หลังจากที่ราเชนและคุณดารินปรับความเข้าใจกัน และสารภาพความรู้สึกที่แท้จริงต่อกันแล้ว พวกเขาก็ตัดสินใจที่จะเผชิญหน้ากับคุณพฤกษ์อีกครั้ง แต่คราวนี้ พวกเขาไปพร้อมกัน ด้วยความมั่นใจที่เต็มเปี่ยม "คุณพฤกษ์ครับ" ราเชนกล่าวขึ้นเมื่อได้พบกับคุณพฤกษ์อีกครั้งในห้องทำงานส่วนตัว "ผม… มา… พร้อมกับ… คุณดาริน… ครับ" คุณพฤกษ์มองมาที่คุณดารินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ และความไม่พอใจ "ยัยนั่น… มา… ทำไม… ที่นี่" "ฉัน… มา… เพื่อ… บอก… ความจริง… ให้… คุณ… รู้… ค่ะ" คุณดารินกล่าวเสียงดังฟังชัด "คืนนั้น… ไม่ได้… มี… อะไร… เกิดขึ้น… ระหว่าง… ฉัน… กับ… คุณราเชน… เลย… ค่ะ" คุณพฤกษ์หัวเราะเยาะ "คำพูด… ของ… ผู้หญิง… อย่าง… แก… ใคร… จะ… ไป… เชื่อ" "ฉัน… ไม่ได้… มา… เพื่อ… ให้… คุณ… เชื่อ… หรอกค่ะ" คุณดารินตอบ "แต่… ฉัน… มา… เพื่อ… บอก… คุณ… ว่า… ฉัน… จะ… ไม่… ยอม… ให้… คุณ… มา… ข่มขู่… หรือ… หลอกลวง… ฉัน… อีก… ต่อไป" ราเชนก้าวไปยืนข้างคุณดาริน "และ… ผม… ก็… จะ… ไม่… ยอม… ให้… ใคร… มา… ทำร้าย… คนที่… ผม… รัก… ได้… อีก… ต่อไป" คำพูดของราเชนทำให้คุณพฤกษ์ชะงัก เขาไม่คิดว่าราเชนจะประกาศความรู้สึกของเขาออกมาอย่างเปิดเผยเช่นนี้ "แก… แก… กล้า… มาก… นะ" "ผม… กล้า… ครับ" ราเชนตอบ "เพราะ… ผม… มี… ความรัก… เป็น… เกราะ… ป้องกัน… ตัว" "ความรัก… งั้น… เหรอ" คุณพฤกษ์ถามด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย "แก… คิดว่า… ความรัก… มัน… จะ… ปกป้อง… แก… ได้… จริงๆ… เหรอ" "มัน… ปกป้อง… ได้… ครับ" คุณดารินแทรกขึ้น "เพราะ… ความรัก… มัน… ทำให้… เรา… เข้มแข็ง… ขึ้น" คุณพฤกษ์มองทั้งคู่สลับกันไปมา ใบหน้าของเขาเริ่มซีดลงเรื่อยๆ เขาเห็นแล้วว่า ความพยายามที่จะใช้เรื่องนี้มาทำลายราเชน กำลังจะกลายเป็นผลย้อนกลับมาหาตัวเอง "ฉัน… จะ… ปล่อย… ข่าว… ทั้งหมด… ให้… สาธารณะ… ชน… รู้" คุณพฤกษ์ขู่ "เชิญ… เลย… ครับ" ราเชนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ผม… ก็… กำลัง… จะ… เปิดเผย… ความจริง… ทั้งหมด… ให้… ทุกคน… ได้… รู้… เหมือนกัน" "คุณ… จะ… ทำ… อะไร" คุณพฤกษ์ถามด้วยความไม่แน่ใจ "ผม… จะ… เปิดเผย… หลักฐาน… ทั้งหมด… ที่… คุณ… พยายาม… จะ… สร้าง… ขึ้นมา… เพื่อ… ใส่ร้าย… ผม" ราเชนตอบ "และ… ผม… จะ… เปิดเผย… แผนการ… ทั้งหมด… ของ… คุณ… ให้… ทุกคน… ได้… รู้" คุณพฤกษ์หน้าซีดเผือด "แก… แก… ทำ… แบบนั้น… ไม่ได้" "ผม… ทำ… ได้… ครับ" ราเชนยืนยัน "และ… ผม… ก็… จะ… ทำ" "ถ้า… อย่างนั้น… ฉัน… ก็… จะ… ฟ้อง… แก… ใน… ข้อหา… หมิ่น… ประมาท" คุณพฤกษ์กล่าว "เชิญ… เลย… ครับ" ราเชนตอบ "ผม… พร้อม… ที่จะ… สู้… กับ… คุณ… ใน… ชั้น… ศาล" คุณพฤกษ์ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ เขาตระหนักได้แล้วว่า เขาได้พ่ายแพ้ในการต่อสู้ครั้งนี้แล้ว แผนการทั้งหมดของเขา ถูกทำลายลงด้วยความรักและความกล้าหาญของราเชนและคุณดาริน "คุณ… ได้… ชนะ… แล้ว" คุณพฤกษ์กล่าวเสียงแผ่ว "ฉัน… ยอม… แพ้" ราเชนยื่นมือไปช่วยพยุงคุณพฤกษ์ขึ้น "ผม… ไม่ได้… ต้องการ… จะ… ชนะ… คุณ… หรอกครับ" เขาพูด "ผม… แค่… ต้องการ… ความยุติธรรม… ให้… ตัวเอง… และ… ให้… คุณดาริน" "ฉัน… ขอโทษ… นะ… ราเชน" คุณพฤกษ์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเสียใจ "ฉัน… มัน… โลภ… เกินไป" "ผม… หวังว่า… คุณ… จะ… เรียนรู้… จาก… ความผิดพลาด… ครั้งนี้… ครับ" ราเชนกล่าว "และ… ผม… ก็… ขอ… ให้… คุณ… โชคดี… กับ… ทางเดิน… ที่… คุณ… เลือก… ต่อไป" ราเชนจูงมือคุณดารินออกจากห้องทำงานของคุณพฤกษ์ไป ทิ้งให้คุณพฤกษ์นั่งอยู่ตามลำพังกับความพ่ายแพ้ของตัวเอง เมื่อออกมาจากบริษัทของคุณพฤกษ์แล้ว ราเชนก็หันมามองคุณดาริน "คุณ… สุดยอด… มาก… เลยครับ" เขาชื่นชม คุณดารินยิ้ม "คุณ… ก็… เหมือนกัน… ค่ะ" เธอกล่าว "ถ้า… ไม่ใช่… เพราะ… คุณ… ฉัน… ก็… คง… จะ… ยอมแพ้… ไป… แล้ว" "เรา… จะ… ผ่าน… มัน… ไป… ด้วยกัน… นะครับ" ราเชนกล่าว "จากนี้… ไป… เรา… จะ… มี… กันและกัน… ตลอดไป" คุณดารินพยักหน้าด้วยความเต็มใจ "ค่ะ… เรา… จะ… มี… กันและกัน… ตลอดไป" ทั้งคู่มองหน้ากันด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุข ราวกับว่าโลกทั้งใบได้กลับมาสดใสอีกครั้ง หลังจากที่ต้องเผชิญกับพายุร้ายมานานแสนนาน สัญญาใหม่ในวันฟ้าใส ได้ถูกเริ่มต้นขึ้นแล้ว ด้วยความรักที่มั่นคง และความจริงใจที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง