ภาคินหันกลับไปอย่างรวดเร็ว หายใจติดขัด ขณะที่คมมีดสั้นกำลังพุ่งเข้ามา เขาพยายามยกปืนขึ้นปัดป้อง แต่มันก็เร็วเกินไป เขาเห็นเพียงประกายสีเงินวูบผ่านเข้ามา ก่อนจะรู้สึกถึงความเจ็บปวดแล่นไปทั่วแผ่นหลัง "อั่ก!" ภาคินร้องออกมา เขาเซถลา แต่สัญชาตญาณนักสู้ยังคงทำงานอยู่ เขาใช้ปืนที่อยู่ในมือยิงใส่ชายที่พยายามทำร้ายเขาอย่างรวดเร็ว เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง ท่ามกลางเสียงกรีดร้องและความโกลาหล ชายคนนั้นล้มลงไปกองกับพื้น "คุณภาคิน!" มินตราวิ่งเข้ามาหาเขา ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาเต็มไปด้วยความตกใจและเป็นห่วง "คุณภาคินคะ!" ภาคินหันมามองมินตรา ใบหน้าของเขาซีดเผือด แต่ก็ยังพยายามยิ้มให้เธอ "ผม... ผมไม่เป็นไร" เขาพยายามพูด แต่เสียงของเขาก็แหบพร่า "ไม่เป็นไรได้ยังไงคะ!" มินตราพยุงตัวเขาไว้ "คุณบาดเจ็บนะคะ!" เธอเห็นเลือดสีแดงเข้มไหลซึมออกมาจากเสื้อเชิ้ตของเขา นทีและหน่วยรักษาความปลอดภัยที่เหลืออยู่ รีบเข้ามาล้อมวงคุ้มกันภาคินและมินตรา "พวกมันถอยไปแล้วครับท่าน" นทีรายงาน "แต่เราก็สูญเสียกำลังไปพอสมควร" "จับตัวพวกมันที่เหลือให้ได้ทั้งหมด" ภาคินสั่งเสียงเบา "และสืบให้รู้ว่าใครอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้" "ครับท่าน" นทีรับคำ ก่อนจะหันไปพูดกับหน่วยแพทย์ที่เข้ามา "รีบพาท่านภาคินไปห้องพยาบาลด่วน!" ภาคินถูกพาตัวไปยังห้องพยาบาลส่วนตัวในคฤหาสน์ทันที มินตราตามไปด้วยด้วยความเป็นห่วงตลอดเวลา แพทย์ของเขาเริ่มทำแผลที่แผ่นหลังของเขาอย่างรวดเร็ว "โชคดีนะที่บาดแผลไม่ลึกมาก" แพทย์กล่าวขณะทำความสะอาดแผล "แต่ก็ต้องระวังเรื่องการติดเชื้อ" ภาคินพยักหน้า เขาเหลือบมองมินตราที่ยืนมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล "ผมบอกแล้วไง ว่าผมไม่เป็นไร" เขาพยายามพูดให้เธอมั่นใจ "แต่คุณภาคินเกือบจะเป็นอันตรายนะคะ" มินตรากล่าวเสียงสั่น "ถ้าฉัน... ถ้าฉันไม่ได้เห็นตอนนั้น..." "แต่นั่นคือหน้าที่ของผม" ภาคินพูดแทรก "ผมต้องปกป้องคุณ" "ทำไมคุณภาคินต้องเสี่ยงขนาดนั้นคะ" มินตราถาม น้ำตาเริ่มคลอเบ้า "คุณภาคินไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้ก็ได้" ภาคินมองเข้าไปในดวงตาของมินตรา เขาเห็นความบริสุทธิ์และความห่วงใยที่เธอมีให้เขาอย่างแท้จริง "เพราะผมรักคุณไง มินตรา" คำพูดหลุดออกจากปากของเขาโดยไม่ทันตั้งตัว มินตราอึ้งไป เธอไม่คาดคิดว่าภาคินจะพูดเช่นนั้นออกมา "คุณ... คุณว่าอะไรนะคะ" ภาคินถอนหายใจ เขารู้ดีว่าความลับนี้ถูกเปิดเผยออกมาแล้ว "ผมรักคุณ มินตรา" เขาย้ำอีกครั้ง "ผมรักคุณมาตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ แต่ผมไม่เคยกล้าที่จะยอมรับมันออกมา" มินตรามองภาคินด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ปะปนกันไปทั้งความประหลาดใจ ดีใจ และยังมีความกังวลใจอยู่ลึกๆ "แต่... แต่คุณภาคินเป็นมาเฟียนะคะ" เธอกล่าว "โลกของเรามันต่างกันมาก" "ผมรู้" ภาคินยอมรับ "ผมรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องง่าย" เขาพยายามจะลุกขึ้นนั่ง แต่ก็ชะงักเมื่อรู้สึกเจ็บที่แผล "แต่มันก็ไม่ใช่สิ่งที่จะหยุดผมได้" "แต่ถ้ามีใครรู้ว่าคุณภาคินมีความรู้สึกแบบนี้กับฉัน..." มินตราพูดต่อด้วยความกังวล "มันอาจจะเป็นอันตรายกับคุณภาคินนะคะ" "ผมไม่สน" ภาคินตอบอย่างหนักแน่น "ผมยอมเสี่ยง" ในขณะนั้นเอง นทีก็เปิดประตูเข้ามา "ท่านภาคินครับ" เขาเอ่ยรายงาน "เราจับตัวผู้บุกรุกได้เกือบทั้งหมดแล้วครับ แต่หัวหน้ากลุ่มได้หลบหนีไปได้" "ใครคือหัวหน้ากลุ่ม" ภาคินถาม "ยังไม่ทราบชื่อครับท่าน แต่จากข้อมูลที่เราได้มา คนที่พยายามจะทำร้ายท่านเมื่อสักครู่นี้ เป็นคนของแก๊งค์มังกรดำ เป็นศัตรูเก่าของเราครับ" "แก๊งค์มังกรดำ..." ภาคินพึมพำ เขาเคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน เป็นแก๊งค์ที่อันตรายและมีอิทธิพล "ท่านภาคินครับ" นทีพูดต่อ "มีข่าวกรองอีกเรื่องครับเกี่ยวกับคุณมินตรา" ภาคินและมินตราหันไปมองนทีพร้อมกัน "อะไร" ภาคินถาม "ผมค้นพบว่า... คุณปรีชาที่มาทักทายคุณมินตราในงานเมื่อครู่นี้ แท้จริงแล้วเขาไม่ใช่แค่นักธุรกิจธรรมดาครับ" นทีกล่าว "เขาเป็นสายลับที่แฝงตัวเข้ามาในแวดวงของพวกเรามานานแล้ว และเขาคือคนที่เป็นคนแจ้งข่าวเรื่องแผนการของแก๊งค์มังกรดำให้เราทราบครับ" ภาคินขมวดคิ้ว "เขาเป็นสายลับ?" "ใช่ครับท่าน" นทีตอบ "และเขาก็มีข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับมินตราด้วยครับ" "ข้อมูลอะไร" ภาคินถามอย่างไม่พอใจ "คุณปรีชาบอกว่า... มินตราไม่ใช่แค่เด็กสาวธรรมดาๆ ครับ" นทีพูด "เขากล่าวว่า... เธออาจจะมีความเกี่ยวข้องกับบางสิ่งที่สำคัญมาก" ภาคินมองมินตราด้วยความสงสัย "เกี่ยวอะไรกับเขา" มินตราเองก็ดูสับสนไม่แพ้กัน "ฉันไม่เข้าใจค่ะ" เธอตอบ "ฉันก็เป็นแค่เด็กสาวธรรมดาคนหนึ่ง" "คุณปรีชาไม่ได้บอกรายละเอียดมากนักครับ" นทีเสริม "แต่เขาบอกว่า... ถ้าคุณภาคินอยากรู้ความจริงเกี่ยวกับมินตรา คุณภาคินควรไปพบเขาที่บ้านพักส่วนตัวของเขาโดยเร็วที่สุด" ภาคินมองมินตราอย่างพิจารณา เขาเห็นความบริสุทธิ์ในแววตาของเธอ แต่คำพูดของนทีก็ทำให้เขาอดสงสัยไม่ได้ "เอาล่ะ" ภาคินกล่าว "เตรียมรถให้ผม ผมจะไปพบคุณปรีชา" "แต่คุณภาคินยังบาดเจ็บอยู่นะครับ" นทีทักท้วง "ผมไม่เป็นไร" ภาคินตอบ "พาเธอไปด้วย" เขาชี้ไปที่มินตรา มินตรามองภาคินด้วยความไม่เข้าใจ แต่ก็พยักหน้ารับ