เช้าวันรุ่งขึ้น ภาคินมาถึงสำนักงานใหญ่ขององค์กร เขาก้าวเดินเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวที่ตกแต่งอย่างเรียบหรูแต่แฝงไว้ด้วยความมีระดับ แสงแดดอ่อนๆ ส่องลอดผ้าม่านเข้ามา สร้างบรรยากาศที่ดูผ่อนคลาย แต่สีหน้าของภาคินยังคงเคร่งขรึม "ท่านภาคินครับ" เสียงของนทีดังขึ้นเมื่อเห็นภาคินเดินเข้ามา "ข้อมูลของคุณมินตราที่ท่านต้องการครับ" นทีวางซองเอกสารสีดำสนิทลงบนโต๊ะของภาคิน ภาคินพยักหน้ารับและเปิดอ่านข้อมูลทันที ภายในซองเอกสารมีรูปถ่ายของมินตราหลายอิริยาบถ ตั้งแต่รูปถ่ายนักศึกษา ไปจนถึงรูปถ่ายที่เธอใช้ชีวิตประจำวัน เสื้อผ้าที่เธอสวมใส่ดูเรียบง่าย แต่ก็ขับเน้นความน่ารักสดใสของเธอ ข้อมูลส่วนตัวระบุว่าเธอเป็นคนมีจิตใจดี ชอบช่วยเหลือผู้อื่น และมีความฝันอยากเป็นนักออกแบบเสื้อผ้าที่มีชื่อเสียง ภาคินอ่านข้อมูลทั้งหมดอย่างละเอียด ใบหน้าของเขาเริ่มมีร่องรอยของความอ่อนโยนปรากฏขึ้นอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน เขาไม่เคยสนใจเรื่องของใครมากไปกว่าผลประโยชน์ขององค์กร แต่กับมินตรา กลับมีบางอย่างที่ดึงดูดเขาอย่างประหลาด "เธออาศัยอยู่กับยายที่บ้านพักแถบชานเมือง" ภาคินอ่านข้อความสุดท้าย "ดูเหมือนครอบครัวของเธอจะไม่ได้ร่ำรวยนัก" เขาเลื่อนสายตาไปยังรูปถ่ายของมินตราอีกครั้ง รอยยิ้มของเธอช่างบริสุทธิ์เหลือเกิน "ท่านมีคำสั่งอะไรเพิ่มเติมหรือเปล่าครับ?" นทีถาม ภาคินส่ายหน้า "ยัง" เขาตอบสั้นๆ "แต่ถ้าเธอต้องการความช่วยเหลืออะไร อย่าลังเลที่จะยื่นมือเข้าไป" "ครับท่าน" นทีรับคำด้วยความสงสัย แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรเพิ่มเติม วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ภาคินหมกมุ่นอยู่กับการทำงานและข้อมูลของมินตรา เขาพยายามทำความเข้าใจความรู้สึกที่เกิดขึ้นในใจของตัวเอง เขารู้ดีว่าโลกของเขากับโลกของมินตรานั้นแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว แต่เขากลับไม่อาจห้ามใจตัวเองให้หยุดคิดถึงเธอได้ เย็นวันนั้น ภาคินตัดสินใจที่จะไปที่บาร์อีกครั้ง เขาอยากจะเจอเธออีกสักครั้ง ถึงแม้จะรู้ว่ามันอาจจะไม่ใช่เรื่องที่ควรทำก็ตาม เมื่อภาคินไปถึงบาร์ เขาก็เห็นมินตรานั่งอยู่ที่โต๊ะเดิมกับเพื่อนๆ ของเธอเช่นเคย เธอกำลังหัวเราะอย่างสนุกสนาน ภาคินเดินเข้าไปหาเธอด้วยท่าทีที่ดูสง่างามและมั่นใจ เขาจำได้ว่าครั้งแรกที่เจอเธอ เขาไม่เคยรู้สึกประหม่าเลย แต่ในครั้งนี้ หัวใจของเขากลับเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ "ไง" ภาคินทักทายมินตราด้วยน้ำเสียงที่แฝงไว้ด้วยความนุ่มนวลกว่าปกติ มินตราหันมามองเขาด้วยความประหลาดใจ "คุณ... คุณภาคิน" "ใช่" ภาคินตอบยิ้มๆ "หวังว่าคงไม่รบกวนนะ" "เปล่าค่ะ ไม่รบกวนเลย" มินตราตอบอย่างสุภาพ เธอยังคงรู้สึกประหม่าเล็กน้อย "อยากดื่มอะไรไหม?" ภาคินถาม "ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณค่ะ" มินตราตอบ ภาคินพยักหน้า "งั้น... ฉันขออนุญาตมานั่งด้วยได้ไหม?" มินตรามองหน้าเพื่อนๆ ของเธอ เพื่อนๆ ของเธอก็จ้องมาที่เธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น "ได้ค่ะ" มินตราตอบอย่างลังเล ภาคินเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ว่างข้างๆ มินตรา บรรยากาศรอบๆ โต๊ะเงียบลงทันที เพื่อนๆ ของมินตราต่างมองมาที่ภาคินด้วยความทึ่ง "คุณมาที่นี่บ่อยเหรอคะ?" มินตราถามเพื่อทำลายความเงียบ "นานๆ ที" ภาคินตอบ "ส่วนใหญ่จะมาตอนมีเรื่องต้องจัดการ" "แล้ววันนี้..." มินตราเว้นคำพูดไว้ "วันนี้... มาหาเธอ" ภาคินตอบตรงๆ มินตราหน้าแดงขึ้นเล็กน้อย เธอหลบสายตาของภาคิน "คุณพูดอะไรคะ" "ก็... ฉันแค่อยากเจอเธอ" ภาคินพูด "ฉันไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อน" คำพูดของภาคินทำเอามินตราประหลาดใจ เธอไม่เคยคิดว่ามาเฟียผู้ทรงอิทธิพลอย่างเขา จะมาพูดอะไรแบบนี้กับเธอ "คุณ... คุณพูดจริงเหรอคะ" มินตราถามเสียงสั่น "จริง" ภาคินตอบ "ฉันไม่เคยโกหกใคร" มินตรามองเข้าไปในดวงตาของภาคิน เธอเห็นความจริงใจในแววตาของเขา ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นมาเฟีย แต่ในเวลานี้ เขากลับดูเหมือนเด็กหนุ่มที่กำลังตกหลุมรัก "ฉัน... ฉันก็ไม่เคยคิดว่าจะเจอคุณอีก" มินตราพูด "แต่... ฉันก็ดีใจที่ได้เจอ" ทั้งสองคนนั่งคุยกันอีกสักพัก ท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยของเพื่อนๆ มินตราเริ่มรู้สึกว่าภาคินไม่ใช่คนน่ากลัวอย่างที่เธอเคยคิด เขามีมุมที่อ่อนโยนและอบอุ่นซ่อนอยู่ เมื่อใกล้จะถึงเวลาปิดบาร์ ภาคินก็ลุกขึ้นยืน "ฉันต้องไปแล้ว" ภาคินพูด "แต่... หวังว่าเราจะได้เจอกันอีกนะ" "ค่ะ" มินตราตอบ พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้โลกของภาคินสดใสขึ้น ภาคินมองมินตราด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย เขารู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้าคงไม่ง่าย แต่เขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกอย่าง เพื่อผู้หญิงที่ทำให้หัวใจที่เคยแข็งกระด้างของเขากลับมาเต้นอีกครั้ง ในค่ำคืนนั้น ภาคินได้ค้นพบความรู้สึกที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน "ความรัก" ความรู้สึกที่ทำให้มาเฟียหนุ่มผู้ยิ่งใหญ่ ยอมที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเอง เพื่อผู้หญิงที่เขาตกหลุมรักตั้งแต่แรกพบ.