อลิสารู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนเส้นด้ายบางๆ ที่พร้อมจะขาดสะบั้นได้ทุกเมื่อ ความรู้สึกรักธันวายังคงมีอยู่เต็มเปี่ยมในหัวใจ แต่ความเจ็บปวดและความไม่มั่นคงที่เขาได้มอบให้มันก็ยังคงกัดกินจิตใจของเธออยู่ทุกวัน ทุกคืน เธอพยายามอย่างหนักที่จะรวบรวมสติและมองหาทางออกที่ดีที่สุดสำหรับความสัมพันธ์ครั้งนี้ “เป็นไงบ้างลูก?” คุณหญิงมณีรัตน์ถามเมื่อเห็นอลิสาเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น “ได้คุยกับธันวาแล้วใช่ไหม?” อลิสาพยักหน้าช้าๆ “ค่ะแม่ หนูได้คุยแล้ว” “แล้วเป็นยังไงบ้าง?” คุณหญิงมณีรัตน์ถามอย่างเป็นห่วง “ลูกตัดสินใจได้หรือยัง?” อลิสาถอนหายใจยาว “หนู… หนูยังไม่แน่ใจเลยค่ะแม่” เธอตอบ “หนูรักเขามากจริงๆ แต่ความเจ็บปวดที่เคยได้รับมันยังคงตามหลอกหลอนหนูอยู่” “แม่เข้าใจ” คุณหญิงมณีรัตน์ลูบแขนลูกสาว “ความเชื่อใจมันเหมือนกระจกนะลูก ถ้ามันแตกไปแล้ว การจะต่อให้เหมือนเดิมมันก็ไม่ใช่เรื่องง่าย” “หนู… หนูไม่อยากเสียเขาไปอีกแล้วค่ะแม่” อลิสาพูดเสียงเครือ “แต่หนูก็กลัวเหลือเกินว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นอีก” “ลูกได้บอกความกลัวของลูกให้ธันวาฟังหรือยัง?” คุณหญิงมณีรัตน์ถาม “หนู… หนูพยายามบอกเขาค่ะ” อลิสาตอบ “เขาบอกว่าจะพยายามพิสูจน์ตัวเองให้หนูเห็นอีกครั้ง” “แล้วลูกเชื่อเขาไหม?” อลิสาเงียบไปครู่หนึ่ง “หนู… หนูอยากจะเชื่อค่ะแม่” เธอตอบ “แต่หนูไม่รู้ว่าหนูจะทำได้หรือเปล่า” “มันขึ้นอยู่กับลูกนะลูก” คุณหญิงมณีรัตน์กล่าว “ลูกต้องฟังเสียงหัวใจของตัวเอง ถ้าลูกยังรักเขาอยู่ และเชื่อว่าเขาสามารถเปลี่ยนแปลงได้จริงๆ ก็ลองให้โอกาสเขาอีกสักครั้ง” “แต่ถ้าสุดท้าย… มันก็ยังเหมือนเดิมล่ะคะแม่?” อลิสาถามด้วยความกังวล “ถ้าถึงตอนนั้นจริงๆ ลูกก็จะได้รู้ว่าลูกได้พยายามเต็มที่แล้ว” คุณหญิงมณีรัตน์ปลอบ “อย่างน้อยลูกก็ไม่ต้องมานั่งเสียใจทีหลังว่าไม่ได้ลองทำอะไรเลย” คำพูดของแม่ทำให้อลิสารู้สึกดีขึ้น เธอตัดสินใจที่จะให้โอกาสธันวาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ เธอจะไม่ยอมให้ตัวเองถูกหลอกอีกเด็ดขาด เธอจะใช้สติและหัวใจในการตัดสินใจ “หนูจะลองให้โอกาสเขาอีกครั้งค่ะแม่” อลิสาตัดสินใจ “แต่หนูจะระวังตัวให้มากขึ้น” “ดีแล้วลูก” คุณหญิงมณีรัตน์ยิ้ม “แม่สนับสนุนลูกเสมอ” หลังจากคุยกับแม่ อลิสาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เธอมองหน้าจออยู่นานก่อนจะกดโทรออกไปหาธันวา “ธันวา” เธอพูดเมื่อเขาเป็นฝ่ายรับสาย “ฉัน… ฉันอยากจะคุยกับคุณอีกครั้ง” “อลิสา!” ธันวาตื่นเต้น “ได้เลยครับคุณ ผมพร้อมเสมอ” “พรุ่งนี้… คุณว่างไหม?” อลิสาถาม “ว่างเสมอครับ! ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ เพื่อคุณ” ธันวาตอบอย่างกระตือรือร้น “พรุ่งนี้… เราไปเดินเล่นที่ทะเลกันนะ” อลิสาเสนอ “ฉันอยากจะ… ตัดสินใจ” “ได้ครับอลิสา” ธันวาตอบอย่างดีใจ “ผมจะไปรับคุณตอนเช้า” ในวันรุ่งขึ้น อลิสาและธันวาเดินทางไปยังชายหาดแห่งหนึ่งที่สวยงาม ท้องฟ้าแจ่มใส ทะเลเป็นประกายสะท้อนแสงแดด พวกเขานั่งอยู่บนผืนทราย มองดูคลื่นซัดเข้าหาฝั่งอย่างเงียบๆ “ธันวา” อลิสาเอ่ยทำลายความเงียบ “ฉัน… ฉันคิดทบทวนหลายครั้งแล้ว” ธันวาหันมามองเธออย่างตั้งใจ “ครับอลิสา” “ฉันยังรักคุณนะ” อลิสาพูดเสียงเบา “แต่ฉันก็ยังคงมีความกลัวอยู่” “ผมเข้าใจครับ” ธันวาตอบ “ผมจะไม่กดดันคุณ ผมจะให้เวลาคุณเสมอ” “แต่… ฉันก็ไม่อยากเสียคุณไป” อลิสาพูดต่อ “ฉันอยากจะลอง… ให้โอกาสคุณอีกครั้ง” ธันวากลั้นหายใจ เขารู้ว่านี่คือช่วงเวลาสำคัญ “จริงๆ เหรอครับอลิสา?” อลิสาพยักหน้า “ค่ะ” เธอพูด “แต่… ฉันอยากให้คุณสัญญาอะไรกับฉันสักอย่าง” “บอกมาเลยครับอลิสา ผมจะทำทุกอย่าง” ธันวาตอบอย่างจริงจัง “อย่าทำให้ฉันเสียใจอีกนะธันวา” อลิสาพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “อย่าทำให้ฉันต้องมานั่งสงสัยในตัวคุณอีก” “ผมสัญญาครับอลิสา!” ธันวาตอบอย่างหนักแน่น “ผมสัญญาด้วยหัวใจของผม ผมจะไม่มีวันทำให้คุณเสียใจอีก ผมจะทำทุกอย่างเพื่อรักษาความสัมพันธ์ของเราไว้” ธันวาเอื้อมมือไปจับมือของอลิสา มือของเขาอบอุ่นและมั่นคง อลิสากำมือของเขาไว้แน่น เธอรู้สึกถึงความจริงใจที่ส่งผ่านมา “ฉัน… ฉันพร้อมที่จะลองอีกครั้งนะธันวา” อลิสาบอก “แต่คุณต้องจำคำสัญญาของคุณไว้ให้ดี” “ผมจำได้เสมอครับอลิสา” ธันวายิ้มทั้งน้ำตา “ขอบคุณนะครับที่ให้โอกาสผมอีกครั้ง ผมรักคุณ” “ฉันก็รักคุณ” อลิสาตอบ เธอมองเข้าไปในดวงตาของธันวา เธอเห็นความหวังและความมุ่งมั่นอยู่ในนั้น เธอหวังว่าครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอต้องเผชิญกับความเจ็บปวด และความรักของพวกเขาจะสามารถฟื้นคืนกลับมาแข็งแกร่งกว่าเดิมได้อีกครั้ง