การจากไปอย่างกะทันหันของบิดาธีร์ ทำให้ทุกคนอยู่ในภาวะโศกเศร้า ธีร์ต้องจัดการกับงานศพและเรื่องราวต่างๆ ที่ตามมามากมาย พิมพ์ชนกคอยอยู่เคียงข้างเขาเสมอ คอยให้กำลังใจและช่วยเหลือในทุกวิถีทาง ความสัมพันธ์ของทั้งสองยิ่งแน่นแฟ้นขึ้นท่ามกลางความสูญเสีย ในขณะเดียวกัน ธีร์ก็พยายามติดต่อไปยังรามอีกครั้ง เขาโทรศัพท์หา แต่รามก็ยังคงไม่รับสาย เขาพยายามส่งข้อความ แต่ก็ไม่มีการตอบกลับ "คุณธีร์คะ… หนูว่า… เราควรจะไปหาเขาอีกครั้งค่ะ" พิมพ์ชนกกล่าวขณะที่ทั้งสองคนกำลังนั่งทานอาหารเช้าด้วยกัน "เขาอาจจะต้องการเวลา… แต่… แต่เขาอาจจะต้องการใครสักคนที่จะรับฟังเขาก็ได้" ธีร์พยักหน้า "ฉัน… ฉันก็คิดแบบนั้น" พวกเขาตัดสินใจเดินทางไปยังบ้านของรามอีกครั้ง คราวนี้ พวกเขาเตรียมตัวมาอย่างดี พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งทุกอย่าง เมื่อไปถึงบ้านหลังเดิม รามก็ออกมาต้อนรับด้วยท่าทีที่เปลี่ยนไป ดวงตาของเขาดูเศร้าสร้อยและอ่อนล้าลงกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด "ผม… ผมไม่คิดว่าคุณจะกลับมาอีก" รามกล่าว "เรา… เราเป็นห่วงคุณครับ" ธีร์ตอบ "หลังจากที่คุณพ่อของผม… เสียชีวิต… ผมอยากจะมาเจอคุณ" "พ่อของคุณ… เสียชีวิตแล้วเหรอ" รามทวนคำ ใบหน้าของเขาดูไม่สะทกสะท้านเท่าที่ควร "ผม… ผมก็เสียแม่ไปเหมือนกัน… คุณพ่อของคุณ… ก็คงจะเสียใจ… ที่ไม่ได้อยู่ดูแลแม่ผม" "ใช่ครับ… ท่านเสียใจมาก" พิมพ์ชนกกล่าว "และ… ท่านก็ฝากให้ผม… และคุณธีร์… ดูแลคุณด้วย" รามเงียบไปครู่หนึ่ง เขามองไปยังทุ่งหญ้าเบื้องหน้า "ดูแล… อย่างนั้นเหรอ" เขาหัวเราะเบาๆ "แล้ว… ผมต้องทำอะไรบ้าง… เพื่อให้พวกคุณ… รู้สึกว่า… ผม… ผมเป็นครอบครัวของพวกคุณ" "ไม่ครับ… คุณไม่ต้องทำอะไร" ธีร์กล่าว "เรา… เราแค่ต้องการให้คุณรู้ว่า… คุณไม่ได้อยู่คนเดียว" "ผม… ผมไม่ต้องการอะไรจากพวกคุณทั้งนั้น" รามกล่าว "ผม… ผมอยู่ได้ด้วยตัวเอง" "เรา… เราเข้าใจ" พิมพ์ชนกกล่าว "แต่… การได้รู้ความจริง… มันอาจจะช่วยให้คุณ… เข้าใจอะไรหลายๆ อย่างมากขึ้น" "ผม… ผมเข้าใจแล้ว" รามตอบ "ผมเข้าใจว่า… พ่อของคุณ… ไม่เคยคิดถึงแม่ของผมเลย… หรือคิดถึง… ก็คงคิดถึงแบบ… เหงาๆ… หรือ… รู้สึกผิด… แค่นั้น" "คุณ… คุณคิดผิดครับ" ธีร์กล่าว "คุณพ่อของผม… ท่านรักแม่ของคุณมาก… เพียงแต่… ท่านไม่กล้าที่จะแสดงออก… หรือ… กลัวที่จะทำให้ใครต้องเดือดร้อน" "รัก… งั้นเหรอ" รามส่ายหน้า "ความรัก… ของคุณพ่อคุณ… มัน… มันไม่สามารถ… ชดเชย… สิ่งที่แม่ผมต้องเจอมาตลอดชีวิตได้" "เรา… เราไม่ได้คาดหวังให้คุณยกโทษให้" พิมพ์ชนกกล่าว "แต่… เราอยากจะขอโทษ… ในนามของคุณพ่อ… และในนามของพวกเรา… ที่ทำให้คุณต้องเจ็บปวด" รามมองพิมพ์ชนก ดวงตาของเขาอ่อนลงเล็กน้อย "ขอโทษ… งั้นเหรอ" "ค่ะ" พิมพ์ชนกตอบรับ "หนู… หนูอยากจะสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับคุณ… ในฐานะ… พี่น้อง" รามยังคงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะถอนหายใจออกมาอย่างยาวนาน "พี่น้อง… งั้นเหรอ" เขาพึมพำ "ผม… ผมไม่เคยมีพี่น้องมาก่อนเลย" "เรา… เราก็เหมือนกัน" ธีร์กล่าว "เรา… เราอยากจะเริ่มต้นใหม่… ด้วยกัน" "ผม… ผมต้องการเวลา" รามกล่าว "ผม… ผมยังคง… รู้สึกโกรธ… รู้สึกเจ็บปวด… ผม… ผมไม่รู้ว่า… ผมจะให้อภัย… คนที่ทำให้แม่ของผม… ต้องเสียใจ… ได้ยังไง" "เรา… เราเข้าใจ" พิมพ์ชนกกล่าว "และ… ถ้าคุณต้องการใครสักคน… ที่จะรับฟัง… หรือ… แค่ต้องการเพื่อน… เรา… เราพร้อมเสมอ" รามมองไปยังทั้งสองคน เขาเห็นความจริงใจในแววตาของพวกเขา "ผม… ผมขอคิดดูก่อน" เขาตอบ การสนทนาครั้งนั้นอาจจะยังไม่ได้นำไปสู่การให้อภัยอย่างสมบูรณ์ แต่ก็เป็นการเปิดประตูเล็กๆ บานหนึ่ง ที่อาจจะนำไปสู่การเยียวยาในอนาคต ธีร์และพิมพ์ชนกได้ทำในสิ่งที่พวกเขาคิดว่าดีที่สุดแล้ว ปล่อยให้เวลาและความเข้าใจเป็นตัวกำหนดเส้นทางต่อไป เมื่อธีร์และพิมพ์ชนกเดินทางกลับ พวกเขาก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย แม้ว่าเรื่องราวจะยังไม่จบลงอย่างสมบูรณ์ แต่พวกเขาก็ได้เผชิญหน้ากับความจริง และได้พยายามแก้ไขในส่วนที่ทำได้ "คุณธีร์คะ… หนู… หนูเชื่อว่า… สักวันหนึ่ง… รามจะเข้าใจค่ะ" พิมพ์ชนกกล่าว ขณะที่รถกำลังเคลื่อนตัวออกจากบ้านของราม "ฉัน… ฉันก็หวังอย่างนั้น พิมพ์" ธีร์ตอบ "และ… ตอนนี้… ฉันก็อยากจะดูแลเธอให้ดีที่สุด" ธีร์หันไปมองพิมพ์ชนก รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา "ขอบคุณนะ… ที่อยู่เคียงข้างฉันมาตลอด" พิมพ์ชนกยิ้มตอบ "หนู… หนูจะอยู่ตรงนี้เสมอค่ะ" ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนได้ผ่านพ้นอุปสรรคมากมายมาแล้ว ความรักที่เคยถูกกดดันและความไม่แน่ใจ ได้แปรเปลี่ยนเป็นความผูกพันที่แข็งแกร่ง ความจริงที่เคยเจ็บปวด ได้กลายเป็นบทเรียนที่ทำให้พวกเขาเติบโตขึ้น และพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับอนาคตไปด้วยกัน