ภาคินมองมินตราที่ใบหน้าฉายแววภาคภูมิใจขณะมองชุดราตรีสีแดงสดที่เธอออกแบบด้วยตนเอง เขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาจากใจจริง ภาพหญิงสาวตรงหน้าค่อยๆ แทนที่ภาพความขัดแย้งและความรุนแรงที่คุ้นเคยในโลกของเขา "ผมรู้ว่าเธอต้องทำได้ดี" ภาคินกล่าวเสียงนุ่ม "แต่ผมไม่เคยคิดว่ามันจะออกมางดงามได้ถึงขนาดนี้" มินตราเขินอายเล็กน้อย "ขอบคุณค่ะคุณภาคิน" เธอกล่าว "ฉันตั้งใจทำให้ดีที่สุดจริงๆ เพราะ... เพราะมันเป็นชุดที่ฉันจะใส่ในงานของคุณ" "และชุดนี้จะทำให้ทุกคนต้องเหลียวมอง" ภาคินพูดเสริม เขาเดินเข้าไปใกล้มินตรามากขึ้น จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากเรือนร่างของเธอ "ผมดีใจที่เลือกเธอมาออกแบบชุดนี้" "ฉันก็ดีใจค่ะ" มินตราตอบ สายตาของทั้งสองประสานกัน โลกภายนอกดูเหมือนจะหยุดหมุนชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นแรงของคนทั้งคู่ที่ดังระงมอยู่ในความเงียบ "แล้ว... แล้วคุณภาคินล่ะคะ ชอบไหมคะ" "ชอบมาก" ภาคินตอบอย่างหนักแน่น "มันสวยเกินกว่าที่ผมจะจินตนาการได้" เขาหยุดพูดครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาลง "มินตรา... ผมต้องขอโทษด้วยนะ" "ขอโทษเรื่องอะไรคะ" มินตราถามอย่างงุนงง "เรื่องที่ผมพาเธอเข้ามาพัวพันกับโลกของผม" ภาคินกล่าว "ผมรู้ว่าโลกของผมมันอันตราย และผมไม่อยากให้เธอต้องมาลำบาก หรือตกอยู่ในอันตรายเพราะผม" มินตรามองภาคินด้วยความเข้าใจ "ฉันรู้ค่ะว่าโลกของคุณภาคินไม่เหมือนคนทั่วไป" เธอกล่าว "แต่ฉันก็เลือกที่จะเข้ามาเองนะคะ ฉันไม่ได้ถูกบังคับ" "แต่ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับเธอ..." ภาคินพูดเสียงเข้ม เขาไม่สามารถทนคิดถึงภาพนั้นได้ "ผมจะให้อภัยตัวเองไม่ได้" "ไม่ต้องกังวลนะคะ" มินตราพยายามปลอบใจเขา "ฉันเชื่อใจคุณภาคินค่ะ" ภาคินยื่นมือออกไปสัมผัสแก้มเนียนของมินตราอย่างแผ่วเบา "ขอบคุณนะ" เขาพึมพำ "ขอบคุณที่เชื่อใจผม" บทสนทนาของทั้งสองถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเคาะประตู "ท่านภาคินครับ" นทีเอ่ยขึ้น "ถึงเวลาที่เราต้องไปแล้วครับ" ภาคินถอนหายใจเบาๆ "พวกเราไปกันเถอะ" เขากล่าวกับมินตรา "คืนนี้จะเป็นคืนที่น่าจดจำ" เมื่อมาถึงงานเลี้ยง บรรยากาศภายในคฤหาสน์หรูหราของภาคินเต็มไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตา ทั้งนักธุรกิจ นักการเมือง และบุคคลสำคัญจากแวดวงต่างๆ แสงไฟระยิบระยับ เครื่องดื่มชั้นเลิศ และเสียงเพลงบรรเลงอย่างไพเราะ ทำให้งานเลี้ยงดูหรูหราและมีระดับ มินตราในชุดราตรีสีแดงสดที่เธอออกแบบเองนั้น โดดเด่นเป็นสง่าราวกับนางพญา ทุกสายตาต่างจับจ้องมาที่เธอด้วยความชื่นชม ภาคินที่ยืนเคียงข้างเธอ ยิ่งทำให้ภาพของทั้งคู่ดูสมบูรณ์แบบราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่น "คุณมินตราครับ" ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมคนหนึ่งเดินเข้ามาทักทาย "ผมปรีชา นักธุรกิจที่ท่านภาคินเคยพูดถึง ชุดของคุณสวยงามมากครับ" "ขอบคุณค่ะคุณปรีชา" มินตรากล่าวตอบอย่างสุภาพ "ดิฉันดีใจที่คุณชอบค่ะ" "ท่านภาคินเลือกคนไม่ผิดจริงๆ" คุณปรีชาเอ่ยชม "ผมได้ยินมาว่าคุณเป็นนักออกแบบฝีมือดี" "ก็พยายามทำออกมาให้ดีที่สุดค่ะ" มินตราตอบ ขณะที่กำลังพูดคุยกันอย่างออกรส ภาคินก็รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง เขาเหลือบมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง นทีเองก็สังเกตเห็นเช่นกัน สายตาของทั้งสองส่งสัญญาณหากัน "มีอะไรเหรอคะคุณภาคิน" มินตราถาม เมื่อเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของเขา "ไม่มีอะไรครับ" ภาคินตอบ พยายามเก็บอาการ "แค่รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล" ทันใดนั้นเอง เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณ ผู้คนในงานกรีดร้องด้วยความตกใจและพากันวิ่งหนีหาที่กำบัง "ระวัง!" ภาคินตะโกน พลางดึงมินตราเข้ามาแนบอก เขาหันไปมองทิศทางที่เสียงปืนดังมาจาก เห็นกลุ่มชายฉกรรจ์สวมหน้ากากกำลังบุกเข้ามาในงาน "นที! จัดการ!" ภาคินออกคำสั่งเสียงเด็ดขาด นทีและหน่วยรักษาความปลอดภัยที่เตรียมพร้อมไว้แล้วรีบเข้าสกัดกั้นกลุ่มผู้บุกรุกทันที เสียงปืนและเสียงต่อสู้ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วงานเลี้ยง หรูหราเมื่อครู่ กลับกลายเป็นสมรภูมิรบที่เต็มไปด้วยความโกลาหล ภาคินพามินตราหลบไปยังมุมที่ปลอดภัย "เธออยู่ตรงนี้ อย่าขยับไปไหนนะ" เขาสั่งเสียงเข้ม "แต่คุณภาคิน..." มินตราพยายามจะพูด "ผมจะกลับมา" ภาคินกล่าว เขากระชับปืนในมือ และวิ่งออกไปเผชิญหน้ากับอันตราย มินตรามองตามหลังภาคินไปด้วยใจที่หวั่นไหว เธอเห็นเขาต่อสู้กับเหล่าผู้บุกรุกอย่างดุเดือด เขาปกป้องเธออย่างเต็มที่ เธอภาวนาขอให้เขาปลอดภัย การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด หน่วยรักษาความปลอดภัยของภาคินมีความพร้อมและฝึกฝนมาเป็นอย่างดี สามารถต่อกรกับกลุ่มผู้บุกรุกได้อย่างสูสี แต่จำนวนของผู้บุกรุกมีมากกว่า ภาคินต่อสู้ด้วยความคล่องแคล่วและแม่นยำ เขาสามารถจัดการกับศัตรูหลายคนได้อย่างรวดเร็ว แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยที่แขน "ท่านภาคินครับ!" นทีร้องเรียก เมื่อเห็นว่าภาคินกำลังจะถูกโจมตีจากด้านหลัง ภาคินหันกลับไปอย่างรวดเร็ว และใช้ท่อนแขนที่บาดเจ็บป้องกันการโจมตีไว้ได้ทัน แต่แรงกระแทกนั้นทำให้เขาเสียหลัก "แก!" ภาคินตะคอก พลางใช้ปืนยิงไปที่กลุ่มผู้บุกรุก ท่ามกลางความโกลาหลนั้นเอง ภาคินเหลือบไปเห็นชายคนหนึ่งที่พยายามจะเข้ามาทำร้ายมินตราโดยไม่ทันระวังตัว ภาคินรีบพุ่งเข้าขวาง เขาใช้ร่างของตนเองบังมินตราเอาไว้ "คุณภาคิน!" มินตรากรีดร้อง ภาคินกระแทกร่างของชายคนนั้นออกไป และใช้ปืนจ่อที่ขมับของเขา "แกเป็นใคร!" เขาถามเสียงเย็น ชายคนนั้นสั่นด้วยความกลัว "ปล่อยผมไปเถอะ!" "บอกมา ว่าใครส่งแกมา!" ก่อนที่ชายคนนั้นจะได้ตอบ ภาคินก็สัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วจากด้านหลังของเขา เขาหันกลับไป และเห็นมีดสั้นถูกพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว