ค่ำคืนที่เงียบสงัดปกคลุมคฤหาสน์ของท่านปรีชา ภาคินนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานในห้องสมุด มือหนากำแน่นขณะจ้องมองแผนที่เมืองที่วางอยู่ตรงหน้า บนแผนที่ถูกทำเครื่องหมายหลายจุดด้วยปากกาสีแดง ซึ่งเป็นสถานที่ที่คาดว่าเป็นแหล่งกบดานหรือจุดนัดพบของเฉิน และลูกน้อง "เรามีข้อมูลที่ค่อนข้างแน่ใจว่าเฉินกำลังจะมีการส่งมอบอาวุธครั้งใหญ่ในอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้" ท่านปรีชาเอ่ยขึ้น เขาชี้ไปที่จุดหนึ่งบนแผนที่ "คาดว่าจะเป็นที่โกดังร้างแห่งนี้" "เราจะบุกเข้าไปเลยไหมครับ" ภาคินถาม น้ำเสียงหนักแน่น "ยังเร็วเกินไป" ท่านปรีชาตอบ "เรายังไม่มีข้อมูลมากพอที่จะยืนยันได้แน่ชัด และถ้าเราเข้าไปโดยที่ไม่มีข้อมูลที่สมบูรณ์ เราอาจจะพลาดเป้าหมายสำคัญ หรือทำให้เฉินไหวตัวทัน" "แต่เราจะรอไม่ได้นะครับ" ภาคินแย้ง "ยิ่งเรารอ ยิ่งเปิดโอกาสให้เขาลงมือ หรืออาจจะพามินตราไปตกอยู่ในอันตราย" "ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณภาคิน" ท่านปรีชาเอ่ย "แต่เราต้องใจเย็น และวางแผนอย่างรอบคอบ" ในขณะนั้นเอง มินตราก็เดินเข้ามาในห้องสมุด เธอเห็นบรรยากาศที่ตึงเครียดบนใบหน้าของทั้งสองคน "คุณภาคินคะ" เธอเอ่ย "มีอะไรรึเปล่าคะ" ภาคินหันไปมองมินตรา เขายิ้มบางๆ ให้เธอ "ไม่มีอะไรครับมินตรา แค่คุยเรื่องงานนิดหน่อย" "ฉัน... ฉันได้ยินที่คุณภาคินพูดเมื่อครู่นี้ค่ะ" มินตรากล่าว "เรื่องเฉิน... ฉัน... ฉันอยากจะช่วยค่ะ" ภาคินมองเธอด้วยความกังวล "คุณไม่จำเป็นต้องเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ มินตรา" "แต่คุณภาคินคะ" มินตราเอ่ย "ฉันก็เป็นส่วนหนึ่งของเรื่องนี้เหมือนกันนะคะ" เธอเงยหน้ามองภาคิน "ฉัน... ฉันอยากจะใช้ความสามารถของฉัน เพื่อช่วยคุณภาคินค่ะ" "ความสามารถของคุณ?" ภาคินเลิกคิ้ว "ค่ะ" มินตราตอบ "ฉันเป็นนักออกแบบชุดใช่ไหมคะ" เธอหยิบกระเป๋าถือของเธอออกมาอีกครั้ง "ฉัน... ฉันสามารถปลอมตัวได้ค่ะ" ภาคินและท่านปรีชาหันมามองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ "ปลอมตัว?" ภาคินถาม "ค่ะ" มินตราพยักหน้า "ฉันเคยออกแบบชุดสำหรับงานแสดงต่างๆ และเคยฝึกฝนการแต่งหน้าและการแต่งกาย เพื่อให้ดูเหมือนคนอื่น ฉันคิดว่า... ฉันอาจจะสามารถเข้าไปในสถานที่ของเฉิน เพื่อหาข้อมูลได้ค่ะ" "เป็นความคิดที่เสี่ยงมากนะ มินตรา" ท่านปรีชาเอ่ย "ถ้าคุณถูกจับได้..." "ฉันรู้ค่ะ" มินตราตอบ "แต่ฉันก็พร้อมที่จะเสี่ยง" เธอหันไปมองภาคิน "คุณภาคินคะ โปรดให้โอกาสฉันได้ช่วยเถอะค่ะ" ภาคินจ้องมองมินตรา เขาเห็นถึงความตั้งใจและความกล้าหาญในดวงตาของเธอ เขาจำได้ว่ามินตราไม่ใช่แค่หญิงสาวอ่อนแอที่เขาเคยเห็น เธอมีความเข้มแข็งซ่อนอยู่ภายใต้ความอ่อนโยนนั้น "ก็ได้" ภาคินตอบรับในที่สุด "แต่คุณต้องทำตามคำแนะนำของผมทุกอย่าง และต้องปลอดภัยที่สุด" มินตราส่งยิ้มแห่งความโล่งใจ "ขอบคุณค่ะคุณภาคิน" ทั้งสามคนใช้เวลาอีกสักพักในการวางแผนรายละเอียด ภาคินตัดสินใจให้หน่วยรักษาความปลอดภัยที่ไว้ใจได้ที่สุด ติดตามมินตราไปอย่างลับๆ เพื่อคอยช่วยเหลือหากเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน วันต่อมา มินตราในคราบของหญิงสาวชาวจีนที่ดูธรรมดา แต่แฝงไปด้วยความสง่างาม ได้เดินทางไปยังพื้นที่ที่คาดว่าเป็นโกดังของเฉิน เธอใช้โอกาสที่พนักงานของเฉินกำลังวุ่นวายกับการขนย้ายสินค้า เข้าไปสำรวจภายใน "ระวังตัวด้วยนะ มินตรา" เสียงของภาคินดังขึ้นผ่านหูฟังขนาดเล็กที่ซ่อนอยู่ "ถ้ามีอะไรผิดปกติ รีบออกมาทันที" "ค่ะ" มินตราตอบเสียงเบา เธอเดินสำรวจไปเรื่อยๆ สายตาของเธอสังเกตเห็นกล่องไม้ที่ถูกปิดผนึกไว้อย่างแน่นหนา บนกล่องมีสัญลักษณ์บางอย่างที่ภาคินเคยให้เธอดู "คุณภาคินคะ" มินตรากระซิบบอก "ฉันเห็นกล่องที่มีสัญลักษณ์ที่ว่าแล้วค่ะ" "ดีมาก" ภาคินตอบ "พยายามเข้าไปดูใกล้ๆ และถ่ายรูปมาให้ได้" มินตราเดินเข้าไปใกล้กล่องไม้เหล่านั้น หัวใจของเธอเต้นระรัว เธอแสร้งทำเป็นเดินสะดุด และใช้จังหวะที่กำลังจะล้มลง เอียงตัวไปถ่ายรูปสัญลักษณ์บนกล่องอย่างรวดเร็ว "ได้รูปมาแล้วค่ะ" มินตรากระซิบ "เยี่ยมมาก" ภาคินกล่าว "ตอนนี้รีบออกมาได้แล้ว" ขณะที่มินตรากำลังจะถอยกลับ เธอก็ได้ยินเสียงผู้ชายคนหนึ่งพูดภาษาจีนดังขึ้น "เธอเป็นใคร" มินตราหันไปมองด้วยความตกใจ เธอเห็นชายคนหนึ่งยืนมองเธออยู่ ใบหน้าของเขาดูไม่เป็นมิตร "ฉัน... ฉันแค่หลงทางค่ะ" มินตราพยายามตอบด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "หลงทาง? ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่คนธรรมดาสัญจรไปมา" ชายคนนั้นกล่าว เขาก้าวเข้ามาใกล้มินตรามากขึ้น "เธอมาทำอะไรที่นี่" "คุณภาคินคะ! มีปัญหาค่ะ!" มินตราตะโกนผ่านหูฟัง "มินตรา!" เสียงของภาคินดังขึ้นด้วยความตกใจ "รีบหนีออกมา!" ทันใดนั้นเอง ชายคนอื่นๆ ก็กรูกันเข้ามา พวกเขาพยายามจะจับตัวมินตรา "มินตรา!" หน่วยรักษาความปลอดภัยที่แฝงตัวอยู่ ก็ปรากฏตัวออกมาอย่างรวดเร็ว พวกเขาเข้าเข้าปะทะกับพวกของเฉิน การต่อสู้ที่ดุเดือดได้เริ่มต้นขึ้น ภาคินที่กำลังรอฟังข่าวอยู่ที่คฤหาสน์ของท่านปรีชา รู้สึกถึงความโกรธที่พลุ่งพล่านขึ้นมาในอก "ท่านปรีชาครับ ผมจะไปตอนนี้" "คุณภาคิน ใจเย็นๆ" ท่านปรีชาเตือน "ผมจะให้หน่วยของผมไปสมทบ" "ผมไม่ยอมให้ใครมาทำอันตรายมินตราเด็ดขาด" ภาคินกล่าว เขารีบคว้าปืน และตรงไปยังโกดังร้างทันที เมื่อภาคินมาถึง เขาเห็นภาพที่หน่วยรักษาความปลอดภัยของเขากำลังต่อสู้อย่างดุเดือดกับพวกของเฉิน มินตราที่ถูกล้อมไว้ กำลังพยายามดิ้นรน "มินตรา!" ภาคินตะโกน และพุ่งเข้าไปกลางวงการต่อสู้ เขากระหน่ำยิงใส่พวกของเฉินอย่างไม่ยั้ง การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด ภาคินใช้ความสามารถทั้งหมดที่เขามี เพื่อปกป้องมินตรา เขาต่อสู้กับเฉินด้วยตัวเอง และในที่สุด เขาก็สามารถเอาชนะเฉินได้ เมื่อการต่อสู้สิ้นสุดลง ภาคินรีบตรงไปหามินตรา "คุณเป็นอะไรหรือเปล่า" เขาถามด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความเป็นห่วง "ฉัน... ฉันไม่เป็นไรค่ะ" มินตราตอบ เธอหอบหายใจอย่างหนัก แต่ก็ยังยืนหยัดอยู่ได้ ภาคินโอบกอดมินตราไว้แน่น "ผมบอกแล้วไง ว่าผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำอันตรายคุณ" ท่านปรีชาที่มาถึงในเวลาต่อมา มองดูรูปถ่ายที่มินตราถ่ายมาได้ "นี่มัน... อาวุธเถื่อน" เขากล่าว "และเป็นอาวุธที่ถูกดัดแปลงพิเศษ" "มันอาจจะเป็นอาวุธที่ใช้ในการปฏิบัติภารกิจที่ทำให้นายพลสมชายเสียชีวิตก็ได้" ภาคินกล่าว "ผมคิดว่าเราใกล้จะเข้าใกล้ความจริงแล้ว" มินตรามองรูปถ่ายนั้น และมองหน้าภาคิน เธอรู้สึกถึงความผูกพันที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม การต่อสู้ครั้งนี้ ไม่เพียงแต่เป็นการเดิมพันเพื่อความปลอดภัยของเธอและภาคิน แต่ยังเป็นการเปิดเผยความจริงที่ซ่อนเร้นมานาน เกี่ยวกับอดีตของบิดา และต้นกำเนิดของความรักที่ก่อตัวขึ้นในหัวใจของมาเฟียหนุ่ม