อลิสาเดินออกมาจากร้านกาแฟด้วยหัวใจที่เต้นระรัว สมองของเธอเต็มไปด้วยภาพและคำพูดของธันวา การกลับมาเจอกันครั้งนี้มันช่างกะทันหันและเกินความคาดหมาย เธอไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะกลับมา และที่สำคัญกว่านั้นคือ เขาดูเหมือนจะยังมีความรู้สึกบางอย่างที่มีให้เธออยู่ “บ้าจริง!” เธอพึมพำกับตัวเองขณะก้าวขึ้นรถ “ทำไมต้องกลับมาตอนนี้ด้วยนะ” สามปีที่ผ่านมา เธอพยายามอย่างหนักเพื่อจะลืมเขา เพื่อจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ แต่ทุกครั้งที่คิดว่าตัวเองแข็งแกร่งพอ ก็จะมีบางอย่างเข้ามาทำให้ความทรงจำเกี่ยวกับเขากลับมาอีกครั้ง และครั้งนี้ มันชัดเจนยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ตลอดทางกลับบ้าน อลิสาเอาแต่คิดถึงบทสนทนาระหว่างเธอกับธันวา คำพูดที่ว่า “คิดถึง… ตลอดเวลา” และ “อยากให้โอกาสเราอีกครั้ง” มันวนเวียนอยู่ในหัวของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอรู้ดีว่า การกลับไปคบกับธันวาอีกครั้งไม่ใช่เรื่องง่าย ปัญหาที่ทำให้พวกเขาต้องเลิกกันในครั้งนั้นมันยังคงอยู่ และความคิดที่แตกต่างกันระหว่างเส้นทางชีวิตของทั้งสองคนก็เป็นอุปสรรคสำคัญ “เขาจะเข้าใจจริงๆ เหรอ?” เธอถามตัวเอง “หรือเขาแค่กลับมาเพราะเหงา?” ความรู้สึกไม่มั่นคงเริ่มคืบคลานเข้ามาในใจ อลิสาเคยเจ็บปวดกับความสัมพันธ์ครั้งนั้นมากพอแล้ว เธอไม่แน่ใจว่าตัวเองจะทนรับความผิดหวังอีกครั้งได้หรือไม่ เมื่อถึงบ้าน เธอโยนกระเป๋าลงบนโซฟาแล้วทิ้งตัวลงนั่งอย่างหมดแรง ภาพของธันวาในร้านกาแฟยังคงติดตา เขาดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้น สุขุมขึ้น แต่แววตาคู่นั้นก็ยังคงทำให้เธอหวั่นไหวได้เสมอ “เราควรจะทำยังไงดี?” เธอครุ่นคิด “ควรจะติดต่อเขาไป หรือควรจะปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามยถากรรม?” เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เลื่อนดูรายชื่อติดต่อ แล้วหยุดอยู่ที่ชื่อของ “ธันวา” เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดวางสาย “ไม่เอา” เธอตัดสินใจ “อย่าเพิ่งใจง่าย” วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ในขณะที่อลิสาพยายามตั้งสติและจัดการกับความรู้สึกของตัวเอง โทรศัพท์ของเธอก็สั่นขึ้น เป็นข้อความจากธันวา “วันนี้… อากาศดีนะ” อลิสารู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่า เธอจ้องมองข้อความนั้นตาไม่กะพริบ ปลายนิ้วของเธอสั่นขณะพยายามพิมพ์ตอบกลับ “ค่ะ” “ฉัน… อยากเจอเธออีก” อลิสาหัวเราะแห้งๆ “เราเพิ่งเจอกันเมื่อวานเองนะคะ” “ผมรู้” ธันวาพิมพ์ตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว “แต่ผม… รู้สึกว่าเวลามันน้อยเกินไป” “คุณต้องไปทำงานไม่ใช่เหรอคะ?” เธอถาม “เลื่อนได้” เขาตอบ “ตอนนี้… สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการได้คุยกับเธอ” อลิสาถอนหายใจ เธอยอมรับว่าใจของเธอเริ่มหวั่นไหวอีกครั้ง เธอรู้ว่าตัวเองไม่ควรจะตอบตกลง แต่เธอก็ห้ามใจตัวเองไม่ได้ “แล้ว… เจอกันที่ไหนคะ?” เธอถาม “ร้านกาแฟเดิม?” ธันวาเสนอ “ไม่เอาค่ะ” เธอปฏิเสธทันที “เราเจอกันที่นั่นแล้ว” “งั้น… สวนสาธารณะใกล้ๆ บ้านคุณ?” เขาถาม “ตอนเย็นๆ?” อลิสาคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ก็ได้ค่ะ” เมื่อถึงเวลานัดหมาย อลิสาก็ขับรถไปยังสวนสาธารณะแห่งนั้น เธอเห็นธันวายืนรออยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ แสงแดดยามเย็นสาดส่อง ทำให้เงาของเขาทอดยาวลงบนพื้นหญ้า “มาแล้วเหรอ?” ธันวาทักทายเมื่อเธอเดินเข้ามาใกล้ “ผมรอไม่นานใช่ไหม?” “ก็ไม่นานเท่าไหร่ค่ะ” เธอตอบพลางยิ้มบางๆ “วันนี้… ดูสดใสกว่าเมื่อวานนะ” ธันวาว่าพลางมองสำรวจเธอ “คุณก็เหมือนกัน” อลิสาตอบ “ดู… ผ่อนคลายขึ้น” “เพราะได้คุยกับเธอ” เขาว่า “คุณ… มีอะไรจะเล่าให้ผมฟังบ้างไหม?” “เรื่องอะไรคะ?” “เรื่อง… ตลอดสามปีที่ผ่านมา” ธันวาเอ่ย “ผมอยากรู้ทุกอย่าง” อลิสาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอไม่แน่ใจว่าตัวเองอยากจะรื้อฟื้นเรื่องราวในอดีตหรือไม่ “มัน… ไม่มีอะไรน่าสนใจหรอกค่ะ” “สำหรับผม… มันน่าสนใจนะ” ธันวาว่า “ชีวิตคุณ… เป็นยังไงบ้าง?” “ก็… ทำงาน เรียนรู้ชีวิตไปเรื่อยๆ” เธอตอบ “พยายามอยู่กับปัจจุบัน” “แล้ว… มีใครเข้ามาในชีวิตบ้างไหม?” ธันวาถามอย่างตรงไปตรงมา คำถามนั้นทำเอาอลิสาชะงัก “คุณ… ทำไมถึงอยากรู้คะ?” “เพราะผม… อยากรู้” เขาตอบ “อยากรู้ว่า… มีใครที่ดีพอจะเข้ามาแทนที่ผมได้หรือเปล่า” อลิสาหัวเราะเบาๆ “ไม่มีใครหรอกค่ะ” เธอตอบอย่างไม่รู้ตัว ธันวายิ้ม “งั้น… ผมก็สบายใจ” “สบายใจทำไมคะ?” เธอถาม “คุณก็มีชีวิตของคุณที่ต่างประเทศ” “ตอนที่อยู่ต่างประเทศ… ผมคิดถึงเมืองไทย” ธันวาว่า “แต่ตอนนี้… ผมคิดถึงคุณมากกว่า” บทสนทนาของทั้งสองคนดำเนินไปเรื่อยๆ อลิสาเล่าเรื่องราวชีวิตของเธอให้ธันวาฟังอย่างออกรส น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความสุข ความเศร้า และความหวัง “แล้วคุณล่ะคะ?” อลิสาถาม “ทำไมถึงกลับมา?” “ผม… รู้สึกว่าผมทำผิดพลาดครั้งใหญ่” ธันวาตอบ “การเลือกที่จะจากไป… มันทำให้ผมเสียใจมาตลอด” “แต่คุณก็ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน” เธอแย้ง “ใช่” เขาเห็นด้วย “แต่… ผมไม่เคยมีความสุขเต็มที่เลย” “ทำไมล่ะคะ?” “เพราะไม่มีคุณอยู่ข้างๆ” ธันวาว่า “ผม… คิดถึงรอยยิ้มของคุณ คิดถึงเสียงหัวเราะของคุณ คิดถึงทุกอย่างที่เป็นคุณ” อลิสารู้สึกว่าหัวใจของเธอกำลังเต้นแรงอีกครั้ง ความรู้สึกที่เธอเก็บกดมาตลอดสามปี กำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมา “คุณ… อย่าพูดแบบนี้ได้ไหมคะ?” เธอว่า “มันทำให้ฉัน… สับสน” “ผมขอโทษ” ธันวาว่า “แต่ผมพูดความจริง” “ความจริง… ที่มันผ่านมาแล้ว” เธอพยายามเตือนตัวเอง “แต่… ถ้าเราให้โอกาสตัวเองอีกครั้งล่ะ?” ธันวาเอ่ย “เราอาจจะ… ทำให้มันดีขึ้นได้” อลิสาเงียบไป เธอไม่รู้จะตอบเขาอย่างไรดี ความรู้สึกในใจของเธอมันซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายได้ “ฉัน… ต้องการเวลา” เธอพูดในที่สุด “ฉันไม่แน่ใจว่า… ฉันพร้อมหรือยัง” “ได้” ธันวาพยักหน้า “ผมจะรอ” ทั้งสองคนมองตากัน ความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ลอยวนอยู่ระหว่างกลาง “ผม… ต้องไปแล้ว” ธันวาว่า “พรุ่งนี้… ผมจะโทรหาคุณนะ” “ค่ะ” อลิสาตอบ “แล้ว… เจอกันค่ะ” ธันวายิ้มให้เธออีกครั้ง ก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้อลิสานั่งอยู่เพียงลำพังใต้ต้นไม้ใหญ่ กับความรู้สึกที่ยังคงค้างคา