เฉินนั่งอยู่ในห้องทำงานหรูหราของเขา จิบวิสกี้ราคาแพงพลางมองภาพถ่ายของมินตราที่วางอยู่บนโต๊ะ ใบหน้าของเขาฉายแววของความมุ่งมั่นและอำมหิต "ภาคิน... แกคิดว่าแกจะหนีฉันพ้นจริงๆ หรือ" เขาพึมพำกับตัวเอง "แกทำลายทุกสิ่งที่ฉันมี ฉันจะไม่ยอมปล่อยแกไปง่ายๆ แน่" เสียงเคาะประตูดังขึ้น "เข้ามา" เฉินสั่ง ชายร่างใหญ่ในชุดสูทสีดำเดินเข้ามาในห้อง "ท่านเฉินครับ" เขาเอ่ยทักทายด้วยท่าทีนอบน้อม "มีความคืบหน้าอะไรบ้าง" เฉินถาม "เราจับตาดูภาคินอยู่ตลอดครับ" ชายคนนั้นรายงาน "แต่ดูเหมือนเขาจะรู้ตัวแล้วว่ากำลังถูกจับตามอง" "รู้ตัว... งั้นแสดงว่าเขาเริ่มระวังตัว" เฉินยิ้มมุมปาก "ดี... ยิ่งเขาตื่นตัวมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งพลาดง่ายเท่านั้น" "แล้ว... ผู้หญิงคนนั้นล่ะครับ" ชายคนนั้นถามถึงมินตรา "เราจะทำยังไงกับเธอดี" เฉินวางแก้ววิสกี้ลง "เธอคือจุดอ่อนของภาคิน" เขาตอบ "เราต้องใช้เธอให้เป็นประโยชน์" "ท่านหมายถึง... จะจับตัวเธอไป?" "ยังไม่ถึงขั้นนั้น" เฉินกล่าว "เราจะค่อยๆ บีบเขา ใช้เธอเป็นเครื่องมือต่อรอง" "แล้วถ้าภาคินไม่ยอมล่ะครับ" "เขาต้องยอม" เฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด "เพราะเขาไม่มีทางเลือกอื่น" เขาหยิบรูปถ่ายของมินตราขึ้นมาอีกครั้ง "ภาคิน... แกทำลายครอบครัวฉัน" เขาพูด "ฉันจะทำให้แกต้องเจ็บปวดเหมือนที่ฉันเคยเจ็บ" "เราจะเริ่มแผนการได้เมื่อไหร่ครับ" "รอให้ถึงเวลาที่เหมาะสม" เฉินตอบ "ตอนนี้... เราแค่รอดูภาคินให้เสียหลักไปก่อน" เขาหันไปมองนอกหน้าต่าง ดวงตาของเขาสะท้อนภาพเมืองยามค่ำคืนที่สว่างไสว แต่ในใจของเขากลับมีแต่ความมืดมิด "ภาคิน... การแก้แค้นของฉันเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น" ในขณะเดียวกัน มินตราก็กำลังนั่งอยู่ที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง เธอกำลังรอพบใครบางคน หญิงสาวในชุดเดรสสีฟ้าอ่อนกำลังเดินเข้ามาหาเธอ ใบหน้าของเธอซีดเซียวและหวาดกลัว "คุณมินตราคะ" หญิงสาวเอ่ยทักทายเสียงสั่น "ฉันเองค่ะ" มินตราตอบ "คุณ... คุณคือคนที่ฉันนัดไว้ใช่ไหม" "ค่ะ" หญิงสาวพยักหน้า "ฉัน... ฉันมีเรื่องสำคัญจะบอกคุณ" "เรื่องอะไรคะ" มินตราถามอย่างใจจดใจจ่อ "ฉัน... ฉันเคยทำงานให้กับคุณเฉินค่ะ" หญิงสาวสารภาพ "แต่ฉันทนรับไม่ได้กับสิ่งที่เขาทำ" มินตราเบิกตากว้าง "คุณ... คุณเคยทำงานให้คุณเฉิน?" "ใช่ค่ะ" หญิงสาวกล่าว "ฉันเห็นทุกอย่าง... เห็นว่าเขาวางแผนจะทำร้ายคุณภาคินยังไง" "เขา... เขาจะทำอะไรคะ" มินตราถามด้วยความกังวล "เขาจะใช้คุณเป็นเหยื่อล่อค่ะ" หญิงสาวกล่าว "เขาจะทำให้คุณตกอยู่ในอันตราย เพื่อบีบให้คุณภาคินยอมทำตามที่เขาต้องการ" มินตราตัวสั่นสะท้าน เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมา "เขา... เขาจะทำอะไรกับฉันคะ" "เขาอาจจะจับตัวคุณไป" หญิงสาวตอบ "หรืออาจจะ... ทำร้ายคุณทางอ้อม" "ฉัน... ฉันต้องทำยังไงดี" มินตราถามอย่างหมดหนทาง "คุณต้องรีบออกจากที่นี่ไปค่ะ" หญิงสาวกล่าว "คุณต้องไปจากกรุงเทพฯ โดยเร็วที่สุด" "แต่... ฉันจะไปไหนได้" มินตราถาม "ฉันไม่มีที่ไป" "คุณต้องบอกคุณภาคินค่ะ" หญิงสาวบอก "เขาจะปกป้องคุณได้" "คุณภาคิน..." มินตรานึกถึงคำพูดของภาคินที่บอกว่าจะปกป้องเธอ "เขาเชื่อใจคุณมากนะคะ" หญิงสาวกล่าว "เขาพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อคุณ" มินตรามองหญิงสาวด้วยความขอบคุณ "ขอบคุณนะคะ" เธอพูด "ที่มาเตือนฉัน" "ฉัน... ฉันแค่ไม่อยากเห็นใครต้องมาเจ็บปวดเหมือนที่ฉันเคยเจอ" หญิงสาวกล่าว "ขอให้คุณโชคดีนะคะ" หญิงสาวรีบลุกขึ้นแล้วเดินจากไป ทิ้งให้มินตรานั่งนิ่งอยู่คนเดียว สายตาของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความไม่แน่นอน เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แล้วกดเบอร์โทรของภาคิน "ฮัลโหล" เสียงของภาคินดังขึ้น "ภาคิน... ฉันเอง" มินตราพูดเสียงสั่น "ฉัน... ฉันมีเรื่องต้องบอกคุณ" "มีอะไรเหรอ" ภาคินถามด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเป็นห่วง "คุณเฉิน... เขากำลังจะทำอะไรบางอย่าง" มินตรากล่าว "เขาจะใช้ฉันเป็นเครื่องมือ" ภาคินนิ่งไปครู่หนึ่ง "ฉันรู้" เขาตอบเสียงเข้ม "ฉันกำลังจะไปหาคุณ" "แต่... ฉันกลัว" มินตราพูด "ไม่ต้องกลัวนะ" ภาคินปลอบ "ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้" มินตราวางสายโทรศัพท์ลง เธอรู้สึกใจเต้นแรงด้วยความกลัวและความหวัง เธอรู้ว่าตอนนี้ เธอต้องพึ่งพาภาคินเท่านั้น