บรรยากาศในห้องประชุมที่เคยเต็มไปด้วยความตึงเครียดก่อนหน้านี้ บัดนี้กลับกลายเป็นความวุ่นวายอลหม่าน เสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังต่อเนื่องราวกับจะกลบเสียงตะโกนด่าทอและความขัดขืน เฉินผู้ซึ่งเคยเย่อหยิ่งผยอง บัดนี้กลับตัวสั่นงันงกอยู่ในวงล้อมของลูกน้องภาคิน ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับกระดาษ ดวงตาฉายแววหวาดหวั่นจนแทบไม่เหลือเค้าของมาเฟียผู้ทรงอำนาจ "ปล่อยฉันนะ! พวกแกทำอย่างนี้กับฉันไม่ได้!" เฉินตะโกนก้อง พยายามดิ้นรนสุดกำลัง แต่แรงของเขาไม่อาจต้านทานกำลังของชายฉกรรจ์ที่ควบคุมเขาไว้ได้เลย ภาคินก้าวเดินช้าๆ เข้าไปหาเฉิน รอยยิ้มเย็นเยียบประดับอยู่บนใบหน้าของเขา "ทำไมจะไม่ได้ เฉิน" เขาพูดเสียงเนิบนาบ แต่แต่ละคำกลับคมกริบราวกับใบมีด "แกทำลายชีวิตของคนอื่นมามากพอแล้ว ถึงเวลาที่แกจะต้องชดใช้แล้ว" "แกมันก็ไม่ต่างจากฉันหรอกภาคิน!" เฉินตะคอกกลับ น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความโกรธที่ถูกย่ำยี "แกก็เป็นมาเฟียเหมือนกัน! แกใช้วิธีสกปรกเหมือนฉัน!" "ฉันอาจจะเป็น" ภาคินยอมรับอย่างไม่สะทกสะท้าน "แต่ฉันไม่เคยทำร้ายคนที่บริสุทธิ์ และฉันไม่เคยเล่นเกมสกปรกแบบที่แกทำ แกพยายามจะย่ำยีมินตรา แกพยายามจะทำลายทุกอย่างที่ฉันมี และแกก็คิดว่าแกจะทำได้สำเร็จ" "แกมันก็แค่พวกหน้าซื่อใจคด!" เฉินสาปแช่ง "แกก็แค่ต้องการทุกอย่างไปเป็นของแกเอง!" "ฉันต้องการทุกอย่างไปเป็นของฉันจริง" ภาคินพยักหน้า "แต่ไม่ใช่ด้วยวิธีที่แกทำ ฉันต้องการที่จะปกป้องคนที่ฉันรัก และฉันต้องการที่จะกำจัดคนที่คอยสร้างความเดือดร้อนให้กับทุกคน" เขาหยุดเล็กน้อย สายตาจับจ้องไปยังใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังของเฉิน "แกมันก็แค่หนูสกปรกที่รอวันจะถูกกำจัด" หนึ่งในลูกน้องของภาคินที่ชื่อ 'ก้อง' ชายร่างใหญ่มีแผลเป็นพาดผ่านใบหน้า ก้าวเข้ามา "คุณภาคินครับ เรียบร้อยแล้วครับ" ภาคินหันไปพยักหน้าให้ก้อง "พาตัวมันไป" เขาออกคำสั่ง "จัดการตามที่ตกลงกันไว้" "รับทราบครับ" ก้องตอบรับ ก่อนจะคว้าแขนของเฉินอย่างแรง "ไปได้แล้ว ไอ้สารเลว" เฉินถูกลากออกไปจากห้องประชุม ท่ามกลางเสียงปืนที่ดังขึ้นเป็นระยะจากภายนอก แสดงให้เห็นว่าแผนของภาคินได้เดินหน้าไปถึงขั้นสุดท้ายแล้ว เสียงสัญญาณเตือนภัยยังคงดังไม่หยุด แต่บัดนี้มันกลับกลายเป็นเสียงแห่งชัยชนะสำหรับภาคิน "คุณภาคินครับ" ชายอีกคนหนึ่งที่นำทีมเข้ามา ชื่อ 'เอก' ซึ่งดูสุขุมและมีความเป็นผู้นำมากกว่าก้อง ก้าวเข้ามา "ทุกอย่างเป็นไปตามแผนครับ บริษัทในเครือของเฉินกำลังถูกควบคุมโดยทีมของเรา ตอนนี้ไม่มีใครต่อต้านได้แล้ว" ภาคินพ่นลมหายใจออกมาอย่างผ่อนคลาย ความตึงเครียดที่สะสมมานานหลายวันหลายคืนคลายลงในที่สุด "ดีมาก เอก" เขาตอบ "แล้วเรื่องของมินตราล่ะ เป็นยังไงบ้าง" "คุณมินตราปลอดภัยครับ" เอกรายงาน "เธออยู่ที่ห้องพักที่คุณจัดเตรียมไว้ให้ มีคนของเราคอยดูแลอยู่ตลอดเวลา เธอไม่ได้รับอันตรายใดๆ ครับ" "เยี่ยม" ภาคินกล่าว "ฉันจะรีบไปหาเธอ" เขาหันไปมองรอบๆ ห้องประชุมที่บัดนี้เต็มไปด้วยลูกน้องของเขาที่กำลังเก็บกวาดและรักษาความปลอดภัย "พวกแกทำงานได้ดีมาก" เขาเอ่ยชม "หลังจากนี้ ให้กระจายกำลังเข้าควบคุมธุรกิจที่เหลือของเฉินให้หมด ตรวจสอบให้แน่ใจว่าไม่มีอะไรตกหล่น" "ครับคุณภาคิน" ลูกน้องทุกคนตอบรับพร้อมเพรียง ภาคินเดินออกจากห้องประชุม ทิ้งไว้เบื้องหลังเพียงความวุ่นวายที่กำลังจะถูกคลี่คลาย เขาก้าวขึ้นรถที่เอกเตรียมไว้ให้ ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังที่ที่มินตราอยู่ หัวใจของเขาเต้นแรงด้วยความคาดหวังและความรู้สึกผิดที่ยังคงค้างคา เมื่อรถจอดสนิทที่หน้าอพาร์ตเมนต์แห่งหนึ่ง ภาคินก้าวลงจากรถ เขาเห็นมินตรานั่งอยู่ที่ระเบียงชั้นบน ใบหน้าของเธอซูบลงเล็กน้อย ดวงตาดูหมองเศร้า แต่เมื่อเธอเห็นภาคิน เธอก็ลุกขึ้นยืนขึ้นทันที ภาคินเดินเข้าไปหาเธออย่างรวดเร็ว "มินตรา" เขาเรียกชื่อเธอแผ่วเบา มินตรามองมาที่เขา น้ำตาเริ่มคลอ "ภาคิน" "ฉันขอโทษ" ภาคินพูดอย่างจริงจัง "ฉันขอโทษที่ทำให้เธอต้องเจอเรื่องแบบนี้" "ฉันรู้ว่าคุณทำ" มินตราตอบ "ฉันรู้ว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่" "ฉัน..." ภาคินอึกอัก "ฉันแค่อยากจะปกป้องเธอ" "ฉันรู้" มินตราพยักหน้า "แต่ฉันก็กลัว... กลัวว่าคุณจะเปลี่ยนไป" ภาคินยื่นมือออกไปจับมือของเธอไว้แน่น "ฉันจะไม่เปลี่ยนไป" เขาให้สัญญามั่นคง "ฉันสัญญา" มินตรามองเข้าไปในดวงตาของภาคิน เธอเห็นความจริงใจและความรักที่ฉายชัดอยู่เบื้องหลังแววตาที่เคยเย็นชาคู่นั้น เธอค่อยๆ คลายความกลัวที่เกาะกุมหัวใจ "ฉันเชื่อใจคุณ" มินตรากระซิบ ภาคินดึงเธอเข้ามากอดแน่น เขาได้ทุกอย่างกลับคืนมาแล้ว ไม่ใช่แค่ธุรกิจและอำนาจ แต่ที่สำคัญที่สุด เขาได้หัวใจของมินตรากลับคืนมา และครั้งนี้ เขาจะไม่ปล่อยให้มันหลุดลอยไปไหนอีก