ธีร์และพิมพ์ชนกยืนนิ่ง มองหน้ากันด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ข้อมูลที่เพิ่งได้รับจากหญิงชราในต่างแดนนั้นเปรียบเสมือนระเบิดลูกใหญ่ที่พร้อมจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกเขาเคยเข้าใจมาตลอด "ลูกชายคนนั้น… หน้าตาเหมือนคุณพ่อของหนูมาก" ประโยคนั้นก้องอยู่ในหูของพิมพ์ชนก ราวกับมีใครมากระซิบอยู่ข้างๆ "คุณธีร์คะ… นี่มันหมายความว่ายังไง" เสียงของพิมพ์ชนกสั่นเครือ เธอพยายามประมวลผลข้อมูลที่ได้รับอย่างหนัก "ถ้าเขาหน้าเหมือนพ่อ… แล้ว… แล้วเขาจะเป็นใครได้อีก" ธีร์กุมมือพิมพ์ชนกไว้แน่น เขาสัมผัสได้ถึงความหวาดหวั่นและความไม่มั่นคงที่แผ่ซ่านมาจากร่างของเธอ "พิมพ์… ใจเย็นๆ นะ" เขาปลอบ พลางบีบมือเธอเบาๆ "เรา… เรายังไม่รู้ข้อเท็จจริงทั้งหมด" "แต่… แต่ถ้ามันเป็นจริงล่ะคะ" พิมพ์ชนกเงยหน้ามองเขา ดวงตาฉายแววสับสนและหวาดกลัว "ถ้าพ่อของหนู… มีลูกอีกคน… แล้วเขาเป็นใคร… แล้วเขาอยู่ที่ไหน" "เราต้องหาข้อมูลเพิ่ม" ธีร์ตัดสินใจเด็ดขาด "เราต้องตามหาลูกชายคนนั้น" การค้นหาเริ่มต้นขึ้นอย่างจริงจัง ธีร์และพิมพ์ชนกใช้เวลาหลายวันในการสืบค้นข้อมูลจากแหล่งต่างๆ พวกเขาติดต่อกลับไปที่หญิงชราคนเดิม สอบถามรายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับลูกชายของผู้หญิงคนนั้น แม้ว่าข้อมูลจะกระจัดกระจายและไม่สมบูรณ์ แต่ก็พอจะทำให้พวกเขามีเบาะแสในการตามรอย "หญิงชราคนนั้นบอกว่า… ลูกชายของผู้หญิงคนนั้น… เขาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่… แถวนี้แหละค่ะ" พิมพ์ชนกบอกกับธีร์ ขณะที่ทั้งสองคนกำลังนั่งอยู่ในร้านกาแฟเล็กๆ แห่งหนึ่งในเมืองที่ไม่คุ้นเคย "เขา… เขาไม่ค่อยสุงสิงกับใคร… เก็บตัวเงียบๆ" "แล้ว… มีชื่อไหม" ธีร์ถาม "มีค่ะ… เขาชื่อ… ราม" พิมพ์ชนกเอ่ยชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงประหลาด "นามสกุล… ราม… เขาไม่ได้ใช้นามสกุลของคุณพ่อหนู… แต่… แต่ชื่อ… ราม… มัน… มันเหมือนใครบางคนนะคะคุณธีร์" ธีร์ขมวดคิ้ว "ราม… เหมือนใคร…" เขาพยายามนึก แต่ก็นึกไม่ออก "แล้ว… เขาอยู่ที่ไหน" "หญิงชราบอกว่า… เขาอาศัยอยู่กับแม่บุญธรรม… ในย่านที่ค่อนข้างห่างไกลจากเมืองนี้ค่ะ" พิมพ์ชนกอธิบาย "แต่… แต่เธอไม่แน่ใจเรื่องที่อยู่ที่แน่นอน" การตามหาบุคคลที่ใช้ชีวิตอย่างหลบซ่อนนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ทั้งธีร์และพิมพ์ชนกก็ไม่ย่อท้อ พวกเขาได้ข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับลักษณะรูปร่างของรามจากหญิงชราคนนั้น ซึ่งยิ่งทำให้พิมพ์ชนกขนลุกเมื่อได้ยิน "เขา… เขาบอกว่า… ราม… มีแผลเป็นเล็กๆ… ตรงเหนือคิ้วซ้ายค่ะ" พิมพ์ชนกพูดเสียงเบา "แล้วก็… ดวงตา… ดวงตาของเขา… เหมือนกับของคุณพ่อเป๊ะเลยค่ะ" ธีร์รู้สึกได้ถึงความจริงที่กำลังคืบคลานเข้ามา เขาเหลือบมองใบหน้าของพิมพ์ชนกที่ซีดเผือด "เรา… เราต้องเจอเขา" การเดินทางไปยังย่านที่ห่างไกลจากเมืองนั้นเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้และทุ่งหญ้าที่รกทึบ เส้นทางขรุขระทำให้รถยนต์ที่พวกเขาเช่ามาต้องกระเด้งไปมาตลอดเวลา ความเงียบสงัดของชนบทมีเพียงเสียงลมที่พัดผ่านเข้ามาเท่านั้น "คุณธีร์คะ… หนูเริ่มกลัวแล้วค่ะ" พิมพ์ชนกสารภาพ "ถ้า… ถ้าเขาคือลูกชายของคุณพ่อจริงๆ… แล้วเขาจะคิดยังไงกับเรา" "เรา… เราจะอธิบายให้เขาฟัง" ธีร์ตอบ พลางใช้มือข้างหนึ่งลูบแขนของเธอเบาๆ "เราจะบอกความจริงทั้งหมด" "แต่… ถ้าเขาไม่เชื่อล่ะคะ" พิมพ์ชนกถามต่อ "ถ้าเขาเกลียดเรา… เกลียดคุณพ่อของหนู… เกลียด… เกลียดทุกอย่าง" "เรา… เราต้องลองดู" ธีร์กล่าว "สิ่งเดียวที่เราทำได้ตอนนี้คือ… เดินหน้าต่อไป" หลังจากขับรถมาเป็นเวลานาน จนเกือบจะหมดหวัง พวกเขาก็สังเกตเห็นบ้านหลังเล็กๆ หลังหนึ่งตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวท่ามกลางธรรมชาติที่แวดล้อม เป็นบ้านไม้เก่าๆ ที่ดูทรุดโทรมแต่ก็ยังคงมีร่องรอยของการอยู่อาศัย "นั่น… นั่นอาจจะเป็นที่อยู่ของรามก็ได้ค่ะ" พิมพ์ชนกชี้ไปยังบ้านหลังนั้น ธีร์จอดรถลง เขาหันไปมองพิมพ์ชนก "พร้อมนะ" พิมพ์ชนกพยักหน้า แต่แววตาของเธอยังคงฉายแววประหม่าและไม่มั่นใจ ทั้งสองคนเดินลงจากรถ ตรงไปยังบ้านหลังนั้น เมื่อเข้าไปใกล้ พวกเขาก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่ริมระเบียงบ้าน กำลังแกะสลักไม้ด้วยท่าทางที่เงียบขรึม ชายหนุ่มคนนั้นมีผมสีเข้ม หน้าตาคมคาย และเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมองมาตามเสียงฝีเท้าของพวกเขา หัวใจของพิมพ์ชนกก็แทบหยุดเต้น "เขา… เขาใช่เลยค่ะคุณธีร์" พิมพ์ชนกกระซิบเสียงเบา "นั่นแหละ… ราม" ชายหนุ่มคนนั้นมีแผลเป็นเล็กๆ เหนือคิ้วซ้ายจริงๆ ดวงตาของเขามีแววตาที่คุ้นเคยอย่างประหลาด… มันคือแววตาของพ่อเธอ "สวัสดีครับ" ธีร์เป็นฝ่ายเอ่ยทักทายก่อน เสียงของเขามั่นคง แต่แฝงไปด้วยความกังวล "เรา… เราชื่อธีร์ครับ นี่… นี่พิมพ์ชนก" ชายหนุ่มคนนั้นเงยหน้าขึ้นมองทั้งสองคนอย่างพิจารณา เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่มองด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "มีอะไรครับ" ในที่สุดเขาก็เอ่ยปากตอบ เสียงทุ้มต่ำและเรียบนิ่ง "เรา… เรามาตามหาคุณครับ" พิมพ์ชนกกล่าว เธอพยายามอย่างยิ่งที่จะควบคุมเสียงไม่ให้สั่น "เรา… เราคิดว่าคุณอาจจะเป็น… น้องชายของคุณพ่อของหนูครับ" คำพูดของพิมพ์ชนกทำให้ชายหนุ่มคนนั้นชะงักไป เขาเลิกคิ้วเล็กน้อย มองพิมพ์ชนกด้วยความสงสัย "น้องชาย… ของพ่อคุณ?" "ใช่ครับ" ธีร์เสริม "เรา… เราได้ข้อมูลมาว่า… พ่อของคุณ… อาจจะมีลูกชาย… ที่หน้าตาเหมือนกัน" รามยืนขึ้น เขาเดินเข้ามาใกล้ทั้งสองคน ใช้สายตาสำรวจใบหน้าของพิมพ์ชนกอย่างละเอียด "คุณ… หน้าเหมือนพ่อผม" เขาพูดในที่สุด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความประหลาดใจ "พ่อของคุณ… คือคุณสมชาย… เจ้าของบริษัท… โชติวัฒนา" พิมพ์ชนกกล่าวอย่างตรงไปตรงมา เธอตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ปิดบังอะไรอีก รามยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเป็นความสับสน ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธที่คุกรุ่นอยู่ภายใต้ท่าทีสงบนิ่ง "คุณสมชาย… พ่อของผม… งั้นเหรอ" เขาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ แต่เสียงหัวเราะนั้นเต็มไปด้วยความขมขื่น "แล้ว… คุณ… มาบอกผมทำไม" "เรา… เราแค่อยากจะให้คุณรู้ความจริง" ธีร์กล่าว "เรา… เราก็เพิ่งรู้เรื่องนี้เหมือนกัน" "ความจริง… อย่างนั้นเหรอ" รามพ่นลมหายใจออกมา "ความจริงคือ… ผู้หญิงที่ให้กำเนิดผม… คือผู้หญิงที่พ่อคุณ… ทิ้งไป… ใช่ไหม" คำพูดนั้นทำให้ทั้งธีร์และพิมพ์ชนกอึ้งไป พวกเขาไม่รู้จะตอบอย่างไร