วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ธีร์และพิมพ์ชนกยังคงทุ่มเทกับการจัดการธุรกิจที่ซับซ้อน พวกเขาได้พบปะกับหุ้นส่วนรายอื่นๆ และเจรจาต่อรองอย่างแข็งขัน พิมพ์ชนกเริ่มมีความรู้ความเข้าใจในธุรกิจของพ่อเธอมากขึ้นเรื่อยๆ เธอไม่ใช่แค่ภรรยาที่คอยอยู่เคียงข้างอีกต่อไป แต่เป็นเสมือนหุ้นส่วนที่ช่วยแบ่งเบาภาระของธีร์ได้อย่างแท้จริง "เอกสารสัญญาฉบับนี้… มันมีข้อที่ต้องปรับปรุงหลายจุดเลยค่ะคุณธีร์" พิมพ์ชนกชี้ไปยังประโยคหนึ่งในสัญญา "ดูเหมือนว่า… เราจะเสียเปรียบในเรื่องนี้" ธีร์ก้มลงมองตามนิ้วของพิมพ์ชนก เขายกแว่นขึ้นมาสวม ก่อนจะพิจารณาเอกสารอย่างละเอียด "เธอ… เธอสังเกตได้ไง" เขาถามด้วยความประหลาดใจ "หนู… หนูพยายามทำความเข้าใจทุกอย่างค่ะ" พิมพ์ชนกตอบ "แล้วก็… หนูจำได้ว่าคุณพ่อเคยพูดถึงเรื่องนี้กับคุณแม่" ธีร์พยักหน้า เขาชื่นชมความใส่ใจของพิมพ์ชนก "ดีมาก… พิมพ์" เขาเอ่ยชม "เรา… เราต้องแก้ไขมัน" การทำงานร่วมกันอย่างใกล้ชิดทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างธีร์และพิมพ์ชนกค่อยๆ เปลี่ยนไป แม้ธีร์จะยังคงไม่สามารถแสดงความรักต่อพิมพ์ชนกได้อย่างเปิดเผย แต่ความใส่ใจ ความห่วงใย และความไว้วางใจที่เขามีให้เธอ ก็เริ่มปรากฏชัดขึ้น วันหนึ่ง ขณะที่ทั้งสองคนกำลังทำงานอยู่ในห้องทำงานของโรงแรม ธีร์ก็พบเอกสารเก่าฉบับหนึ่งซุกซ่อนอยู่ในลิ้นชักลับของโต๊ะทำงานของพ่อพิมพ์ชนก "นี่มันอะไรกัน" ธีร์พึมพำ เขาริบเอกสารออกมาอย่างระมัดระวัง มันเป็นสมุดบันทึกเล่มเล็กๆ ที่ดูเก่าแก่ "เจออะไรเหรอคะคุณธีร์" พิมพ์ชนกถามเมื่อเห็นท่าทีของธีร์ "ไม่แน่ใจ" ธีร์ตอบ "แต่… มันเหมือนจะเป็นสมุดบันทึกของพ่อเธอ" พิมพ์ชนกเดินเข้ามาดู เธอเห็นปกสมุดบันทึกที่ซีดจาง และลายมือที่คุ้นเคย "จริงด้วยค่ะ… นี่มันสมุดบันทึกของคุณพ่อ" ทั้งสองคนตัดสินใจเปิดอ่านบันทึกนั้น หน้าแรกๆ เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับธุรกิจ การลงทุน และการบริหารงานตามปกติ แต่เมื่ออ่านลึกลงไป เนื้อหากลับเริ่มเปลี่ยนไป "คุณธีร์คะ… ดูนี่สิคะ" พิมพ์ชนกชี้ไปยังบันทึกหนึ่ง "คุณพ่อเขียนถึง… ถึงเรื่องที่คุณแม่… ค่ะ" ธีร์ก้มลงอ่าน เขาเห็นชื่อของแม่พิมพ์ชนกปรากฏอยู่หลายครั้งในบันทึก พร้อมกับข้อความที่เต็มไปด้วยความรัก ความห่วงใย และความรู้สึกผิด "คุณพ่อ… ดูเหมือนจะมีความรู้สึกผิดต่อคุณแม่นะคะ" พิมพ์ชนกพูดเสียงแผ่วเบา "ใช่… ฉันก็รู้สึกแบบนั้น" ธีร์ตอบ "ดูเหมือนว่า… ก่อนที่เธอจะเสียไป… พ่อเธอ… อาจจะไม่ได้อยู่เคียงข้างเธอ" พิมพ์ชนกหน้าซีดเผือด เธอจำได้รางๆ ถึงช่วงเวลาสุดท้ายของแม่ แต่ความทรงจำนั้นมันเลือนรางเหลือเกิน "บันทึกนี้… มันบอกว่า… พ่อเธอ… ไปหาผู้หญิงอีกคน… ในช่วงเวลาสุดท้ายของแม่" ธีร์พูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ไม่จริงน่า" พิมพ์ชนกส่ายหน้า ไม่เชื่อในสิ่งที่กำลังอ่าน "คุณพ่อ… คุณพ่อไม่มีทางทำแบบนั้น" "พิมพ์… ดูนี่สิ" ธีร์พยายามจะแสดงให้พิมพ์ชนกเห็นหลักฐาน "บันทึกนี้… มันชัดเจนมาก" พิมพ์ชนกน้ำตาคลอเบ้า เธอค่อยๆ อ่านบันทึกต่อไป ข้อความเหล่านั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ความเสียใจ และความรู้สึกผิดของพ่อเธอ "คุณพ่อ… ท่านรักแม่มากนะคะ" พิมพ์ชนกพูดทั้งน้ำตา "หนู… หนูไม่เชื่อว่าท่านจะทำแบบนั้น" "บางที… มันอาจจะมีเหตุผลบางอย่าง" ธีร์พูดปลอบ "ที่พ่อเธอ… เลือกที่จะทำแบบนั้น" "เหตุผลอะไรคะ" พิมพ์ชนกถาม "เหตุผลที่จะทำให้เขา… ทิ้งคนที่เขารัก… ในช่วงเวลาที่สำคัญที่สุด" ธีร์เงียบไป เขาเองก็ไม่เข้าใจเช่นกัน "แล้ว… แล้วคุณลลิลล่ะคะ" พิมพ์ชนกมองธีร์ "บันทึกนี้… มีพูดถึงคุณลลิลด้วยไหมคะ" ธีร์พลิกหน้าบันทึกไปเรื่อยๆ "ไม่มี… ฉันไม่เห็นชื่อของเธอเลย" "แสดงว่า… คุณลลิล… อาจจะเข้ามาหลังจากนั้น" พิมพ์ชนกสันนิษฐาน "อาจจะเป็นไปได้" ธีร์ตอบ "แต่… สิ่งที่ฉันแน่ใจคือ… พ่อเธอ… เก็บงำความลับบางอย่างไว้" "ความลับ… ที่เกี่ยวกับคุณแม่" พิมพ์ชนกพึมพำ "แล้ว… คุณแม่… รู้เรื่องนี้หรือเปล่าคะ" "จากบันทึก… ดูเหมือนว่า… เธอจะไม่รู้" ธีร์ตอบ "พ่อเธอ… ซ่อนมันไว้เป็นความลับ" พิมพ์ชนกนั่งนิ่ง น้ำตาไหลลงมาอาบแก้ม เธอรู้สึกสับสนและเจ็บปวดไปพร้อมๆ กัน ความเชื่อที่เธอมีต่อพ่อเริ่มสั่นคลอน "ฉัน… ฉันไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไร" พิมพ์ชนกพูดเสียงแผ่วเบา "พิมพ์… เธอไม่ต้องคิดมาก" ธีร์เอื้อมมือไปวางบนไหล่ของเธอ "ทุกอย่าง… มันผ่านมาแล้ว" "แต่… หนูอยากจะรู้ความจริงค่ะ" พิมพ์ชนกเงยหน้ามองธีร์ "หนูอยากรู้ว่า… ทำไมคุณพ่อถึงทำแบบนั้น" "ผม… ผมจะช่วยเธอหาคำตอบ" ธีร์ให้คำมั่น "เรา… เราจะค่อยๆ ค้นหาความจริงไปด้วยกัน" พิมพ์ชนกมองตาธีร์ เธอเห็นความจริงใจและความห่วงใยในแววตาของเขา เธอรู้สึกอบอุ่นใจที่ยังมีเขาอยู่เคียงข้าง "ขอบคุณค่ะคุณธีร์" พิมพ์ชนกพูด "หนู… หนูรู้สึกดีขึ้นแล้ว" ธีร์ยิ้มบางๆ "เรา… เรายังต้องจัดการเรื่องธุรกิจอีกมาก" เขากล่าว "อย่าเพิ่งหมดกำลังใจนะ" "ค่ะ" พิมพ์ชนกตอบ "หนูจะสู้ค่ะ" ทั้งสองคนกลับไปทำงานต่อ แม้ว่าความจริงที่เพิ่งค้นพบจะยังคงตามหลอกหลอนอยู่ในใจ แต่การมีกันและกัน ก็ทำให้พวกเขามีกำลังใจที่จะก้าวต่อไป