มินตราหันมามองภาคินด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย แต่เมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่มองมา เธอกลับรู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่ทำให้หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ "คุณภาคิน!" เธอกล่าวทักทาย น้ำเสียงเจือด้วยความแปลกใจระคนยินดี "มาหาพวกเราเหรอคะ" เพื่อนของมินตราคนหนึ่งเอ่ยถาม ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย ภาคินยิ้มบางๆ มุมปาก "ผมมาหาใครบางคน" เขาตอบ ดวงตาจับจ้องอยู่ที่มินตราตลอดเวลา "ใครคะ" เพื่อนอีกคนถามอย่างอยากรู้อยากเห็น "มินตรา" ภาคินตอบชื่อตรงๆ ทำให้เพื่อนๆ ของมินตราหันมามองเธอด้วยสายตาที่สื่อความหมายต่างๆ นานา มินตราหน้าแดงเล็กน้อย "คุณภาคินคะ" เธอเอ่ยเบาๆ รู้สึกประหม่าอย่างบอกไม่ถูก "มานั่งด้วยกันไหมคะ" "ยินดี" ภาคินตอบรับอย่างรวดเร็ว เขาเดินไปนั่งลงข้างๆ มินตรา ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วครู่ก่อนที่มินตราจะเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนา "คุณภาคิน มาหาหนูที่นี่ มีอะไรหรือเปล่าคะ" มินตราถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้เป็นปกติที่สุด "ผมแค่อยากเจอคุณ" ภาคินตอบตรงๆ เสียงทุ้มต่ำแต่แฝงไว้ด้วยความอ่อนโยนที่มินตราไม่เคยได้ยินมาก่อน "ผมคิดถึงรอยยิ้มของคุณ" คำพูดนั้นทำให้มินตราใจสั่น เธอไม่เคยคิดว่าคนอย่างภาคินจะพูดอะไรแบบนี้ออกมาได้ "คุณภาคินพูดเกินไปแล้วค่ะ" เธอพยายามกลบเกลื่อนความรู้สึกที่พลุ่งพล่าน "ผมไม่ได้พูดเกินไป" ภาคินหันหน้ามามองเธอ ดวงตาของเขามีประกายบางอย่างที่ทำให้มินตรายิ่งเขินอาย "ผมชอบเวลาที่คุณหัวเราะ" เพื่อนๆ ของมินตราที่นั่งอยู่รอบๆ เริ่มส่งเสียงเชียร์และแซวกันเบาๆ มินตราเหลือบมองพวกเขาด้วยความอาย ก่อนจะหันกลับมาหาภาคิน "คุณภาคินคะ นี่เพื่อนหนูค่ะ" เธอแนะนำ "นี่คุณภาคินค่ะ" ภาคินพยักหน้าให้เพื่อนๆ ของมินตราแต่ละคนอย่างสุภาพ "ยินดีที่ได้รู้จักครับ" "ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณภาคิน" เพื่อนๆ ของมินตราตอบรับ พร้อมกับมองภาคินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชมในตัวเขา "คุณภาคิน ไม่ได้มาที่นี่บ่อยๆ เลยนะคะ" มินตราพยายามเปลี่ยนเรื่อง "ใช่ ผมไม่ค่อยมีเวลา" ภาคินตอบ "แต่ผมจะหาเวลามาให้บ่อยขึ้น" คำพูดนั้นทำเอามินตราใจเต้นแรงอีกครั้ง เธอไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรกับภาคินดี เขาทั้งอันตรายและน่าเกรงขามในเวลาเดียวกัน แต่เมื่ออยู่ใกล้ๆ เขากลับมีมุมที่อ่อนโยนและน่าค้นหา "แล้วคุณภาคิน มาทำอะไรแถวนี้คะ" เพื่อนของมินตราถามแทรกขึ้นมา ภาคินหันไปมองเพื่อนของมินตรา "ผมแค่ผ่านมา" เขาตอบ แต่สายตาก็กลับมาอยู่ที่มินตราอีกครั้ง "แล้วก็เห็นคุณอยู่ตรงนี้พอดี" "คุณภาคิน นี่คุณภาคินจริงๆ เหรอคะ" เพื่อนอีกคนถามอย่างไม่เชื่อสายตา "ในข่าวเขาว่าคุณภาคินเป็นคนดุมากเลยนะคะ" ภาคินหัวเราะเบาๆ "ข่าวก็คือข่าว" เขาตอบ "ผมก็เป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง" มินตรามองภาคินด้วยความสงสัย เธอเองก็เคยได้ยินกิตติศัพท์ของเขามาบ้าง แต่ภาพที่เห็นตรงหน้ากลับดูแตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง "แต่ยังไงก็ต้องขอตัวก่อนนะครับ" ภาคินพูดพลางมองนาฬิกา "ผมมีธุระต่อ" เขาหันมาทางมินตรา "พรุ่งนี้คุณว่างไหม" มินตราอึกอักเล็กน้อย "เอ่อ... หนูไม่แน่ใจค่ะ" "ผมจะให้เลขาของผมติดต่อคุณไป" ภาคินพูด "เรื่องงานออกแบบ" เขาเสริมเมื่อเห็นแววตาของมินตรา "ผมอยากให้คุณช่วยออกแบบชุดสำหรับงานเลี้ยงขององค์กร" มินตราตาโต "งานเลี้ยงขององค์กรคุณภาคินเลยเหรอคะ" "ใช่" ภาคินพยักหน้า "ผมเชื่อในฝีมือของคุณ" คำชมนั้นทำให้มินตราหน้าบาน เธอไม่เคยคิดว่าจะมีโอกาสได้รับงานใหญ่ขนาดนี้ "หนูจะพยายามทำให้ดีที่สุดค่ะ" "ดี" ภาคินยิ้ม "แล้วเจอกัน" เขาลุกขึ้นยืนพร้อมกับพยักหน้าให้เพื่อนๆ ของมินตราอีกครั้ง ก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้มินตรานั่งนิ่งอยู่กับที่ หัวใจยังคงเต้นระรัว ตลอดทางกลับบ้าน มินตราคิดถึงแต่เรื่องของภาคิน ภาพของเขาในบาร์เมื่อคืนกับภาพของเขาในวันนี้ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงเข้ามาในชีวิตเธอ และทำไมเธอถึงรู้สึกหวั่นไหวกับเขาได้มากขนาดนี้ ในขณะเดียวกัน ภาคินขับรถกลับคฤหาสน์ของเขาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะสามารถพูดคุยกับใครได้อย่างเป็นธรรมชาติเช่นนี้มาก่อน มินตราทำให้เขารู้สึกผ่อนคลาย และทำให้เขานึกถึงโลกที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน โลกที่เต็มไปด้วยสีสันและความอบอุ่น "นที" ภาคินเรียกเลขาของเขาเมื่อมาถึงห้องทำงาน "เตรียมการเรื่องงานเลี้ยงขององค์กรให้พร้อม และติดต่อคุณมินตรา เรื่องการออกแบบชุด" "ครับท่าน" นทีตอบรับ "แล้วก็... หาข้อมูลเกี่ยวกับยายของคุณมินตราด้วย" ภาคินสั่งต่อ "ดูว่ามีอะไรที่พวกเราพอจะช่วยเหลือได้บ้าง" นทีเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ "ท่านต้องการช่วยเหลือคุณมินตรา?" "ผมแค่ต้องการให้แน่ใจว่าเธอจะทำงานได้อย่างสบายใจ" ภาคินแก้ตัว "และยายของเธอก็จะได้ไม่ต้องกังวล" นทีพยักหน้ารับ เขาไม่รู้ว่าอะไรกำลังเกิดขึ้นกับเจ้านายของเขา แต่เขาก็พร้อมที่จะทำตามคำสั่งเสมอ ภาคินนั่งลงบนเก้าอี้ตัวใหญ่ จ้องมองรูปถ่ายของมินตราที่เขาเก็บไว้ในลิ้นชัก เขายังคงไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเอง แต่เขาก็รู้ดีว่า มินตราได้เข้ามามีอิทธิพลต่อชีวิตของเขาแล้วอย่างไม่อาจปฏิเสธได้ วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ภาคินเริ่มใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการคิดถึงมินตรา เขาหมกมุ่นอยู่กับการออกแบบชุดของเธอ และการหาทางที่จะได้ใกล้ชิดกับเธอมากขึ้นเรื่อยๆ เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน ความรู้สึกที่ทั้งตื่นเต้น หวั่นไหว และเต็มไปด้วยความปรารถนา เขาเริ่มสั่งซื้อของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ให้กับเธอ และคอยหาโอกาสที่จะได้พบเธอเสมอ การกระทำเหล่านี้ผิดจากนิสัยเดิมของเขาโดยสิ้นเชิง เขาที่เป็นคนเย็นชา ไร้หัวใจ และมุ่งมั่นแต่กับเรื่องของธุรกิจ ความรู้สึกที่เกิดขึ้นในใจของเขา มันคืออะไรกันแน่? ภาคินเริ่มตั้งคำถามกับตัวเอง เขาไม่เคยเชื่อในความรักมาก่อน และไม่เคยคิดว่าตัวเองจะสามารถรักใครสักคนได้ แต่เมื่อนึกถึงมินตรา หัวใจของเขากลับเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่า ความรู้สึกนี้คือสิ่งที่เรียกว่า "รัก" รักครั้งแรกของมาเฟียหนุ่มผู้ยิ่งใหญ่ ที่ไม่เคยอ่อนข้อให้กับใคร แต่กลับยอมอ่อนข้อให้กับผู้หญิงธรรมดาๆ คนหนึ่ง