคืนนั้น อลิสานอนไม่หลับ เธอคิดถึงทุกคำพูดของธันวา คิดถึงภาพที่เห็น คิดถึงความรู้สึกของตัวเอง ความรักที่เธอมีให้เขา มันยังคงอยู่ แต่ความเจ็บปวดที่เขาหยิบยื่นให้ มันก็หนักหนาเกินกว่าจะรับไหว