ภาคินก้มลงจูบหน้าผากของมินตราเบาๆ "ไม่ว่าจะวันไหน เธอก็ยังคงเป็นผู้หญิงที่พิเศษที่สุดสำหรับฉันเสมอ" เขาบอก "วันแรกที่เราเจอกัน ฉันอาจจะยังเป็นคนที่อันตราย และไม่เคยคิดว่าจะมีใครเข้ามาเปลี่ยนแปลงโลกของฉันได้เลย แต่เธอทำได้... เธอเข้ามาแล้วทำให้ทุกอย่างดูสดใสขึ้น" มินตราเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง "ฉันก็ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะหลงรักคนที่เคยทำร้ายฉันได้" เธอสารภาพ "แต่เมื่อฉันได้รู้จักตัวตนที่แท้จริงของคุณ ได้เห็นด้านที่อ่อนโยนของคุณ ฉันก็รู้ว่าคุณไม่ได้เป็นคนเลวร้ายอย่างที่ใครๆ คิด" "ฉันได้เรียนรู้อะไรมากมายจากเธอ" ภาคินยอมรับ "เธอสอนให้ฉันรู้จักคำว่ารัก สอนให้ฉันรู้จักการให้อภัย และสอนให้ฉันเห็นคุณค่าของชีวิตที่แท้จริง" เขาหยุดเล็กน้อย นัยน์ตาจับจ้องไปยังคลื่นที่ซัดเข้าฝั่งอย่างอ่อนโยน "ฉันเคยคิดว่าอำนาจคือทุกสิ่ง แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าความสุขที่แท้จริงคือการได้มีเธออยู่เคียงข้าง" ทั้งสองเดินจับมือกันต่อไปบนผืนทราย ท้องฟ้าสีครามตัดกับผืนน้ำสีเขียวมรกต สร้างภาพที่งดงามราวกับภาพวาด พวกเขาพูดคุยกันถึงความฝันถึงอนาคตที่จะสร้างด้วยกัน เสียงหัวเราะของมินตราดังแว่วมาตามสายลม เป็นเสียงที่ภาคินโหยหามาตลอดชีวิต "คุณภาคินคะ" มินตราเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "ฉันดีใจจริงๆ ที่คุณตัดสินใจเปลี่ยนแปลงตัวเอง" "ถ้าไม่มีเธอ ฉันคงไม่มีวันนี้" ภาคินตอบ "เธอคือแสงสว่างเดียวในชีวิตของฉัน" เมื่อกลับมาถึงที่พัก ภาคินก็เปิดโทรศัพท์ขึ้นมาดู เขาเห็นข้อความจากเอกที่แจ้งข่าวความคืบหน้าต่างๆ ขององค์กร "ทุกอย่างเรียบร้อยดีครับคุณภาคิน เราได้จัดการกับกลุ่มคนที่ยังภักดีต่อเฉินจนหมดสิ้น และกำลังดำเนินการตามแผนที่คุณวางไว้ทุกประการครับ" "ดีมาก" ภาคินตอบกลับไป "หลังจากนี้ ฉันจะให้เวลาตัวเองได้พักผ่อนสักระยะหนึ่ง และจะกลับไปจัดการเรื่องการถ่ายโอนอำนาจอย่างเป็นทางการ" "รับทราบครับ" เอกตอบ ภาคินวางโทรศัพท์ลง เขามองไปยังมินตราที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ริมระเบียง "ที่รัก" เขาเรียก มินตราหันมา "คะ" "ฉันคิดว่าเราควรจะกลับกรุงเทพฯ วันพรุ่งนี้" ภาคินเสนอ "ฉันมีเรื่องที่ต้องสะสางให้เสร็จสิ้น" "ไม่เป็นไรค่ะ" มินตราตอบ "ฉันเข้าใจ" "แต่ฉันอยากจะใช้เวลาที่เหลืออยู่กับเธอให้มากที่สุด" ภาคินกล่าว "หลังจากนี้ ฉันอาจจะไม่มีเวลามากนัก" "ฉันรู้ค่ะ" มินตราเดินเข้ามาหาเขา "ฉันจะรอคุณนะ" ภาคินดึงเธอมากอดอีกครั้ง "ขอบคุณนะ" เขาพึมพำ เช้าวันต่อมา ทั้งสองก็เดินทางกลับกรุงเทพฯ บรรยากาศในรถเต็มไปด้วยความเงียบ แต่ไม่ใช่ความเงียบที่อึดอัด ตรงกันข้าม มันคือความเงียบที่เต็มไปด้วยความเข้าใจและการยอมรับ เมื่อกลับถึงคฤหาสน์ ภาคินก็พบว่าทุกอย่างกลับมาสงบเรียบร้อย เอกและทีมงานได้จัดการทุกอย่างให้เข้าที่เข้าทางแล้ว "คุณภาคินครับ" เอกกล่าวทักทาย "มีเรื่องด่วนที่ต้องเรียนให้คุณทราบครับ" "มีอะไร" ภาคินถาม "มีแขกไม่ได้รับเชิญมาที่นี่เมื่อคืนครับ" เอกรายงาน "พวกเขาพยายามจะเข้ามาในบริเวณบ้าน แต่ก็ถูกลูกน้องของเราสกัดไว้ได้ทัน" ภาคินเลิกคิ้ว "ใคร" "ยังไม่ทราบแน่ชัดครับ แต่จากข้อมูลเบื้องต้น เป็นกลุ่มคนที่เคยทำงานร่วมกับเฉินมาก่อนครับ" เอกอธิบาย "พวกเขาน่าจะต้องการเข้ามาเพื่อแก้แค้น หรืออาจจะต้องการทรัพย์สินบางอย่าง" ภาคินมองไปยังมินตราที่ยืนอยู่ข้างๆ เขา "ไม่ต้องห่วงนะ" เขาบอกเธอ "ฉันจะจัดการเรื่องนี้เอง" "ฉันเชื่อใจคุณค่ะ" มินตราตอบ ภาคินหันไปทางเอก "จัดการเก็บกวาดให้เรียบร้อย และตรวจสอบให้แน่ใจว่าไม่มีใครหลุดรอดไปได้" เขาออกคำสั่ง "ส่วนเรื่องของแขกไม่ได้รับเชิญ... ฉันจะจัดการด้วยตัวเอง" เอกพยักหน้า "รับทราบครับ" หลังจากนั้น ภาคินก็พาภาคินมาที่ห้องทำงานของเขา "ฉันรู้ว่าเธอกำลังกังวล" เขากล่าว "แต่ฉันสัญญาว่าจะปกป้องเธอให้ดีที่สุด" "ฉันไม่ได้กังวลเรื่องของตัวเองค่ะ" มินตราตอบ "ฉันกังวลเรื่องของคุณ" ภาคินยิ้ม "ไม่ต้องห่วง ฉันแข็งแกร่งกว่าที่เธอคิด" เขาบอก "และฉันก็มีเหตุผลที่จะต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป" "คุณภาคินคะ" มินตราเอ่ยขึ้น "ฉัน... ฉันอยากจะขอให้คุณทำบางอย่าง" "อะไรเหรอ" "ฉันอยากให้คุณ... ปล่อยวางเรื่องทั้งหมด" มินตราพูด "ปล่อยวางเรื่องการแก้แค้น ปล่อยวางเรื่องธุรกิจมืด ปล่อยวางทุกอย่างที่เคยทำร้ายคุณ" ภาคินเงียบไปครู่หนึ่ง เขามองเข้าไปในดวงตาของมินตรา "เธออยากให้ฉัน... เริ่มต้นใหม่จริงๆ ใช่ไหม" "ใช่ค่ะ" มินตราตอบ "ฉันอยากให้คุณเริ่มต้นชีวิตใหม่จริงๆ เป็นคนใหม่ ที่ไม่ต้องแบกรับภาระหนักอึ้งอีกต่อไป" ภาคินดึงเธอเข้ามากอดแน่น "ฉันจะทำ" เขาให้สัญญา "เพื่อเธอ ฉันจะทำทุกอย่าง" เขาใช้เวลาช่วงเย็นในการวางแผนการถ่ายโอนอำนาจอย่างเป็นทางการ เขากำหนดวันที่จะประกาศเรื่องนี้ต่อสาธารณะ และได้ติดต่อทนายความที่ไว้ใจได้เพื่อดำเนินการในส่วนที่เกี่ยวข้อง "ฉันจะให้เวลาตัวเองสักระยะหนึ่งเพื่อปรับตัว" ภาคินบอกเอก "ในช่วงเวลานี้ ฉันอยากให้เธอช่วยดูแลเรื่องทั้งหมดไปก่อน" "ผมยินดีเสมอครับคุณภาคิน" เอกตอบ "และผมก็ดีใจที่เห็นคุณมีความสุข" ภาคินยิ้ม "ขอบคุณนะ เอก" คืนนั้น ภาคินนอนไม่หลับ เขาคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมาทั้งหมด คิดถึงการเดินทางที่ยาวนานของเขา คิดถึงความผิดพลาดที่เคยทำ และคิดถึงโอกาสครั้งใหม่ที่เขาได้รับ เขาหันไปมองมินตราที่กำลังหลับอยู่ข้างๆ เขา ใบหน้าของเธอสงบนิ่ง ราวกับนางฟ้า เขาเผลอเอื้อมมือไปลูบผมของเธอเบาๆ "ฉันรักเธอ" เขาพึมพำ เขาตัดสินใจแล้ว เขาจะทิ้งอดีตไว้เบื้องหลัง และจะเริ่มต้นชีวิตใหม่กับผู้หญิงที่เขารัก