ตอนที่ 14 — ความจริงที่ซ่อนไว้ใต้ผืนน้ำ
เช้าวันรุ่งขึ้น อากาศในบ้านดูเหมือนจะหนักอึ้งกว่าปกติ พิมพ์ชนกพยายามทำตัวให้เป็นปกติมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ความกังวลเรื่องการตัดสินใจของราเชนยังคงเกาะกินจิตใจ เธอสังเกตเห็นว่าราเชนดูเคร่งเครียดกว่าปกติ เขาแทบไม่ได้พูดอะไรระหว่างมื้อเช้า มีเพียงเสียงช้อนกระทบจานเบาๆ เป็นช่วงๆ
"คุณราเชนคะ" พิมพ์ชนกเอ่ยทำลายความเงียบ "คุณ… ยังไม่ได้ทานกาแฟเลยนะคะ"
ราเชนเงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาของเขามีรอยคล้ำเล็กน้อย "ขอบคุณครับ" เขาตอบเสียงแหบพร่า "ผม… ลืมไป"
"คุณ… คิดถึงเรื่อง… เมื่อคืน… อยู่เหรอคะ" พิมพ์ชนกถามอย่างอ่อนโยน
ราเชนถอนหายใจ "ครับ" เขาตอบ "ผม… กำลังพิจารณา… ข้อเสนอ… ของคุณพฤกษ์… อย่างละเอียด"
"แล้ว… คุณ… คิดว่า… เขา… จะทำจริง… หรือคะ" พิมพ์ชนกถาม
"ผม… ไม่ทราบ… ครับ" ราเชนตอบ "แต่… ผม… ต้องเตรียมพร้อม… สำหรับ… ทุกสถานการณ์"
"ถ้า… คุณ… ตัดสินใจ… ที่จะ… ไม่ยอม… ทำตาม… ข้อเสนอ… ของเขา… ฉัน… จะอยู่… เคียงข้างคุณ… นะคะ" พิมพ์ชนกกล่าวอย่างหนักแน่น
ราเชนสบตาเธอ เขาเห็นความตั้งใจจริงในแววตาของเธอ "ผม… ขอบคุณครับ" เขาตอบ "แต่… ผม… ไม่ต้องการ… ให้คุณ… ต้อง… มาลำบาก… ไปกับผม"
"ลำบาก… เหรอคะ" พิมพ์ชนกยิ้มเศร้าๆ "ฉัน… ก็ลำบาก… มามากพอแล้ว… นะคะ… กับ… สัญญา… นี้"
ราเชนเงียบไป เขารู้ดีว่าคำพูดของเขาอาจจะฟังดูเห็นแก่ตัว แต่มันคือความจริงที่เขาไม่สามารถปฏิเสธได้ เขาเป็นห่วงพิมพ์ชนกจริงๆ และเขาก็ไม่อยากให้เธอต้องมาตกอยู่ในอันตราย หรือต้องเผชิญกับปัญหาที่เขาเองก็ยังคาดเดาไม่ได้
"ผม… จะพยายาม… หาทางออก… ที่ดีที่สุด… สำหรับ… ทุกฝ่าย" ราเชนกล่าว "แต่… ผม… อยากให้คุณ… สัญญา… กับผม… ว่า… คุณ… จะ… ไว้ใจผม"
"ไว้ใจ… เหรอคะ" พิมพ์ชนกทวนคำ "มัน… ไม่ง่ายเลย… นะคะ… คุณราเชน… ในเมื่อ… ฉัน… ยังไม่รู้… ความจริง… ทั้งหมด"
"ผม… รู้ครับ" ราเชนตอบ "แต่… ถ้าคุณ… ไว้ใจผม… ผม… จะพยายาม… เปิดเผย… ความจริง… ให้คุณ… รับรู้… ทีละน้อย"
"ทีละน้อย?" พิมพ์ชนกถาม "แล้ว… เมื่อไหร่… ที่ฉัน… จะได้รู้… ทั้งหมด… คะ"
"เมื่อ… ถึงเวลา… ที่เหมาะสม… ครับ" ราเชนตอบ "และ… เมื่อ… คุณ… พร้อม… ที่จะรับฟัง"
พิมพ์ชนกพยักหน้าช้าๆ เธอรู้ว่าเธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเชื่อใจเขา แม้ว่าความไม่ไว้วางใจจะยังคงคุกรุ่นอยู่ภายในใจก็ตาม
หลังจากมื้อเช้า ราเชนก็ต้องออกไปทำงานตั้งแต่เช้าตรู่ ทิ้งให้พิมพ์ชนกอยู่บ้านเพียงลำพัง เธอใช้เวลาส่วนใหญ่นั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องสมุด แต่ความคิดของเธอก็ยังคงวนเวียนอยู่กับเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ ราเชนดูเหมือนจะกำลังต่อสู้กับอะไรบางอย่างภายในใจ และเธอก็ไม่แน่ใจว่าตัวเองสามารถเข้าไปมีบทบาทในการต่อสู้นั้นได้มากน้อยแค่ไหน
ในช่วงบ่าย พิมพ์ชนกตัดสินใจที่จะออกไปเดินเล่นในสวนกุหลาบ ที่ซึ่งเธอเคยมีความทรงจำที่ดีกับราเชน เธอเดินไปตามทางเดินเล็กๆ ชมดอกกุหลาบสีแดงสดที่กำลังบานสะพรั่ง อากาศยามบ่ายสดชื่นและอบอุ่น แต่บรรยากาศรอบตัวกลับไม่สามารถปลอบประโลมความรู้สึกว้าวุ่นในใจของเธอได้
ขณะที่เธอกำลังจะเดินกลับเข้าบ้าน เธอก็สังเกตเห็นร่างหนึ่งกำลังยืนหันหลังให้เธออยู่ริมสระน้ำ ร่างนั้นคุ้นตา… เป็นดาริน
พิมพ์ชนกชะงัก เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งว่าจะเดินเข้าไปทักทายดีหรือไม่ แต่แล้วเธอก็ตัดสินใจที่จะเดินเข้าไป
"คุณดารินคะ" พิมพ์ชนกเรียกเสียงเบา
ดารินหันกลับมา ใบหน้าของเธอซีดเซียวเล็กน้อยเมื่อเห็นพิมพ์ชนก "คุณพิมพ์ชนก" เธอทักทายด้วยน้ำเสียงที่ดูไม่ค่อยมีพลัง
"คุณมาเดินเล่นเหรอคะ" พิมพ์ชนกพยายามชวนคุยอย่างเป็นมิตร
"ค่ะ" ดารินตอบ "มาสูดอากาศบริสุทธิ์"
ทั้งสองยืนเงียบไปครู่หนึ่ง ความอึดอัดเริ่มก่อตัวขึ้น พิมพ์ชนกไม่แน่ใจว่าควรจะพูดอะไรต่อไป เธออยากจะถามเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวันก่อน แต่ก็กลัวว่าจะทำให้สถานการณ์แย่ลง
"คุณ… ดูไม่ค่อยสบายเลยนะคะ" พิมพ์ชนกกล่าวในที่สุด "มีอะไรให้ฉันช่วยหรือเปล่าคะ"
ดารินสบตาพิมพ์ชนก เธอเห็นความห่วงใยที่จริงใจในแววตาของพิมพ์ชนก "ขอบคุณค่ะ" เธอตอบ "ฉัน… แค่… รู้สึก… ไม่ค่อยดี… นิดหน่อย"
"คุณ… รู้สึกไม่สบาย… หรือคะ" พิมพ์ชนกถาม
"ก็… ประมาณนั้นค่ะ" ดารินตอบ "เหมือน… มีอะไรบางอย่าง… ที่… ค้างคา… อยู่ในใจ"
"ฉัน… เข้าใจค่ะ" พิมพ์ชนกกล่าว "บางที… การได้ระบาย… ออกมา… อาจจะช่วยให้ดีขึ้นนะคะ"
ดารินเงียบไปนาน เธอเหมือนกำลังรวบรวมความกล้า "คุณพิมพ์ชนกคะ" เธอเอ่ยขึ้น "ฉัน… มีเรื่อง… ที่อยากจะ… บอกคุณ"
"คะ… อะไรเหรอคะ" พิมพ์ชนกถาม
"เรื่อง… ของคุณราเชน… แล้วก็… ฉัน" ดารินกล่าว "คุณ… คงจะ… รู้สึก… ได้… ว่า… มัน… มีอะไร… มากกว่า… ที่เห็น… ใช่ไหมคะ"
พิมพ์ชนกพยักหน้า "ฉัน… ก็อดสงสัย… ไม่ได้ค่ะ" เธอตอบอย่างตรงไปตรงมา
"คุณราเชน… เขากับฉัน… เรา… เคย… คบกัน… ค่ะ" ดารินกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "ก่อนที่… เขาจะ… แต่งงาน… กับคุณ"
คำพูดนั้นแทงเข้ามาในใจของพิมพ์ชนกอย่างจัง แม้ว่าเธอจะพอเดาได้ แต่เมื่อได้ยินจากปากของดารินโดยตรง มันก็ยังคงเจ็บปวดไม่น้อย
"เรา… คบกัน… มานาน… ค่ะ" ดารินเล่าต่อ "แต่… มัน… ก็มี… ปัญหา… บางอย่าง… ที่ทำให้… เรา… ต้อง… แยกทางกัน"
"ปัญหา… อะไรคะ" พิมพ์ชนกถาม
"มัน… เป็นเรื่อง… ซับซ้อน… ค่ะ" ดารินถอนหายใจ "และ… มัน… ก็เกี่ยวข้อง… กับ… คุณพฤกษ์… ด้วย"
"คุณพฤกษ์… เกี่ยวข้อง… ด้วยเหรอคะ" พิมพ์ชนกถามอย่างประหลาดใจ
"ใช่ค่ะ" ดารินพยักหน้า "คุณพฤกษ์… เขา… เป็นคนที่… ไม่ชอบ… ให้ใคร… มาขวางทาง… เขา… และ… เขาก็… พยายาม… ที่จะ… แยก… เรา… ออกจากกัน"
"เขา… ทำได้อย่างไรคะ" พิมพ์ชนกถาม
"เขา… ใช้… เรื่อง… ของ… บริษัท… มา… บีบ… คุณราเชน… ค่ะ" ดารินอธิบาย "เขา… บอกว่า… ถ้าคุณราเชน… ยังคง… คบกับฉัน… เขา… จะไม่… ลงทุน… ในบริษัท… และ… จะ… ทำให้… บริษัท… ล้มละลาย"
พิมพ์ชนกอึ้งไป เธอไม่เคยคิดเลยว่าคุณพฤกษ์จะโหดเหี้ยมและเจ้าเล่ห์ขนาดนี้ "แล้ว… คุณราเชน… ทำอย่างไรคะ"
"เขา… จำใจต้อง… เลือก… ค่ะ" ดารินกล่าวด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ "เขา… เลือก… ที่จะ… ทิ้งฉัน… เพื่อ… รักษา… บริษัท… ของเขา… ไว้"
"ฉัน… เสียใจด้วยนะคะ" พิมพ์ชนกกล่าวอย่างจริงใจ "มัน… ต้องเจ็บปวด… มากแน่ๆ"
"มัน… เจ็บปวด… มากค่ะ" ดารินพยักหน้า "และ… ฉัน… ก็ยังคง… รู้สึก… ผูกพัน… กับเขา… อยู่… ถึงแม้ว่า… ฉัน… จะรู้ว่า… เขา… เป็น… ของคุณ… แล้วก็ตาม"
"ฉัน… เข้าใจค่ะ" พิมพ์ชนกกล่าว "แต่… ฉัน… ก็อยากจะ… บอกคุณว่า… ฉัน… ก็รัก… คุณราเชน… เหมือนกัน"
ดารินยิ้มบางๆ "ฉัน… รู้ค่ะ" เธอตอบ "และ… ฉัน… ก็เห็น… ความรัก… นั้น… ในสายตาของเขา… เวลาที่… เขามองคุณ"
"แต่… ทำไม… คุณ… ถึง… บอกเรื่องนี้… กับฉัน… ล่ะคะ" พิมพ์ชนกถาม
"เพราะว่า… ฉัน… ไม่ต้องการ… ให้คุณ… ต้อง… มาเชื่อ… เรื่อง… ที่คุณพฤกษ์… ปล่อยข่าว… ออกมา" ดารินกล่าว "คุณพฤกษ์… เขา… กำลัง… พยายาม… ทำให้… คุณ… เข้าใจว่า… คุณราเชน… ยังคง… ต้องการ… ฉัน… อยู่"
"คุณพฤกษ์… ทำอย่างนั้น… ทำไมคะ" พิมพ์ชนกถาม
"เพื่อ… บีบ… คุณราเชน… ค่ะ" ดารินตอบ "เขา… รู้ว่า… ถ้าคุณ… เข้าใจผิด… คุณ… ก็จะ… เกิดความขัดแย้ง… กับคุณราเชน… และ… มัน… ก็จะ… ทำให้… คุณราเชน… ไม่มีสมาธิ… ในการ… จัดการ… กับ… เรื่อง… ของบริษัท"
พิมพ์ชนกอ้าปากค้าง เธอไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องราวจะซับซ้อนและอันตรายขนาดนี้ "แล้ว… ตอนนี้… คุณพฤกษ์… กำลัง… ปล่อยข่าว… อะไร… ออกมา… คะ"
"เขา… บอกว่า… คุณราเชน… กำลัง… จะ… แต่งงาน… ใหม่… กับฉัน… ค่ะ" ดารินกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "และ… เขา… ก็อ้างว่า… มีพยาน… ยืนยัน… เรื่องนี้"
"อะไรนะคะ!" พิมพ์ชนกอุทานด้วยความตกใจ "เป็นไปไม่ได้!"
"ฉัน… รู้ค่ะ" ดารินพยักหน้า "แต่… เขา… ก็พูด… ได้หน้าตาเฉย… และ… เขา… ก็กำลัง… ใช้… เรื่องนี้… มา… บีบ… คุณราเชน… อย่างหนัก"
พิมพ์ชนกยืนนิ่ง เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง ความจริงที่ได้รับรู้มันหนักหนาเกินกว่าที่เธอจะรับไหว "แล้ว… คุณราเชน… ทราบเรื่องนี้… ไหมคะ"
"ทราบค่ะ" ดารินตอบ "คุณราเชน… เขา… พยายาม… ที่จะ… ปฏิเสธ… แต่… คุณพฤกษ์… ก็มี… หลักฐาน… ปลอม… ที่จะ… มาสนับสนุน… คำกล่าวอ้าง… ของเขา"
"หลักฐาน… ปลอม?" พิมพ์ชนกถาม
"ใช่ค่ะ" ดารินยืนยัน "รูปภาพ… ที่ตัดต่อ… หรือ… คำให้การ… ของคนที่… ถูก… จ้างมา"
พิมพ์ชนกหลับตาลง เธอพยายามตั้งสติ "ขอบคุณนะคะ… คุณดาริน" เธอพูดเสียงสั่น "ที่… บอกความจริง… กับฉัน"
"ฉัน… อยากให้… คุณ… รู้ความจริงค่ะ" ดารินกล่าว "และ… ฉัน… ก็อยากให้… คุณ… กับคุณราเชน… ผ่านพ้น… อุปสรรค… นี้ไปได้… ด้วยกัน"
พิมพ์ชนกพยักหน้า "ฉัน… จะ… พยายามค่ะ" เธอตอบ
เมื่อดารินเดินจากไป พิมพ์ชนกยังคงยืนนิ่งอยู่ริมสระน้ำ หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความโกรธและความสับสน เรื่องราวทั้งหมดมันซับซ้อนกว่าที่เธอคิดไว้มาก คุณพฤกษ์คือตัวร้ายที่อยู่เบื้องหลังทุกสิ่ง และเขาไม่ลังเลที่จะใช้ทุกวิถีทางเพื่อทำลายเธอและราเชน
6,597 ตัวอักษร