อลิสาถอนหายใจยาว เธอรู้สึกถึงแรงกดดันที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจ การที่ธันวาเข้ามาในชีวิตของเธออีกครั้ง ไม่ใช่แค่การรื้อฟื้นความรู้สึกเก่าๆ แต่มันยังหมายถึงการเผชิญหน้ากับอุปสรรคที่ใหญ่หลวงยิ่งกว่า นั่นคือครอบครัวของเธอ โดยเฉพาะคุณแม่ที่เธอรักและเคารพ “คุณแม่คะ” อลิสาเริ่มต้นบทสนทนาอย่างอึ้งอึ้งขณะนั่งอยู่กับคุณแม่ในห้องรับแขกที่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้สักโบราณ “หนูมีเรื่องจะคุยด้วยค่ะ” คุณหญิงมณีรัตน์ เงยหน้าจากหนังสือพิมพ์ที่กำลังอ่าน ดวงตาของท่านฉายแววสงสัย “เรื่องอะไรล่ะลูก ดูเครียดเชียว” “คือ… ช่วงนี้ ธันวาเขาติดต่อหนูมาค่ะ” อลิสาพูดเสียงเบา พลางก้มหน้ามองมือตัวเองที่ประสานกันแน่น คุณหญิงมณีรัตน์วางหนังสือพิมพ์ลง ท่านถอนหายใจเบาๆ “แม่รู้อยู่แล้ว” อลิสาเงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ “แม่รู้?” “ก็เห็นลูกคุยโทรศัพท์บ่อยๆ ช่วงนี้” คุณหญิงมณีรัตน์ตอบ “แล้วสีหน้าลูกก็ดูมีความสุขขึ้น แม่ก็พอจะเดาได้” ท่านเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ “แล้วลูกคิดยังไงล่ะ” “หนู… หนูไม่แน่ใจค่ะแม่” อลิสาตอบอย่างตรงไปตรงมา “มันเหมือนมีอะไรบางอย่างที่ยังค้างคาอยู่ หนูไม่รู้ว่าเราจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้หรือเปล่า” “ความรู้สึกของลูกสำคัญที่สุดนะอลิสา” คุณหญิงมณีรัตน์กล่าว “แต่แม่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้” “หนูก็เป็นห่วงค่ะ” อลิสาพยักหน้า “หนูกลัวว่าหนูจะเจ็บปวดอีกครั้ง หนูรู้ว่าคุณแม่เป็นห่วงหนูมาก” “แน่นอนอยู่แล้ว” คุณหญิงมณีรัตน์จับมือลูกสาวไว้ “แม่เห็นลูกต้องเสียใจมามากพอแล้ว แม่ไม่อยากให้เรื่องมันซ้ำรอยเดิม” “หนูรู้ค่ะ” อลิสาพยายามกลั้นน้ำตา “แต่… หนูรู้สึกว่าธันวาเขาเปลี่ยนไปนะคะแม่ เขาดูใส่ใจหนูมากขึ้น เขาพยายามเข้าใจหนูมากขึ้น” “การเปลี่ยนแปลงมันเกิดขึ้นได้เสมอ” คุณหญิงมณีรัตน์พยักหน้า “แต่การพิสูจน์มันต้องใช้เวลา” “แล้ว… ถ้าหนูอยากจะลองอีกครั้งล่ะคะ?” อลิสาถามเสียงสั่นเครือ “แม่จะอนุญาตไหม?” คุณหญิงมณีรัตน์มองหน้าลูกสาวนิ่ง ดวงตาของท่านฉายแววครุ่นคิด “ถ้าลูกแน่ใจจริงๆ และถ้าลูกคิดว่าเขาคนนี้สามารถทำให้ลูกมีความสุขได้อย่างแท้จริง แม่ก็จะไม่มีอะไรจะว่า” ท่านหยุดไปเล็กน้อย “แต่ลูกต้องจำไว้ให้ดีนะอลิสา เขาต้องพิสูจน์ตัวเองให้แม่เห็นด้วย” “หนูจะบอกเขาค่ะแม่” อลิสาตอบ เสียงของเธอเต็มไปด้วยความหวัง “หนูจะบอกให้เขารู้ว่าแม่ต้องการอะไร” “แล้ว… ลูกได้คุยกับเขาเรื่อง… เรื่องของคุณพ่อหรือยัง?” คุณหญิงมณีรัตน์ถามอย่างแผ่วเบา อลิสาหน้าซีดลงทันที “ยังเลยค่ะแม่ หนู… หนูยังไม่กล้า” “เรื่องนี้สำคัญนะอลิสา” คุณหญิงมณีรัตน์กล่าว “คุณพ่อของลูก… ท่านยังเสียใจมาก” “หนูรู้ค่ะ” อลิสาพึมพำ “หนูเสียใจที่ไม่สามารถทำให้ท่านภูมิใจได้” “มันไม่ใช่ความผิดของลูกหรอกนะ” คุณหญิงมณีรัตน์กอดลูกสาว “แต่การที่คุณจะเริ่มต้นใหม่กับผู้ชายคนหนึ่ง มันต้องผ่านความเห็นชอบของครอบครัวด้วย” “หนูเข้าใจค่ะ” อลิสาพยักหน้า “หนูจะพยายามคุยกับธันวาเรื่องนี้” ขณะเดียวกัน ที่อีกมุมหนึ่งของเมือง ธันวากำลังเผชิญหน้ากับความรู้สึกที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน การกลับมาของอลิสาในชีวิตของเขา ไม่ใช่แค่การเติมเต็มช่องว่างในหัวใจ แต่เป็นการปลุกเร้าความรับผิดชอบที่เขารู้สึกมาตลอด “คุณแม่ครับ” ธันวาเอ่ยขึ้นขณะที่นั่งอยู่กับคุณพ่อที่บ้านพักตากอากาศริมทะเล “ผมมีเรื่องอยากจะปรึกษาครับ” คุณชัชวาลย์ ซึ่งกำลังนั่งจิบชาอยู่เงยหน้าขึ้นมองลูกชาย “ว่ามาสิธันวา มีอะไรไม่สบายใจ” “ผม… ผมอยากจะขอโอกาสอีกครั้งครับ” ธันวาพูดเสียงหนักแน่น “กับอลิสาครับ” คุณชัชวาลย์นิ่งไปครู่หนึ่ง สีหน้าของเขาเคร่งขรึมขึ้น “พ่อรู้ว่าลูกยังรักเธอ” “ครับ” ธันวาตอบ “ผมรักเธอมาตลอด” “แต่ลูกก็รู้ว่าเรื่องมันจบลงยังไง” คุณชัชวาลย์กล่าว “การตัดสินใจของลูกตอนนั้น มันทำให้เธอเสียใจมากนะ” “ผมรู้ครับพ่อ” ธันวายอมรับ “ผมผิดพลาดไปมาก ผมเสียใจกับทุกสิ่งที่ผมเคยทำ” “แล้วลูกคิดว่าลูกพร้อมจะรับผิดชอบทุกอย่างแล้วจริงๆ เหรอ” คุณชัชวาลย์ถาม “ไม่ใช่แค่พูดนะธันวา พ่อเห็นมาเยอะแล้ว” “ผมพร้อมครับพ่อ” ธันวาตอบอย่างหนักแน่น “ผมจะดูแลเธอให้ดีที่สุด ผมจะไม่ทำให้เธอเสียใจอีกเด็ดขาด” คุณชัชวาลย์มองลูกชายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความประเมิน “พ่อ… อยากเห็นลูกมีความสุขนะธันวา” ท่านหยุดไป “แต่พ่อก็ไม่อยากเห็นลูกทำผิดซ้ำสอง” “ผมจะพิสูจน์ให้พ่อเห็นครับ” ธันวาบอก “ผมจะทำให้ทุกคนเห็นว่าผมพร้อมจริงๆ” “แล้ว… เรื่องทางฝ่ายอลิสา… ลูกได้คุยกับทางคุณพ่อของเธอหรือยัง?” คุณชัชวาลย์ถาม ธันวาหน้าเสียไป “ผม… ผมยังไม่ได้คุยครับพ่อ ผมไม่แน่ใจว่าท่านจะให้อภัยผมหรือเปล่า” “เรื่องนี้ก็สำคัญไม่แพ้กันนะธันวา” คุณชัชวาลย์กล่าว “คุณพ่อของอลิสา… ท่านเป็นคนดีมาก และรักลูกสาวของท่านมาก” “ผมรู้ครับ” ธันวาพยักหน้า “ผมจะพยายามไปคุยกับท่านครับ” “ดี” คุณชัชวาลย์กล่าว “จำไว้ว่า การที่จะกลับมาคบกับใครอีกครั้ง มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ มันต้องอาศัยความเข้าใจ ความอดทน และความพยายามของทั้งสองฝ่าย” “ผมเข้าใจครับพ่อ” ธันวาตอบ “ผมจะทำทุกอย่างเพื่ออลิสา” วันเวลาที่กำลังจะมาถึง จะเป็นการทดสอบความรักและความอดทนของทั้งอลิสาและธันวาอย่างแท้จริง การก้าวข้ามอดีตที่เคยเจ็บปวด และการเผชิญหน้ากับความคาดหวังของครอบครัว จะเป็นบทพิสูจน์ว่าความรักของพวกเขามั่นคงเพียงพอที่จะฝ่าฟันอุปสรรคเหล่านี้ไปได้หรือไม่ “คุณแม่คะ” อลิสาโทรศัพท์หาธันวาในช่วงค่ำ “หนูคุยกับคุณแม่แล้วค่ะ” “แล้วคุณแม่ว่าไงบ้างครับ?” ธันวาถามอย่างกระตือรือร้น “คุณแม่บอกว่า… ถ้าหนูแน่ใจจริงๆ ท่านก็ไม่ว่าอะไรค่ะ” อลิสาบอก “แต่… ท่านอยากให้คุณแม่… เอ่อ… คุณพ่อของหนู… ท่านอยากให้คุณไปคุยกับท่านค่ะ” ธันวาเงียบไปครู่หนึ่ง “ผม… ผมจะไปครับ” เขาตอบเสียงหนักแน่น “ผมจะไปขอท่าน” “ธันวาคะ” อลิสาเรียกชื่อเขา “หนู… หนูไม่แน่ใจเลยค่ะ” “ไม่ต้องห่วงนะครับอลิสา” ธันวาปลอบ “ผมจะอยู่ตรงนี้กับคุณ ผมจะไม่ปล่อยมือคุณไปไหนอีกแล้ว” คำพูดของธันวาทำให้หัวใจของอลิสาคลายความกังวลลงไปบ้าง แต่ความรู้สึกไม่แน่นอนก็ยังคงวนเวียนอยู่ในใจ เธอรู้ดีว่าการเดินทางครั้งนี้จะไม่ง่ายเลย