อลิสาท่าทางตื่นตระหนก ใบหน้าซีดเผือดราวกับเห็นผี “คุณ… คุณบอกว่าคุณทำเอกสารนั่นหายนะคะ” เสียงของเธอสั่นเครือจนแทบจะฟังไม่ได้ศัพท์ “เอกสารสำคัญ… ที่คุณบอกว่าจะเอาไปให้ฉัน… ที่เกี่ยวกับการทำงานของฉัน… หายไปเหรอคะ” คำถามถาโถมราวกับพายุลูกเห็บที่กระหน่ำซัดเข้าใส่หัวใจอันบอบบางของเธอ ธันวาเห็นสีหน้าของอลิสาแล้วก็ยิ่งรู้สึกผิด เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่เบาลงกว่าเดิม “ผม… ผมขอโทษจริงๆ ครับอลิสา ผมรู้ว่ามันสำคัญมาก” “สำคัญมากเหรอคะ” อลิสาหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่แฝงไปด้วยความเจ็บปวดและเสียใจ “คุณรู้ดีเลยว่ามันสำคัญมาก แล้วคุณก็ยังทำมันหายไปอีก” เธอพูดพร้อมกับยกมือขึ้นกุมขมับราวกับจะระงับความปวดร้าวที่ประดังเข้ามา “คุณกำลังจะเข้าไปหาฉันที่บ้าน… เพื่อจะเอามันมาให้ฉัน… แต่คุณกลับทำมันหายไปเสียก่อน” “ตอนนั้นผมรีบมากครับ” ธันวาพยายามอธิบาย “ผมพกมันใส่ไว้ในซองเอกสาร พอเดินไปถึงหน้าบ้านคุณ ผมก็รีบเอามันออกมาจากกระเป๋า แต่ผมดันไปทำมันหล่นหายไปในกองใบไม้ที่อยู่ริมรั้ว ผมพยายามหาแล้วนะครับ แต่มันมืดแล้วและผมก็หาไม่เจอจริงๆ” “แล้วทำไม… ทำไมคุณถึงไม่บอกฉันเรื่องนี้เลย” อลิสาเงยหน้ามองเขา ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยน้ำตาที่คลออยู่ “ทำไมคุณถึงปล่อยให้ฉันเข้าใจผิดมาตลอด” “ผม… ผมกลัวครับ” ธันวาสารภาพ “ผมกลัวว่าถ้าคุณรู้ว่าผมทำเอกสารสำคัญหายไป คุณจะยิ่งไม่ไว้ใจผม คุณจะคิดว่าผมไม่รอบคอบ ไม่มีความรับผิดชอบ ยิ่งถ้าคุณรู้ว่าเอกสารนั้นอาจจะมีความเกี่ยวพันกับ… กับปัญหาที่คุณกำลังเจออยู่ ผมยิ่งกลัวใหญ่เลย” “ปัญหาที่ฉันกำลังเจออยู่…” อลิสาพึมพำกับตัวเอง “คุณหมายถึงเรื่องที่… เรื่องที่ใครบางคนกำลังพยายามจะทำลายโครงการของฉันใช่ไหมคะ” เธอหันมามองธันวาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม ธันวาพยักหน้าอย่างช้าๆ “ใช่ครับ” เขาตอบ “ตอนที่ผมบังเอิญไปเจอเอกสารลับของบริษัท ผมก็เอะใจแล้วว่ามันต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากล ผมเลยพยายามจะหาทางช่วยเหลือคุณ แต่ผมก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอย่างไรดี จนกระทั่งผมได้เห็นเอกสารที่อรุณมีอยู่ ผมถึงได้รู้ว่ามันเชื่อมโยงกัน” “อรุณ…” อลิสาเอ่ยชื่อนั้นออกมาแผ่วเบา “เธอมีเอกสารอะไรที่เชื่อมโยงกับเรื่องนี้คะ” “เป็นเอกสารที่แสดงให้เห็นว่าใครคือคนที่กำลังปล่อยข่าวลือและข้อมูลเท็จเกี่ยวกับโครงการของคุณ” ธันวาอธิบาย “และคนที่อยู่เบื้องหลังก็คือ… คุณจิระ” “คุณจิระ!” อลิสาอุทานด้วยความตกใจ “เป็นไปได้ยังไงคะ เขาเป็นคนที่… สนับสนุนฉันมาตลอด” “ผมก็คิดแบบนั้นครับ” ธันวาถอนหายใจ “แต่เอกสารที่อรุณมี มันชัดเจนมากครับ มันมีทั้งอีเมล มีทั้งบันทึกการโอนเงิน และลายเซ็นของคุณจิระในเอกสารบางฉบับ ผมคิดว่าอรุณอาจจะได้มันมาโดยบังเอิญ หรือไม่ก็… เธออาจจะเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วย” อลิสาอึ้งไป เธอไม่รู้จะพูดอะไร เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง ภาพของธันวากับอรุณในวันนั้น ภาพของความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน และความลับที่ค่อยๆ ถูกเปิดเผยออกมาทีละน้อย มันทำให้เธอสับสนและเจ็บปวดเหลือเกิน “แล้ว… ทำไมคุณถึงไม่บอกเรื่องคุณจิระให้ฉันฟัง” อลิสาถามเสียงเบา “ถ้าคุณรู้เรื่องนี้มานานแล้ว ทำไมคุณถึงไม่รีบมาบอกฉัน” “ผมพยายามแล้วครับ” ธันวาตอบ “แต่ทุกครั้งที่ผมพยายามจะพูด คุณก็มักจะเดินหนีไปเสมอ หรือไม่ก็คุณก็จะไม่รับฟัง ผมก็เลยคิดว่า… ถ้าผมพิสูจน์ได้ว่าผมไม่ได้นอกใจคุณจริงๆ อาจจะทำให้คุณเชื่อใจผมมากขึ้น แล้วผมค่อยบอกเรื่องสำคัญนี้ให้คุณฟัง” “คุณคิดว่าการที่ฉันเห็นคุณอยู่กับอรุณในลักษณะนั้น… มันจะทำให้ฉันเชื่อใจคุณมากขึ้นเหรอคะ” อลิสาถามเสียงประชดประชัน “คุณกำลังเล่นกับความรู้สึกของฉัน ธันวา” “ผมขอโทษครับ” ธันวากล่าว “ผมรู้ว่าผมผิดพลาดไป ผมขอโทษที่ทำให้คุณเสียใจ ผมขอโทษที่ทำให้คุณสับสน ผมขอโทษที่ผมไม่ได้สื่อสารกับคุณให้ดีกว่านี้” เขาเอื้อมมือมาจับมือของอลิสาไว้ “แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า ผมรักคุณนะครับอลิสา ผมไม่เคยรักใครเท่าคุณมาก่อนเลย” อลิสายังคงนิ่งเงียบ เธอไม่สามารถตอบสนองต่อคำพูดของเขาได้ในทันที ความรู้สึกในใจของเธอเต็มไปด้วยความสับสน เจ็บปวด และความผิดหวัง เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใคร ควรจะทำอย่างไรต่อไป “ผม… ผมอยากจะขอโอกาสอีกครั้งนะครับอลิสา” ธันวาพูดต่อ “ขอโอกาสให้ผมได้แก้ไขทุกอย่างที่ผมทำผิดไป ขอโอกาสให้ผมได้พิสูจน์ว่าผมรักคุณจริงๆ และผมจะปกป้องคุณจากทุกคนที่คิดจะทำร้ายคุณ” อลิสายังคงนั่งนิ่ง ดวงตาเหม่อลอยมองออกไปนอกหน้าต่าง ฝนเริ่มโปรยปรายลงมา เม็ดฝนเล็กๆ กระทบกับกระจกราวกับเสียงสะท้อนความรู้สึกที่กำลังปั่นป่วนอยู่ในใจของเธอ เธอค่อยๆ ดึงมือของตัวเองออกจากมือของธันวาอย่างแผ่วเบา “ฉัน… ฉันขอเวลาคิดนะคะ” เธอพูดเสียงแหบพร่า “ตอนนี้… ฉันยังไม่รู้ว่าฉันจะเชื่อใจคุณได้อีกครั้งหรือเปล่า”