วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วหลังจากมื้อเย็นวันนั้น ธันวาติดต่ออลิสามาอย่างสม่ำเสมอ ไม่ใช่การรุกล้ำ หรือทำให้เธอรู้สึกอึดอัด แต่เป็นการส่งข้อความสั้นๆ มาถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ ชวนคุยเรื่องทั่วไป หรือบางครั้งก็เป็นเพียงการส่งรูปภาพวิวสวยๆ มาให้ดู “เช้านี้อากาศดีจัง” ข้อความจากธันวาปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์ของอลิสา อลิสาอมยิ้มขณะพิมพ์ตอบกลับ “ค่ะ อากาศดีจริงๆ” “นึกถึงตอนเราเคยไปปิกนิกกันที่สวนสาธารณะ” เขาพิมพ์ต่อ “จำได้ไหม? คุณทำแซนด์วิชไหม้ไปหน่อยนึง” อลิสาหัวเราะออกมาเบาๆ “ก็คุณนั่นแหละค่ะ มัวแต่คุยเล่นจนลืมดูเตา” “แต่คุณก็ยังกินหมดนะ” เขาหยอกล้อ “บอกว่าอร่อยที่สุด” “โกหกค่ะ” เธอตอบ “แค่ไม่อยากให้คุณเสียใจ” “ผมรักความซื่อสัตย์ของคุณนะอลิสา” ธันวาพิมพ์มา “และรักทุกอย่างที่เป็นคุณ” บทสนทนาเหล่านั้นค่อยๆ หล่อหลอมความรู้สึกที่เปราะบางของอลิสาให้แข็งแกร่งขึ้น เธอเริ่มรู้สึกว่าธันวาคนนี้แตกต่างจากคนเดิม เขาดูอ่อนโยนขึ้น เข้าใจเธอมากขึ้น และที่สำคัญ เขาดูเหมือนจะเห็นคุณค่าในตัวเธอจริงๆ “แล้ว… คุณคิดว่าไงบ้าง?” ธันวาถามในอีกวันหนึ่ง หลังจากคุยกันเรื่องงานอดิเรกของเธอ อลิสาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจตอบ “ฉัน… กำลังคิดค่ะ” “คิดถึงเรื่องอะไร?” เขาถามอย่างสนใจ “ก็… เรื่องของเราสองคนไงคะ” เธอตอบ “ฉันไม่แน่ใจจริงๆ ว่าเราจะทำได้ไหม” “ผมรู้ว่ามันไม่ง่าย” ธันวาตอบ “แต่ถ้าเราไม่ลอง เราก็ไม่มีวันรู้ใช่ไหม?” “แล้วถ้ามันไม่สำเร็จล่ะคะ?” อลิสาถาม เสียงของเธอแฝงความกังวล “ฉันกลัวว่าจะต้องเจ็บปวดอีกครั้ง” “ผมจะอยู่ตรงนี้” ธันวาตอบอย่างหนักแน่น “ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น ผมจะอยู่ตรงนี้กับคุณเสมอ ผมจะไม่ปล่อยให้คุณต้องเจ็บปวดคนเดียวอีกต่อไป” คำพูดของเขาทำให้หัวใจของอลิสาอบอุ่นขึ้น เธอรู้สึกได้ถึงความจริงใจและความมุ่งมั่นของเขา “คุณ… เคยไปหาคุณแม่ฉันบ้างหรือยังคะ?” อลิสาถาม เธอรู้ดีว่านี่เป็นอีกหนึ่งอุปสรรคสำคัญ ธันวานิ่งไปครู่หนึ่ง “ยังเลย… ผม… ผมไม่กล้า” “ทำไมคะ?” “ผมกลัวว่าท่านจะยังโกรธผมอยู่” ธันวาตอบ “ผมรู้ว่าผมเคยทำอะไรไว้บ้าง” “ท่านอาจจะไม่ได้โกรธขนาดนั้นก็ได้นะคะ” อลิสาพยายามปลอบ “ท่านแค่อาจจะ… อยากเห็นคุณรับผิดชอบ” “ผมพร้อมจะรับผิดชอบทุกอย่าง” ธันวากล่าว “ถ้าคุณให้โอกาสผม” อลิสหายใจเข้าลึกๆ เธอรู้ดีว่านี่คือจุดสำคัญที่เธอต้องตัดสินใจ เธอไม่สามารถปล่อยให้ความกลัวในอดีตมาปิดกั้นโอกาสในอนาคตได้ “ถ้าอย่างนั้น… คุณลองไปหาท่านดูไหมคะ?” เธอเสนอ “ฉันจะอยู่ข้างๆ คุณ” ดวงตาของธันวาเบิกกว้างขึ้นด้วยความดีใจ “จริงเหรออลิสา?” “ค่ะ” เธอตอบ “แต่คุณต้องเตรียมใจไว้นะคะ” “ผมพร้อมเสมอ” เขาตอบ “เพื่อคุณ” การตัดสินใจครั้งนี้ทำให้ทั้งอลิสาและธันวารู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก มันเหมือนกับว่ามีภูเขาลูกใหญ่ที่พวกเขาต้องเผชิญมาตลอด ได้ถูกยกออกไปเสียที ในอีกไม่กี่วันต่อมา ธันวาก็ได้ไปเยี่ยมคุณแม่ของอลิสาที่บ้าน การเดินทางครั้งนี้เต็มไปด้วยความประหม่าและความกังวล แต่เมื่อเขาได้พบกับคุณแม่ อลิสาที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลง คุณแม่ของอลิสาไม่ได้แสดงท่าทีโกรธเคืองเหมือนที่ธันวากลัว ท่านเพียงแค่นั่งฟังสิ่งที่ธันวาพูดอย่างเงียบๆ เมื่อธันวาอธิบายความรู้สึกของเขา และแสดงความเสียใจต่อสิ่งที่เคยเกิดขึ้น ท่านก็พยักหน้าช้าๆ “ฉันรู้ว่าเธอเคยทำผิดพลาดไป” คุณแม่ของอลิสาเอ่ยขึ้น “แต่การที่เธอรู้ตัวและพยายามจะแก้ไข มันก็เป็นเรื่องที่ดี” “ผมจะดูแลลูกสาวของคุณให้ดีที่สุดครับ” ธันวากล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ผมจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังอีก” คุณแม่ของอลิสาอมยิ้มเล็กน้อย “ฉันหวังว่าจะเป็นเช่นนั้นนะ” การพูดคุยครั้งนี้อาจจะไม่ได้ราบรื่นเหมือนที่ฝันไว้ แต่มันก็เป็นก้าวสำคัญที่ทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งสามคนเริ่มคลี่คลาย อลิสาสัมผัสได้ถึงความสุขที่เอ่อล้นในหัวใจ เธอรู้สึกขอบคุณธันวาที่กล้าเผชิญหน้ากับอดีต และขอบคุณคุณแม่ที่ยังคงเปิดใจรับฟัง วันเวลาแห่งการเริ่มต้นใหม่ได้มาถึงแล้ว แม้จะยังมีความไม่แน่นอนอยู่บ้าง แต่ทั้งอลิสาและธันวาก็พร้อมที่จะก้าวไปข้างหน้าด้วยกัน