มื้อเย็นที่ร้านอาหารอิตาเลียนกลายเป็นจุดเปลี่ยนเล็กๆ ระหว่างอลิสาและธันวา หลังจากความอึดอัดและความรู้สึกแปลกแยกในช่วงแรก บรรยากาศก็เริ่มคลี่คลายลงเมื่อทั้งสองคนเริ่มพูดคุยกันอย่างออกรส อลิสารู้สึกแปลกใจที่ธันวาดูมีความอดทนและเข้าใจเธอมากขึ้นกว่าเมื่อก่อน เขาไม่ใช่ธันวาคนเดิมที่เคยเอาแต่ใจและคาดหวังให้เธอต้องปรับตัวเข้าหาเขาเสมอไป “ตอนที่คุณไปอเมริกา… เป็นยังไงบ้าง?” อลิสาถาม ขณะที่พนักงานกำลังเสิร์ฟสเต็กชิ้นงามที่ถูกหั่นเป็นชิ้นพอดีคำ ธันวาเงยหน้าขึ้นจากจาน มองออกไปนอกหน้าต่างที่เห็นแสงไฟระยิบระยับของเมืองกรุงเทพฯ “ก็… เป็นประสบการณ์ที่ดีนะ ได้เรียนรู้อะไรหลายอย่าง ทั้งเรื่องงานและเรื่องชีวิต” เขาเว้นวรรคไปเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมามองอลิสา “แต่ก็… ไม่ได้สนุกเท่าอยู่กับคุณ” คำตอบตรงไปตรงมานั้นทำให้อลิสารู้สึกประหลาดใจอีกครั้ง เธอยกแก้วไวน์ขึ้นจิบอย่างช้าๆ พยายามประมวลผลคำพูดของเขา “คุณ… พูดจริงเหรอคะ?” “ผมไม่เคยพูดเล่นกับเรื่องของคุณเลยนะอลิสา” ธันวาตอบเสียงจริงจัง “คุณก็รู้” อลิสาพยักหน้าช้าๆ เธอจำได้ดีถึงความสัมพันธ์ที่ผ่านมา ธันวามักจะพูดตรงไปตรงมาเสมอ บางครั้งก็ตรงจนบาดใจ แต่ครั้งนี้ มันกลับให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไป มันมีความอ่อนโยนและความจริงใจซ่อนอยู่ “แล้ว… มีอะไรที่คุณอยากจะบอกฉันเป็นพิเศษไหมคะ?” อลิสาถามอีกครั้ง คราวนี้เธอตัดสินใจที่จะเปิดใจรับฟังเขาให้มากขึ้น ธันวาเลื่อนมือไปวางทาบบนหลังมือของเธอที่วางอยู่บนโต๊ะอย่างแผ่วเบา อลิสาชะงักเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง เธอไม่ได้เตรียมใจที่จะให้เขาทำแบบนี้ “ผม… เสียใจ” ธันวาเริ่มพูด เสียงของเขาแผ่วลงเล็กน้อย “เสียใจกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยทำกับคุณ ผมรู้ว่าผมผิดพลาดไปมาก และผมก็ปล่อยคุณไปง่ายเกินไป” น้ำตาเริ่มคลอหน่วยตาของอลิสา เธอก้มหน้าลง มองไปยังแก้วไวน์ของตัวเอง “มันผ่านมาสามปีแล้วนะคะ” “ผมรู้” เขาตอบ “แต่ผมไม่เคยลืมคุณเลยแม้แต่วันเดียว อลิสา ทุกคืนก่อนนอน ผมยังคงคิดถึงคุณเสมอ ผมยังคงโทษตัวเองที่ทำให้คุณต้องเสียใจ” “ทำไมคุณถึงไม่ติดต่อฉันเลยล่ะคะ?” อลิสาถามเสียงสั่นเครือ “ถ้าคุณคิดถึงฉันขนาดนั้น” “ผม… ไม่กล้า” ธันวาถอนหายใจ “ผมกลัวว่าคุณจะเกลียดผม กลัวว่าคุณจะไม่อยากเจอหน้าผมอีก และที่สำคัญที่สุด… ผมกลัวว่าคุณจะมีคนอื่นแล้ว” ความจริงใจของเขาทำให้อลิสารู้สึกอ่อนไหว เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา “ฉัน… ยังไม่มีใครค่ะ” ดวงตาของธันวาฉายแววแห่งความดีใจ เขากุมมือเธอไว้แน่นขึ้น “จริงเหรออลิสา?” “ค่ะ” เธอตอบ “ฉันพยายามจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ แต่… มันไม่ง่ายเลย” “ผมรู้” เขากล่าว “ผมเองก็เช่นกัน ผมพยายามจะมีใครสักคน แต่ก็ไม่มีใครเข้ามาแทนที่ตำแหน่งของคุณได้เลย” ทั้งสองคนเงียบไปชั่วขณะ ปล่อยให้ความรู้สึกที่ท่วมท้นค่อยๆ ซึมซาบเข้ามาในหัวใจ “ผมอยากขอโอกาสอีกครั้งนะอลิสา” ธันวาเอ่ยขึ้น “ผมอยากให้เราลองกลับมาเริ่มต้นกันใหม่ ถ้าคุณ… ยังรู้สึกดีๆ กับผมอยู่บ้าง” อลิสาหลับตาลง เธอพยายามนึกย้อนกลับไปถึงความรู้สึกของเธอที่มีต่อธันวา ใช่ เธอเคยรักเขามาก และแม้ว่าความเจ็บปวดจะทำให้เธอต้องถอยห่าง แต่ลึกๆ ในใจ เธอก็ยังคงรู้สึกบางอย่างอยู่เสมอ “ฉัน… ไม่รู้สิคะ” เธอตอบตามตรง “มันไม่ง่ายเลยนะธันวา เราเคยเจ็บปวดกันมาก่อน” “ผมรู้” เขาตอบ “แต่คราวนี้ ผมจะพยายามให้ดีที่สุด ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าผมเปลี่ยนไปแล้ว ผมจะดูแลคุณให้ดีที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำได้” อลิสาพยักหน้าช้าๆ เธอไม่แน่ใจว่าตัวเองพร้อมที่จะรับความเสี่ยงนี้อีกครั้งหรือไม่ แต่การได้เห็นธันวาในวันนี้ เขาดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้น จริงจังขึ้น และดูเหมือนจะเข้าใจเธอมากขึ้นจริงๆ “ให้เวลาฉันคิดอีกหน่อยนะคะ” เธอขอ “ฉัน… ยังต้องการเวลา” “ได้สิ” ธันวาตอบ “ฉันจะรอ” เมื่อถึงเวลาต้องแยกย้ายกัน ธันวาเดินไปส่งอลิสาที่รถ เขามองหน้าเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง “ขอบคุณนะอลิสา ที่ให้โอกาสผมได้คุยกับคุณแบบนี้” “ค่ะ” อลิสาตอบ “แล้ว… ไว้คุยกันอีกนะคะ” “แน่นอน” ธันวายิ้ม “ผมจะโทรหาคุณ” อลิสารู้สึกใจเต้นแรงขณะขับรถกลับบ้าน เธอไม่แน่ใจว่านี่คือการเริ่มต้นที่ดี หรือเป็นเพียงการย้ำเตือนถึงความเจ็บปวดในอดีตกันแน่ แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือ หัวใจของเธอได้เริ่มหวั่นไหวอีกครั้งแล้ว