เสียงเพลงดังกระหึ่มราวกับจะกลบเสียงหัวใจที่เต้นรัวของใครบางคน กลิ่นควันซิการ์จางๆ ผสมกับน้ำหอมราคาแพงลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ บรรยากาศในบาร์หรูแห่งนี้เต็มไปด้วยผู้คนหลากหลาย แต่สายตาของทุกคนกลับจับจ้องไปที่ชายหนุ่มผู้หนึ่ง เขานั่งอยู่บนโซฟาสีดำสนิท มุมห้องที่มองเห็นทุกสิ่ง แต่ไม่มีใครกล้าสบตาตรงๆ ใบหน้าคมคายราวกับสลักเสลาจากหินอ่อน ดวงตาคมกริบสีดำสนิททอประกายเย็นชา ริมฝีปากหยักบางเฉียบเม้มเข้าหากันอย่างเคร่งขรึม มือข้างหนึ่งยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบอย่างช้าๆ ท่าทางสง่างามแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจที่ยากจะปฏิเสธ ผมสีดำขลับถูกเซ็ตอย่างประณีต ปล่อยให้บางส่วนตกลงมาปรกหน้าผากเล็กน้อย เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตัดกับสูทสีดำสนิทไร้ที่ติ ยิ่งขับเน้นความโดดเด่นของเขาให้เด่นชัดขึ้นไปอีก เขาคือ "ภาคิน" หรือที่โลกใต้ดินรู้จักในนาม "ราชาเงา" มาเฟียหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลแห่งวงการธุรกิจสีเทาที่ไม่มีใครกล้าแตะต้อง ด้วยวัยเพียงยี่สิบแปดปี เขาสามารถก้าวขึ้นมาเป็นผู้นำขององค์กรที่พ่อของเขาสร้างขึ้นมาด้วยเลือดและน้ำตาได้สำเร็จ ใบหน้าไร้เดียงสาในอดีตถูกแทนที่ด้วยความโหดเหี้ยมและเฉียบขาด การตัดสินใจแต่ละครั้งของเขาสามารถพลิกผันชีวิตของผู้คนได้นับร้อยนับพัน ไม่มีใครเคยเห็นน้ำตา ไม่เคยเห็นความอ่อนแอ มีเพียงความเยือกเย็นและเด็ดขาดเท่านั้นที่เป็นนิสัยประจำตัวของเขา "คืนนี้เป็นไงบ้างท่าน?" เสียงทุ้มของ "วิน" ลูกน้องคนสนิทดังขึ้น เขาเดินเข้ามาค้อมตัวเล็กน้อยด้วยความเคารพ ภาคินวางแก้ววิสกี้ลงบนโต๊ะไม้ขัดเงา "ก็เหมือนทุกคืน มีเรื่องให้ต้องจัดการไม่จบสิ้น" น้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยความเหนื่อยหน่าย "เรื่องคดีลักลอบขนของผิดกฎหมายที่ท่าเรือ ยอมให้เราเข้าจัดการแล้วครับ" วินรายงาน "และเรื่องของกลุ่ม 'พยัคฆ์ดำ' ที่พยายามขยายอิทธิพลเข้ามาในพื้นที่ของเรา ก็ส่งคนไปจัดการเรียบร้อยแล้ว" "ดี" ภาคินตอบสั้นๆ "จัดการให้เด็ดขาด อย่าให้เหลือร่องรอย" "ครับท่าน" วินรับคำ ก่อนจะลังเลเล็กน้อย "แล้ว... เรื่องที่ท่านให้ตามหาคนๆ นั้นล่ะครับ" คำถามของวินทำให้ภาคินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "ยังไม่มีข่าวคราว?" "ยังครับท่าน ผ่านมาสองอาทิตย์แล้ว ยังไม่มีเบาะแสอะไรเลย" วินตอบอย่างเสียใจ ภาคินขมวดคิ้วแน่น "เป็นไปไม่ได้ แค่คนธรรมดา ทำไมจะหายไปได้ง่ายๆ แบบนี้" เขาถอนหายใจเบาๆ "คงต้องรอต่อไป" ทันใดนั้น ประตูบาร์ก็เปิดออกพร้อมกับเสียงหัวเราะสดใสที่ดังเข้ามาในโสตประสาทของทุกคน ชายหญิงกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับเสียงหัวเราะเจื้อยแจ้ว แต่มีคนหนึ่งที่สะดุดตาภาคินเป็นพิเศษ เธอสวมชุดเดรสสีขาวเรียบๆ แต่ขับเน้นเรือนร่างที่เพรียวบาง เส้นผมยาวสลวยสีดำสนิทราวกับปีกอีกา ปลายผมถูกดัดเป็นลอนคลื่นอ่อนๆ ใบหน้าสวยหวาน ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มเป็นประกายสดใส รอยยิ้มของเธอดูบริสุทธิ์และจริงใจ ราวกับแสงตะวันในวันที่มืดมิด เธอคือ "มินตรา" หญิงสาวธรรมดาๆ ที่บังเอิญเข้ามาอยู่ในโลกของเขาอย่างไม่ตั้งใจ ความบังเอิญที่อาจเปลี่ยนชีวิตของมาเฟียผู้เย็นชาไปตลอดกาล มินตราเดินเข้ามากับเพื่อนๆ เพื่อฉลองวันเกิดให้เพื่อนสนิท ทว่าเมื่อเธอเดินผ่านโต๊ะของภาคิน สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นเขาเข้าพอดี ความประหลาดใจฉายชัดบนใบหน้า แต่ก็รีบเก็บอาการและก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว เธอเคยได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของ "ราชาเงา" มาบ้าง แต่ไม่เคยคิดว่าจะได้เจอตัวเป็นๆ ในสถานการณ์แบบนี้ ภาคินมองตามร่างของมินตราไปจนเธอเดินหายเข้าไปในกลุ่มคน เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน ผู้หญิงมากมายพยายามเข้ามาในชีวิตเขา แต่ไม่เคยมีใครทำให้หัวใจที่แข็งกระด้างของเขาเต้นผิดจังหวะได้เลยแม้แต่น้อย แต่กับผู้หญิงคนนี้ กลับมีบางอย่างที่ดึงดูดเขาอย่างประหลาด "ท่านภาคินครับ" เสียงของ "นที" หนึ่งในลูกน้องคนสนิทที่ยืนคุมเชิงอยู่แถวนั้น ดังขึ้น "มีคนอยากจะขอพบครับ" "ใคร?" ภาคินถามโดยไม่ละสายตาไปจากกลุ่มของมินตรา "เป็นนักธุรกิจที่เข้ามาติดต่อขอร่วมงานด้วยครับ 'คุณปรีชา'" นทีตอบ ภาคินถอนหายใจ "ให้เข้ามา" เขาหันกลับมามองวิน "จัดการเรื่องที่ท่าเรือให้เสร็จสิ้นภายในพรุ่งนี้เช้า ฉันไม่อยากเห็นความผิดพลาดใดๆ อีก" "ครับท่าน" วินรับคำและเดินจากไป ภาคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาก้าวเดินไปตามทางที่จัดไว้ให้ เขามุ่งหน้าไปยังห้องวีไอพีที่เตรียมไว้สำหรับต้อนรับนักธุรกิจคนสำคัญ แต่ในใจของเขากลับยังคงวนเวียนอยู่กับภาพรอยยิ้มสดใสของหญิงสาวคนนั้น ภาพของผู้หญิงที่เข้ามาพร้อมกับเสียงหัวเราะและทำให้โลกที่เคยดำมืดของเขา เริ่มมีแสงสว่างส่องเข้ามาจางๆ เขาไม่รู้เลยว่า ค่ำคืนนี้คือจุดเริ่มต้นของบางสิ่งบางอย่าง ที่จะเปลี่ยนชีวิตของเขาไปตลอดกาล