รอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้าของคุณจิระค่อยๆ จางหายไป แววตาของเขามีประกายแห่งความเย็นชาฉายออกมา เขาจ้องมองอลิสาด้วยสายตาที่ทำให้เธอรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ “คุณกำลังกล่าวหาผมอย่างนั้นหรือครับคุณอลิสา” เสียงของเขาเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้คนฟังรู้สึกอึดอัด อลิสาเม้มปากแน่น เธอรู้ดีว่าการเผชิญหน้าครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เธอก็ไม่อาจยอมถอยได้ “ฉัน… ฉันมีหลักฐานค่ะ” เธอพูดเสียงสั่นเล็กน้อย “ฉันรู้ว่าคุณคือคนที่อยู่เบื้องหลังข่าวลือและข้อมูลเท็จทั้งหมดที่เกี่ยวกับโครงการของฉัน” คุณจิระหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสนุกสนาน “หลักฐานอย่างนั้นหรือครับ แล้วหลักฐานของคุณมาจากไหนกัน” “ฉันรู้ค่ะ” อลิสาตอบ “และฉันก็รู้ว่าทำไมคุณถึงทำแบบนี้” ความเงียบเข้ามาปกคลุมห้องทำงานนั้นอีกครั้ง มีเพียงเสียงนาฬิกาที่เดินติ๊กต็อกดังเป็นจังหวะ ราวกับกำลังนับถอยหลังสู่วันสิ้นสุดของบางสิ่งบางอย่าง “คุณธันวา… เขาเป็นคนบอกคุณใช่ไหมครับ” คุณจิระถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย ราวกับกำลังประเมินสถานการณ์ “เขาคงจะเล่าเรื่องราวที่เขาพอจะรู้มาให้คุณฟัง แล้วคุณก็เชื่อเขาหมดทุกอย่าง” “ฉันได้ยินเรื่องราวทั้งหมดจากหลายทางค่ะ” อลิสาตอบ “และฉันก็เห็นความจริงด้วยตาตัวเอง” คุณจิระทอดถอนใจยาว ก่อนจะค่อยๆ วางปากกาที่ถืออยู่ลงบนโต๊ะ “เอาล่ะครับคุณอลิสา ในเมื่อคุณมาถึงขั้นนี้แล้ว ผมก็คงจะปฏิเสธอะไรไม่ได้อีก” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความขมขื่น “ใช่ครับ… ผมคือคนทำ” อลิสาถึงกับผงะ เธอไม่คิดว่าเขาจะยอมรับสารภาพง่ายดายขนาดนี้ “ทำไมคะ… ทำไมคุณถึงทำแบบนี้” เธอถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ “คุณไม่เข้าใจหรอกครับ” คุณจิระพูดเสียงแหบพร่า “คุณไม่เคยรู้เลยว่าผมต้องผ่านอะไรมาบ้าง” “ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ค่ะ” อลิสาตอบ “คุณเป็นคนที่คอยสนับสนุนฉันมาตลอด คุณเป็นคนที่ให้โอกาสฉัน” “โอกาสอย่างนั้นหรือครับ” คุณจิระหัวเราะเบาๆ “คุณรู้ไหมว่ากว่าผมจะมายืนอยู่ตรงนี้ได้ ผมต้องแลกมาด้วยอะไรบ้าง” เขาเงยหน้าขึ้นมองอลิสา ดวงตาของเขาฉายแววแห่งความเจ็บปวดที่ถูกเก็บกดมานาน “ผมก็เคยมีความฝันเหมือนคุณครับ ผมก็เคยมีความหวังเหมือนคุณ แต่ผมกลับไม่เคยได้รับโอกาสที่ผมสมควรจะได้รับ” “คุณ… คุณกำลังเปรียบเทียบตัวเองกับฉันอย่างนั้นหรือคะ” อลิสาถามด้วยความไม่เห็นด้วย “ผมไม่ได้เปรียบเทียบครับ” คุณจิระตอบ “ผมแค่กำลังบอกคุณว่า… บางที… โลกนี้มันก็ไม่ยุติธรรมเสมอไป คนที่พยายามแทบตาย อาจจะไม่ได้รับอะไรเลย ในขณะที่คนอย่างคุณ… กลับได้รับทุกอย่างไปง่ายๆ” “ฉันไม่ได้ได้รับทุกอย่างไปง่ายๆ นะคะ” อลิสาตอบโต้ “ฉันทำงานหนัก ฉันทุ่มเททุกอย่าง ฉันก็มีความฝันของฉันเหมือนกัน” “ฝันของคุณ… มันใหญ่เกินไปครับ” คุณจิระพูด “มันไปบดบังโอกาสของคนอื่น” “หมายความว่ายังไงคะ” อลิสาถาม “โครงการนี้… มันควรจะเป็นของผมครับ” คุณจิระสารภาพ “มันเป็นไอเดียของผม มันเป็นสิ่งที่ผมคิดค้นขึ้นมา แต่สุดท้าย… มันกลับกลายเป็นของคุณ” อลิสาอึ้งไป เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน “คุณ… คุณพูดจริงเหรอคะ” “ผมพูดจริงครับ” คุณจิระตอบ “ตอนที่ผมนำเสนอไอเดียนี้ครั้งแรก… ผมไม่ได้รับความสนใจ ผมไม่ได้รับโอกาส แต่พอคุณเอาไอเดียนี้ไปพัฒนาต่อ… กลับได้รับคำชมเชย ได้รับการสนับสนุน” “แต่… คุณก็รู้ว่าฉันได้พัฒนาไอเดียของคุณให้ดีขึ้น” อลิสาพูด “ฉันใส่ความคิดสร้างสรรค์ของฉันลงไป ฉันทำให้มันมีความเป็นรูปธรรมมากขึ้น” “นั่นมันเป็นเพราะคุณมีโอกาสครับ” คุณจิระพูดเสียงห้วน “คุณมีทีมสนับสนุน คุณมีคนให้คำปรึกษา แต่ผม… ผมมีแค่ตัวเอง” ความรู้สึกผิดเริ่มเข้ามาเกาะกุมหัวใจของอลิสา เธอเริ่มเข้าใจความรู้สึกของคุณจิระมากขึ้น แต่เธอก็ยังไม่สามารถยอมรับการกระทำของเขาได้ “ถึงอย่างนั้น… คุณก็ไม่ควรจะทำลายโครงการของฉันนะคะ” เธอพูดเสียงเบา “มันไม่ใช่ทางออก” “ผมแค่ต้องการให้ทุกคนรู้ว่า… ผมก็มีส่วนในโครงการนี้เหมือนกัน” คุณจิระพูด “ผมแค่ต้องการทวงคืนสิ่งที่ผมควรจะได้” “คุณกำลังทำลายตัวเองนะครับคุณจิระ” อลิสาบอก “สิ่งที่คุณทำ… มันจะส่งผลเสียต่อตัวคุณเอง” คุณจิระเงียบไป เขาค่อยๆ ยกมือขึ้นลูบใบหน้าของตัวเอง ราวกับกำลังพยายามจะเรียกสติ “ผมรู้ครับ… ผมรู้ว่าผมทำผิดพลาดไป” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาลง “ผมแค่… ทนไม่ไหวจริงๆ” “ตอนนี้… คุณจะทำยังไงต่อไปคะ” อลิสาถาม คุณจิระมองอลิสาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเศร้า “ผม… ผมคงต้องยอมรับผลของการกระทำของผมครับ” เขาพูด “ผมพร้อมที่จะชดใช้ในสิ่งที่ผมได้ทำลงไป” อลิสาพยักหน้า เธอรู้สึกสงสารคุณจิระ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกโล่งใจที่ความจริงได้ถูกเปิดเผยออกมาแล้ว “ฉัน… ฉันหวังว่าคุณจะผ่านช่วงเวลานี้ไปได้นะคะ” อลิสาพูด “และฉันหวังว่า… คุณจะเรียนรู้จากความผิดพลาดครั้งนี้” คุณจิระพยักหน้าอย่างช้าๆ “ขอบคุณครับคุณอลิสา” เขากล่าว “ผมคงต้องขอโทษอีกครั้งสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น” อลิสาลุกขึ้นยืน “ฉันขอตัวนะคะ” เธอพูด “ฉันคิดว่า… เราคงไม่ต้องเจอกันอีกแล้ว” คุณจิระมองตามหลังอลิสาไป จนกระทั่งเธอเดินออกจากห้องทำงานไป เขาค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและความเสียใจ เขาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไรต่อไป แต่เขารู้เพียงว่า… เขาได้ทำลายทุกสิ่งทุกอย่างลงไปแล้ว