หลังจากวันที่ได้พูดคุยกับธันวาที่ร้านกาแฟ อลิสาพยายามที่จะดำเนินชีวิตต่อไปอย่างปกติที่สุด แต่ในใจเธอก็ยังคงเต็มไปด้วยความสับสนและความหวาดระแวง ธันวาเองก็ไม่ปล่อยให้โอกาสที่ได้รับหลุดลอยไป เขาพยายามเข้ามาในชีวิตเธออย่างสม่ำเสมอ แต่ก็ด้วยท่าทีที่ระมัดระวังและอ่อนน้อมถ่อมตนมากกว่าที่เคยเป็นมา “อลิสาครับ” ธันวาโทรศัพท์มาหาเธอในช่วงบ่าย “วันนี้ผมอยากจะชวนคุณไปทานข้าวเย็นที่บ้านคุณแม่นะครับ ท่านอยากเจอคุณ” อลิสาลังเล “คุณแม่… ของคุณอยากเจอฉันจริงเหรอ” “จริงสิครับ” ธันวาตอบอย่างหนักแน่น “ท่านคิดถึงคุณมาก ท่านรู้เรื่องของเรา ท่านอยากให้คุณกลับมา” เมื่อได้ยินดังนั้น อลิสาจึงตัดสินใจตอบตกลง แม้ในใจจะยังคงมีความกังวลอยู่ก็ตาม เมื่อไปถึงบ้านของธันวา คุณหญิงมณีรัตน์ แม่ของธันวา ก็ออกมาต้อนรับเธอด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม “อลิสา ยินดีที่ได้เจออีกครั้งนะจ๊ะ” “สวัสดีค่ะคุณป้า” อลิสาโค้งคำนับ “หนูเองก็ดีใจที่ได้เจอค่ะ” “เข้ามาข้างในก่อนสิ” คุณหญิงมณีรัตน์เชื้อเชิญ “ธันวาเล่าให้แม่ฟังแล้วว่าลูกสองคนกำลังพยายามจะกลับมาคืนดีกัน แม่ดีใจมากเลยนะ” บทสนทนาในช่วงแรกเป็นไปอย่างราบรื่น คุณหญิงมณีรัตน์สอบถามสารทุกข์สุกดิบของอลิสาอย่างเป็นกันเอง เธอพยายามทำให้บรรยากาศดูผ่อนคลายที่สุดเท่าที่จะทำได้ “แม่รู้ว่าลูกกำลังรู้สึกไม่สบายใจ” คุณหญิงมณีรัตน์กล่าวขณะที่พวกเขานั่งทานอาหารเย็นกัน “แม่ขอโทษแทนธันวาด้วยนะ เขาเป็นคนดีนะ แต่บางทีเขาก็อาจจะขาดความรอบคอบไปบ้าง” “หนูเข้าใจค่ะคุณป้า” อลิสาตอบ “หนูเองก็คงต้องใช้เวลาในการปรับความเข้าใจ” “แม่หวังว่าลูกจะให้อภัยเขานะ” คุณหญิงมณีรัตน์เอ่ย “ธันวาเขารักลูกมากจริงๆ แม่เห็นมาตลอด” ในช่วงเวลาอาหารเย็น ธันวาคอยดูแลเอาใจใส่อลิสาเป็นอย่างดี เขาตักอาหารให้เธอ ชวนคุย และคอยสังเกตสีหน้าท่าทางของเธออยู่เสมอ ราวกับว่าเขากลัวว่าเธอจะรู้สึกไม่สบายใจ “คุณแม่ครับ” ธันวาเอ่ยขึ้นขณะที่ทุกคนกำลังเพลิดเพลินกับอาหาร “ผมอยากจะขอโทษอลิสาอีกครั้งนะครับ” คุณหญิงมณีรัตน์มองลูกชาย “ลูกพูดไปแล้วหลายครั้งนะ” “แต่ผมอยากจะขอโทษต่อหน้าคุณแม่ด้วยครับ” ธันวาหันไปหาอลิสา “ผมรู้ว่าผมทำผิดพลาดไปมาก และผมจะไม่ให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกเด็ดขาด” อลิสาพยักหน้า “ฉัน… ฉันกำลังพยายามที่จะลืมเรื่องที่ผ่านมา” “แล้วคุณจะให้โอกาสผมจริงๆ ใช่ไหมครับ” ธันวาถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความหวัง “ฉันจะให้โอกาสคุณ” อลิสาตอบ “แต่คุณต้องทำให้ฉันแน่ใจจริงๆ นะ” หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จ ธันวาอาสาไปส่งอลิสาที่บ้าน เขาขับรถด้วยความเร็วปกติ ไม่เหมือนกับตอนที่เขามักจะเร่งรีบเสมอ “ขอบคุณนะครับที่มาวันนี้” ธันวาพูดขณะที่จอดรถหน้าบ้านของอลิสา “คุณแม่มีความสุขมากที่ได้เจอคุณ” “หนูก็มีความสุขค่ะ” อลิสาตอบ “คุณแม่ของคุณใจดีมากจริงๆ” “แล้วคุณล่ะครับ” ธันวาหันมามองเธอ “คุณ… คุณรู้สึกดีขึ้นบ้างไหม” อลิสาถอนหายใจ “ฉัน… ฉันยังคงรู้สึกสับสนอยู่บ้าง” เธอสารภาพ “แต่การได้ไปเจอคุณแม่ของคุณวันนี้ มันทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นนะ” “ผมดีใจครับ” ธันวายิ้ม “ผมจะพยายามทำให้คุณรู้สึกดีขึ้นเรื่อยๆ” เมื่อกลับถึงบ้าน อลิสาก็พบกับคุณหญิงมณีรัตน์ที่รออยู่ “เป็นยังไงบ้างลูก” คุณหญิงมณีรัตน์ถาม “ก็… ก็ดีค่ะแม่” อลิสาตอบ “คุณแม่ของธันวาใจดีมากเลยค่ะ” “แม่รู้อยู่แล้ว” คุณหญิงมณีรัตน์ยิ้ม “แล้วธันวา… เขาเป็นยังไงบ้าง” “เขาก็… พยายามทำดีค่ะแม่” อลิสาตอบ “เขาดูระมัดระวังมากขึ้น” “ดีแล้วลูก” คุณหญิงมณีรัตน์ลูบแขนลูกสาว “แม่หวังว่าลูกจะมีความสุขนะ” วันเวลาผ่านไป ธันวายังคงพิสูจน์ตัวเองอย่างต่อเนื่อง เขาหมั่นมาหาอลิสา พาเธอไปทำกิจกรรมต่างๆ ที่เธอชอบ และคอยรับฟังปัญหาของเธออยู่เสมอ เขากลายเป็นคนที่ใส่ใจในรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ มากขึ้น และไม่เคยทำให้อลิสารู้สึกว่าถูกละเลยอีกเลย “อลิสาครับ” ธันวาโทรมาหาเธอในวันหนึ่ง “สุดสัปดาห์นี้มีงานแสดงศิลปะที่คุณชอบไปจัดที่ห้างสรรพสินค้า คุณอยากไปไหม” “น่าสนใจนะ” อลิสาตอบ “แล้ว… มีใครไปบ้าง” “ก็… ผมกับคุณนั่นแหละครับ” ธันวาตอบ “หรือว่าคุณอยากจะชวนเพื่อนมาด้วยก็ได้นะ” “ไม่เป็นไรค่ะ” อลิสาตอบ “ฉันอยากไปกับคุณ” วันงานแสดงศิลปะ ธันวาพยายามทำให้ทุกอย่างสมบูรณ์แบบ เขาคอยอธิบายงานศิลปะต่างๆ ที่น่าสนใจ และคอยดูว่าอลิสาจะชอบหรือไม่ “คุณชอบอันนี้ไหม” ธันวาถามขณะที่ชี้ไปที่ภาพวาดสีน้ำมันที่มีฉากธรรมชาติสวยงาม “สวยมากเลยค่ะ” อลิสาตอบ “สีสันสดใสดี” “ผมว่าเหมือนความรู้สึกของคุณเลยนะ” ธันวาพูด “สดใสและมีชีวิตชีวา” อลิสายิ้ม “คุณก็พูดเก่งขึ้นนะ” “ผมเรียนรู้มาจากคุณไงครับ” ธันวาตอบ “ผมเรียนรู้ที่จะพูดในสิ่งที่รู้สึกจริงๆ” ขณะที่กำลังเดินชมงานศิลปะ จู่ๆ ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาหาธันวา “ธันวา! ไม่เจอกันนานเลยนะ” อลิสารู้สึกใจกระตุกทันที เธอจำผู้หญิงคนนั้นได้ทันทีว่าเป็นคนเดียวกับที่เธอเคยเห็นกับธันวาในวันนั้น “อรุณ… เธอมาทำอะไรที่นี่” ธันวาถามด้วยน้ำเสียงที่ดูประหลาดใจเล็กน้อย “ฉันก็มาเดินเล่นน่ะสิ” อรุณตอบ “แล้วนี่… ใคร” เธอเหลือบมองอลิสาด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยความสงสัย “นี่อลิสาครับ” ธันวาแนะนำ “แฟนของผม” คำว่า ‘แฟน’ ที่ออกมาจากปากของธันวา ทำให้อลิสารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็มีความสุขใจ “สวัสดีค่ะ” อลิสาเอ่ยทักทายอรุณด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย “อ๋อ… ยินดีที่ได้รู้จักนะ” อรุณยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นดูไม่เป็นมิตรเท่าไหร่นัก “ฉันอรุณนะ เป็นเพื่อนเก่าของธันวา” “ค่ะ” อลิสาตอบสั้นๆ ธันวาพยายามตัดบทสนทนา “อรุณ ผมต้องขอตัวก่อนนะครับ เรามีธุระต่อ” “ไว้เจอกันใหม่นะธันวา” อรุณกล่าวทิ้งท้าย ก่อนจะเดินจากไป หลังจากที่อรุณไปแล้ว อลิสาก็หันไปมองธันวา “เขา… เขาเป็นคนเดียวกับในวันนั้นใช่ไหม” ธันวาพยักหน้า “ใช่ครับอลิสา เขาคือคนคนนั้น” “แล้ว… เขาพูดกับคุณว่าอะไร” อลิสารู้สึกกังวล “เขาแค่ทักทายตามปกติครับ” ธันวาตอบ “ผมไม่ได้คุยอะไรกับเขามาก ผมยืนยันไปแล้วว่าคุณคือแฟนของผม” “คุณ… คุณพูดจริงเหรอ” อลิสาถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่แน่ใจ “จริงครับอลิสา” ธันวาจับมือเธอ “ผมจะไม่โกหกคุณอีกแล้ว ผมจะไม่มีวันทำให้คุณรู้สึกไม่สบายใจอีก” อลิสาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของธันวา เธอเห็นถึงความจริงใจและความแน่วแน่ในแววตาของเขา แต่เธอก็ยังคงมีความรู้สึกกังวลใจอยู่ลึกๆ ว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในอดีตจะกลับมาหลอกหลอนเธออีกครั้งหรือไม่