ชายชุดดำยกปืนขึ้นเล็งไปที่มินตราอย่างไม่ลังเล เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวในร้านกาแฟที่เคยสงบเงียบ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความโกลาหลและความหวาดกลัว แต่กระสุนนั้นไม่ได้พุ่งตรงไปยังร่างของมินตรา หากแต่เฉียดไหล่ของภาคินไปเพียงนิดเดียว สร้างบาดแผลเลือดไหลซึมออกมา ภาคินผุดลุกขึ้นยืนบังมินตราไว้ทันที หัวใจของเขาเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมานอกอก "แก!" ภาคินตะคอกด้วยความเดือดดาลที่เกือบจะระเบิดออกมา "แกมันบ้าไปแล้ว!" เฉินหัวเราะเยาะ "แกคิดว่าฉันจะปล่อยให้แกมีโอกาสหนีไปง่ายๆ อย่างนั้นหรือ" เขาเดินเข้ามาใกล้ภาคินมากขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความสะใจ "ฉันบอกแล้วไง ว่าฉันจะทำให้แกเจ็บปวดกว่าที่ฉันเคยเจ็บ" "ถ้าแกอยากได้อะไรก็บอกมา" ภาคินกัดฟันพูด พยายามระงับอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน เขาเหลือบมองมินตราที่กำลังตัวสั่นเทาอยู่ข้างหลัง เขารู้ดีว่าเฉินกำลังเล่นเกมที่อันตรายที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมา "ฉันบอกแกไปแล้วไง" เฉินยิ้มกว้าง "ฉันต้องการทุกอย่างที่แกมี ธุรกิจทั้งหมด อำนาจทั้งหมด" "เป็นไปไม่ได้" ภาคินยืนกราน "ฉันไม่มีวันยอมแลกทุกอย่างที่ฉันสร้างมากับมือเพื่อผู้หญิงคนเดียว" คำพูดที่หลุดออกจากปากไปทำให้มินตราบอบช้ำ แต่เขาก็รู้ว่านี่คือหนทางเดียวที่จะทำให้เธอปลอดภัย มินตราเงยหน้าขึ้นมองภาคินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเสียใจและความผิดหวัง เธอไม่คิดว่าเขาจะพูดแบบนั้นออกมาจริงๆ ความเชื่อมั่นที่เธอมีต่อเขาเริ่มสั่นคลอน "ได้ยินแล้วนะ" เฉินหันไปทางมินตรา "เขาบอกเองว่าเขาไม่ยอมแลกทุกอย่างเพื่อเธอ" "คุณภาคิน..." มินตราพึมพำเสียงแผ่วเบา น้ำตาคลอหน่วย "อย่าไปเชื่อมัน" ภาคินรีบพูด "มันกำลังบีบให้ฉันพูดแบบนั้น" เขาหันไปเผชิญหน้ากับเฉินอีกครั้ง "แกต้องการอะไรกันแน่ บอกมาให้ชัดๆ" "ชัดเจนพอแล้วภาคิน" เฉินกล่าว "ฉันจะให้โอกาสแกครั้งสุดท้าย ถ้าแกยอมยกทุกอย่างให้ฉัน ฉันจะปล่อยมินตราไป และเราจะจบเรื่องนี้กันแค่นี้" "แล้วถ้าฉันไม่ยอมล่ะ" ภาคินถาม "ถ้าแกไม่ยอม..." เฉินเว้นจังหวะ "ฉันก็จะทำให้แกเสียใจไปตลอดชีวิต" เขาผายมือไปยังมินตรา "ฉันจะให้เธอตายตรงหน้าแก แล้วหลังจากนั้น... ฉันจะค่อยๆ ทำลายทุกอย่างที่แกเหลืออยู่" บรรยากาศในร้านกาแฟตึงเครียดจนแทบจะหยุดหายใจ ผู้คนรอบข้างที่แอบมองเหตุการณ์อยู่ต่างก็หวาดกลัวจนไม่กล้าขยับ ภาคินหลับตาลงชั่วครู่ เขาเห็นภาพใบหน้าของมินตราที่เต็มไปด้วยความรักและความหวังที่เคยมีให้เขา เขาเห็นภาพครอบครัวของเขาที่เขาสัญญาว่าจะปกป้อง เขาไม่สามารถปล่อยให้ใครก็ตามมาทำร้ายคนที่เขารักได้ ไม่ว่าจะเป็นมินตรา หรือคนที่ยังเหลืออยู่ในชีวิตเขา "ตกลง" ภาคินตอบ "ฉันยอม" มินตราเบิกตากว้าง "ไม่! คุณภาคิน อย่าค่ะ!" เธอพยายามจะดึงแขนเขา แต่ภาคินก็ปัดมือเธอออกเบาๆ "ไม่ต้องห่วงนะมินตรา" ภาคินพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้มั่นใจ "ฉันจะหาทางออกให้เรา" เฉินแสยะยิ้มอย่างพอใจ "ดีมากภาคิน" เขาพูด "การตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดในชีวิตแก" "แต่ฉันมีข้อแม้" ภาคินพูดขึ้น "ข้อแม้?" เฉินเลิกคิ้ว "แกยังมีหน้ามาต่อรองอีกหรือ" "ใช่" ภาคินยืนกราน "ฉันจะมอบทุกอย่างให้แก แต่แกต้องรับปากว่าจะไม่ทำร้ายมินตราอีกต่อไป และจะไม่ยุ่งกับเธออีกเด็ดขาด" เฉินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ก็ได้" เขาตกลง "ฉันยอมรับข้อแม้นี้" "แล้วจะให้ฉันไปที่ไหน" ภาคินถาม "ตามฉันมา" เฉินสั่ง "เราจะไปจัดการเรื่องโอนถ่ายธุรกิจกันที่สำนักงานใหญ่ของฉัน" ภาคินพยักหน้า เขาหันไปมองมินตราอีกครั้ง "ดูแลตัวเองนะ" เขาพูดเบาๆ ก่อนจะเดินตามเฉินและลูกน้องออกไป มินตรามองตามหลังภาคินไปจนลับตา น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไรต่อไป แต่เธอรู้เพียงว่าภาคินกำลังเสียสละทุกอย่างเพื่อเธอ และเธอจะไม่มีวันลืมบุญคุณครั้งนี้ เมื่อภาคินเดินออกจากร้านกาแฟไปแล้ว เฉินก็หันไปสั่งลูกน้องคนสนิท "ไปจัดการเรื่อง... เก็บกวาดทุกอย่างที่นี่ให้เรียบร้อย อย่าให้เหลือร่องรอยอะไรทั้งสิ้น" "ครับท่าน" ชายคนนั้นตอบรับ เฉินเดินไปหาผู้หญิงที่เคยทำงานให้เขา ผู้ซึ่งเป็นคนมาเตือนมินตรา "เธอทำได้ดีมาก" เขากล่าว "แต่เพื่อความปลอดภัยของเธอเอง... เธอควรจะหายตัวไปจากที่นี่ซะ" หญิงสาวหน้าซีดเผือด "ค่ะ... ค่ะท่าน" เธอรีบก้มหน้างุดๆ และเดินจากไปอย่างรวดเร็ว เฉินมองตามหลังเธอไป ก่อนจะหันกลับมามองทิศทางที่ภาคินจากไป รอยยิ้มแห่งชัยชนะปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา "ภาคิน... เกมนี้ยังไม่จบง่ายๆ หรอก" ภาคินนั่งอยู่บนรถยนต์คันหรูที่เฉินจัดหาให้ เขามองออกไปนอกหน้าต่าง สภาพของเขาตอนนี้เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ตีกันไปมา ทั้งความโกรธ ความเศร้า และความรู้สึกผิด เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ "แกคิดว่าแกชนะแล้วหรือไง เฉิน" ภาคินพึมพำกับตัวเอง "แกคิดผิดแล้ว" เขากำหมัดแน่น เขาจะยอมเสียสละทุกอย่างเพื่อมินตราก็จริง แต่เขาจะไม่มีวันยอมให้เฉินได้ครอบครองทุกสิ่งไปง่ายๆ เขาจะหาทางแก้แค้นเฉินให้ได้ ไม่ว่ามันจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม เมื่อรถมาถึงสำนักงานใหญ่ของเฉิน ภาคินถูกพาเข้าไปในห้องประชุมหรู บรรยากาศภายในห้องเต็มไปด้วยความเย็นชาและอำมหิต "เชิญนั่ง" เฉินผายมือไปยังเก้าอี้ตัวใหญ่ "เราจะเริ่มการเจรจากันตรงนี้" ภาคินนั่งลงอย่างช้าๆ เขาสำรวจไปรอบๆ ห้อง มองเห็นเอกสารจำนวนมากวางอยู่บนโต๊ะ "เอกสารทุกอย่างพร้อมแล้ว" เฉินกล่าว "แกแค่ลงนามในเอกสารเหล่านี้ และทุกอย่างก็จะตกเป็นของฉัน" ภาคินหยิบปากกาขึ้นมา เขามองไปยังเอกสารที่อยู่ตรงหน้า แววตาของเขาฉายแววของความมุ่งมั่นที่ไม่เคยมีมาก่อน "ฉันจะลงนาม" ภาคินกล่าว "แต่มีเงื่อนไขอีกอย่างหนึ่ง" เฉินเลิกคิ้ว "แกยังไม่เข็ดอีกหรือ" "ฉันต้องการเจอกับมินตราอีกครั้ง" ภาคินพูด "ก่อนที่ฉันจะลงนามทุกอย่าง" เฉินหัวเราะ "แกนี่มันน่าขันจริงๆ ภาคิน" เขาว่า "แต่ก็ได้... ฉันจะให้โอกาสแก" "ขอบคุณ" ภาคินกล่าว "ฉันจะลงนามก็ต่อเมื่อฉันได้เจอกับเธอ" เฉินพยักหน้า "ตกลง" เขาหันไปสั่งลูกน้อง "ไปพาผู้หญิงคนนั้นมาที่นี่" ภาคินรอคอยด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ เขาไม่รู้ว่าการพบกันครั้งนี้จะเป็นอย่างไร เขาไม่รู้ว่าจะมีแผนการอะไรซ่อนอยู่เบื้องหลังอีกหรือไม่ แต่เขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง เมื่อมินตราปรากฏตัวขึ้นในห้องประชุม ภาคินรู้สึกราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน เธอเดินเข้ามาหาเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและความเศร้า "คุณภาคิน..." เธอเอ่ยเรียกชื่อเขา "มานี่สิ" ภาคินยื่นมือออกไปให้มินตรา เธอรีบเดินเข้ามาหาและจับมือเขาไว้แน่น "ฉันขอโทษนะมินตรา" ภาคินกระซิบ "ที่ทำให้เธอต้องมาเจอเรื่องแบบนี้" "ไม่เป็นไรค่ะ" มินตราตอบ "ฉันเข้าใจ" "แกมีเวลาห้านาที" เฉินพูดขึ้น "หลังจากนั้น... ก็ลงนามได้แล้ว" ภาคินมองลึกลงไปในดวงตาของมินตรา "ฉันรักเธอนะมินตรา" เขาบอก "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม" มินตราถึงกับน้ำตาไหล "ฉันก็รักคุณค่ะ" เธอตอบ "รักเสมอ" วินาทีนั้น ภาคินก็ตัดสินใจได้ เขาหยิบปากกาขึ้นมา และเริ่มลงนามในเอกสารทีละแผ่นอย่างเด็ดเดี่ยว