วันเวลาผ่านไปกับการปรับตัวเข้าหากันของราเชนและพิมพ์ชนก ชีวิตคู่ของทั้งสองเริ่มมีความสมดุลมากขึ้น ราเชนยังคงเข้มงวดในเรื่องงานและหน้าที่ แต่ก็เริ่มเปิดโอกาสให้พิมพ์ชนกได้แสดงความคิดเห็นและมีส่วนร่วมในบางเรื่อง “ผมอยากให้คุณช่วยดูแลเรื่องการจัดงานเลี้ยงการกุศลที่จะจัดขึ้นที่คฤหาสน์ของเรา” ราเชนกล่าวขณะที่ยื่นเอกสารให้พิมพ์ชนก “ผมต้องการให้งานนี้ออกมาสมบูรณ์แบบที่สุด” พิมพ์ชนกรับเอกสารมาพิจารณา “ฉันจะพยายามทำให้ดีที่สุดค่ะ” เธอตอบ “ผมรู้ว่าคุณทำได้” ราเชนกล่าว “คุณมีหัวด้านศิลปะที่ดี” คำชมเชยนี้ทำให้พิมพ์ชนกรู้สึกดีขึ้น เธอเริ่มมองเห็นคุณค่าของตัวเองในฐานะภรรยาของราเชน “แล้ว… เรื่องหนี้สินของพ่อฉันล่ะคะ” พิมพ์ชนกเอ่ยถาม “คุณจัดการเรียบร้อยแล้วใช่ไหมคะ” “เรียบร้อยแล้ว” ราเชนตอบ “พ่อของคุณจะไม่มีปัญหาอีกต่อไป” “ขอบคุณค่ะ” พิมพ์ชนกกล่าวอย่างจริงใจ “ฉันไม่รู้จะขอบคุณคุณยังไงดี” “คุณแค่ต้องทำหน้าที่ของคุณให้ดีที่สุด” ราเชนตอบ “และทำให้ผมมีความสุข” คำว่า ‘มีความสุข’ จากปากของราเชนทำให้พิมพ์ชนกรู้สึกแปลกๆ เธอเริ่มสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ ในตัวเขา เขาเริ่มยิ้มมากขึ้น และเริ่มที่จะพูดคุยกับเธอในเรื่องอื่นๆ นอกเหนือจากเรื่องงาน เย็นวันหนึ่ง ขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งดื่มชาอยู่ด้วยกันในห้องนั่งเล่น พรรณรายก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง “สวัสดีค่ะ” พรรณรายกล่าว “ฉันแวะมาเยี่ยมค่ะ” “ยินดีค่ะคุณพรรณราย” พิมพ์ชนกกล่าว “เชิญนั่งก่อนนะคะ” ราเชนหันไปมองพรรณราย “มาหาผม หรือมาหาพิมพ์ชนก” “มาหาทั้งสองคนเลยค่ะ” พรรณรายตอบ “แต่เห็นว่าคุณพิมพ์ชนกกำลังจะจัดงานเลี้ยงการกุศล ฉันเลยอยากจะมาเสนอตัวช่วย” “ผมว่าคุณพิมพ์ชนกจัดการเองได้” ราเชนกล่าว “เธอมีความสามารถ” “แต่… บางครั้งก็ต้องมีคนช่วยนะคะ” พรรณรายกล่าว “โดยเฉพาะงานใหญ่ขนาดนี้” พิมพ์ชนกมองการสนทนาระหว่างราเชนและพรรณราย เธอสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดบางอย่างที่แฝงอยู่ “ฉันไม่เป็นไรค่ะคุณพรรณราย” พิมพ์ชนกกล่าว “ฉันจัดการได้” “แน่ใจเหรอคะ” พรรณรายมองพิมพ์ชนก “เห็นว่าคุณยังใหม่กับเรื่องพวกนี้” “ฉันจะพยายามทำให้ดีที่สุดค่ะ” พิมพ์ชนกตอบ ราเชนหันมามองพิมพ์ชนก “ผมจะให้คุณได้พิสูจน์ตัวเอง” พรรณรายยิ้มบางๆ “ก็ได้ค่ะ ถ้าอย่างนั้น… ฉันขออวยพรให้งานของคุณพิมพ์ชนกประสบความสำเร็จนะคะ” หลังจากพรรณรายกลับไป พิมพ์ชนกก็หันไปถามราเชน “คุณพรรณราย… เขามีความสัมพันธ์อะไรกับคุณคะ” “เราเป็นเพื่อนกัน” ราเชนตอบ “แต่… เธอค่อนข้างจะ… เจ้ากี้เจ้าการ” “ฉันรู้สึกได้ค่ะ” พิมพ์ชนกกล่าว “เธอเหมือนจะ… ไม่ค่อยพอใจที่ฉันเข้ามาในชีวิตของคุณ” “อย่าไปใส่ใจเลย” ราเชนกล่าว “เธอเป็นแบบนี้มาตลอด” “แล้ว… คุณเชื่อใจเธอแค่ไหนคะ” พิมพ์ชนกถาม ราเชนเงียบไปครู่หนึ่ง “ผมเชื่อใจเธอในฐานะเพื่อน” เขาตอบ “แต่… ผมไม่เคยไว้ใจใครในเรื่องที่เกี่ยวกับครอบครัวของผม” คำตอบของราเชนทำให้พิมพ์ชนกรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว เธอสัมผัสได้ว่าราเชนกำลังเก็บงำความลับบางอย่างเกี่ยวกับอดีตของเขา “คุณ… กำลังปกป้องฉันอยู่ใช่ไหมคะ” พิมพ์ชนกถาม “ผมกำลังปกป้องสิ่งที่เป็นของผม” ราเชนตอบ “และคุณ… ก็เป็นส่วนหนึ่งของมัน” คำพูดของราเชนทำให้พิมพ์ชนกรู้สึกอึดอัด เธอไม่แน่ใจว่าเธอเป็นเพียงส่วนหนึ่งของทรัพย์สิน หรือเป็นคนที่เขารัก วันต่อมา ขณะที่พิมพ์ชนกกำลังทำงานอยู่ในห้องทำงานที่ราเชนอนุญาตให้เธอใช้ได้ เธอก็พบกับจดหมายเก่าฉบับหนึ่งซ่อนอยู่ในลิ้นชัก เมื่อเปิดอ่าน เธอก็ต้องตกใจ เมื่อพบว่าเป็นจดหมายที่เขียนด้วยลายมือของผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งเป็นลายมือที่ดูอ่อนหวานและเต็มไปด้วยความรัก “ราเชนที่รัก” จดหมายเริ่มต้น “ฉันไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่คุณจะได้อ่านจดหมายฉบับนี้ แต่ฉันอยากให้คุณรู้ว่าฉันรักคุณมากแค่ไหน… ฉันจะรอวันที่เราจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป…” พิมพ์ชนกอ่านจดหมายจนจบ น้ำตาคลอหน่วยตา เธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดของผู้หญิงคนนี้ ทันใดนั้น ประตูห้องทำงานก็เปิดออก ราเชนเดินเข้ามา “คุณกำลังทำอะไร” ราเชนถามเมื่อเห็นพิมพ์ชนกถือจดหมายอยู่ในมือ พิมพ์ชนกเงยหน้ามองราเชนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม “นี่… ใครคะ” ราเชนเดินเข้ามาใกล้ หยิบจดหมายไปดู “นี่… เป็นของแฟนเก่าผม” เขาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “คุณ… คุณรักเธอมากใช่ไหมคะ” พิมพ์ชนกถาม ราเชนเงียบไปครู่หนึ่ง “ใช่” เขาตอบ “ผมรักเธอมาก” “แล้ว… ทำไมคุณถึงเลิกกัน” พิมพ์ชนกถาม “ครอบครัวของผม… ไม่ยอมรับ” ราเชนตอบ “และ… มีเหตุผลบางอย่างที่ทำให้เราต้องแยกทางกัน” “เหตุผลอะไรคะ” พิมพ์ชนกถาม “ผมบอกคุณไม่ได้” ราเชนกล่าว “มันเป็นเรื่องในอดีต” “แต่… ฉันอยากรู้” พิมพ์ชนกกล่าว “ฉันอยากเข้าใจคุณให้มากกว่านี้” ราเชนสบตาพิมพ์ชนก “ผมขอโทษนะ พิมพ์ชนก” เขาถอนหายใจ “ผมยังไม่พร้อมที่จะเล่าเรื่องนั้นให้คุณฟัง” พิมพ์ชนกมองราเชนด้วยความผิดหวัง เธอรู้สึกว่าช่องว่างระหว่างเธอกับราเชนยังคงมีอยู่ แม้ว่าพวกเขาจะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันแล้วก็ตาม “ฉัน… ฉันเข้าใจค่ะ” พิมพ์ชนกกล่าว “ถ้าคุณไม่พร้อม ฉันก็จะไม่ถาม” ราเชนยื่นมือมาสัมผัสไหล่ของพิมพ์ชนก “ขอบคุณนะ” เขาพูด ขณะที่ทั้งสองกำลังยืนคุยกันอยู่ ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง พรรณรายยืนอยู่ตรงนั้น พร้อมรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะไม่เป็นมิตร “ขอโทษนะคะที่มารบกวน” พรรณรายกล่าว “แต่ฉันเห็นคุณราเชนคุยกับคุณพิมพ์ชนกอยู่ ก็เลยอยากจะเข้ามาทักทาย” “คุณมาทำไม” ราเชนถาม น้ำเสียงของเขาเย็นชาลงทันที “ก็… มาดูว่าคุณพิมพ์ชนกต้องการความช่วยเหลืออะไรหรือเปล่า” พรรณรายกล่าว “เห็นว่ากำลังจะจัดงานเลี้ยง” “เธอจัดการเองได้” ราเชนกล่าว “และเธอไม่ต้องต้องการความช่วยเหลือจากใคร” คำพูดของราเชนดูเหมือนจะทำให้พรรณรายผิดหวังเล็กน้อย แต่เธอก็ยังคงยิ้มอยู่ “ก็ได้ค่ะ ถ้าอย่างนั้น… ฉันขอตัวนะคะ” เมื่อพรรณรายเดินจากไป พิมพ์ชนกก็หันไปถามราเชน “คุณพรรณราย… ดูเหมือนจะไม่ชอบฉันนะคะ” “เธอแค่… อิจฉา” ราเชนกล่าว “ไม่ต้องไปใส่ใจ” “แล้ว… เรื่องจดหมายนั่นล่ะคะ” พิมพ์ชนกถาม “มันเป็นเรื่องในอดีต” ราเชนกล่าว “และผมก็จะไม่ให้มันมามีอิทธิพลกับปัจจุบันของเรา” “แต่… ถ้าอดีตของคุณ ทำให้คุณไม่สามารถรักฉันได้ล่ะคะ” พิมพ์ชนกถาม ราเชนเงียบไปครู่หนึ่ง “ผม… ผมไม่รู้” เขาตอบ “แต่ผมจะพยายาม” พิมพ์ชนกมองราเชน เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจในน้ำเสียงของเขา แม้ว่าเขาจะยังคงมีความลับและอดีตที่ซับซ้อน แต่เธอก็รู้สึกว่าเธอสามารถรอคอยได้ เธอพร้อมที่จะเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเขา และค่อยๆ เปิดเผยความลับเหล่านั้นไปด้วยกัน