"ความรัก… ของคุณพ่อคุณ… มัน… มันไม่สามารถ… ชดเชยอะไรให้ผมได้เลย" รามพูดเสียงสั่นเครือ ดวงตาฉายแววเจ็บปวดที่ถูกกดทับมานานนับสิบปี "ท่านเลือกที่จะอยู่กับครอบครัวของท่าน… ปล่อยให้แม่ผม… กับผม… ต้องเผชิญทุกอย่างตามลำพัง" ธีร์มองหน้ารามด้วยความเห็นใจ เขาเห็นเงาสะท้อนของความเจ็บปวดในดวงตาของชายหนุ่ม ซึ่งเป็นความเจ็บปวดที่เขาเองก็เคยสัมผัสเมื่อต้องสูญเสียบิดาไป "ผมเข้าใจครับ… และผมก็รู้สึกเสียใจแทนคุณจริงๆ" "เสียใจ… แค่คำพูด… มันไม่มีค่าอะไรเลย" รามกล่าวอย่างเย็นชา "ผมเห็นแม่ผม… ทนทุกข์ทรมาน… ทำงานหนัก… เลี้ยงผมมาคนเดียว… ไม่เคยมีวันไหนที่ท่านมีความสุขอย่างแท้จริง" พิมพ์ชนกเดินเข้าไปใกล้รามมากขึ้น ช้าๆ ราวกับกลัวว่าจะทำให้เขากลัว "หนู… หนูไม่ได้มาที่นี่เพื่อจะขอให้คุณยกโทษให้ หรือลืมเรื่องราวที่ผ่านมาค่ะ" รามเงยหน้ามองพิมพ์ชนก คิ้วขมวดมุ่น "แล้วคุณมาทำไม" "หนูมาเพื่อ… บอกว่า… เราเข้าใจความรู้สึกของคุณค่ะ" พิมพ์ชนกกล่าว น้ำเสียงอ่อนโยน "ความเจ็บปวดของคุณ… มันมีอยู่จริง… และมันส่งผลต่อชีวิตคุณมาตลอด" "แล้วไง" รามถามกลับ "เข้าใจแล้ว… มันช่วยอะไรผมได้บ้าง" "มันอาจจะช่วยให้คุณ… ค่อยๆ ก้าวต่อไปได้… เมื่อคุณยอมรับความจริงทั้งหมด" ธีร์กล่าวเสริม "การแบกรับความแค้นและความเจ็บปวดไว้คนเดียว… มันมีแต่วันที่จะทำให้คุณจมดิ่งลงไป" รามหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นแห้งผาก "พวกคุณ… ไม่เคยเข้าใจหรอก… ชีวิตที่ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว… ไม่มีใครให้พึ่งพา… ต้องต่อสู้… เพื่อความอยู่รอด" "ผม… ผมเคยรู้สึกแบบนั้นครับ" ธีร์ยอมรับ "ถึงแม้ว่า… จะไม่เท่าคุณ… แต่… ผมก็เข้าใจความรู้สึกของการไม่มีใคร" "คุณ… มีครอบครัว… มีทุกอย่าง" รามพูดขัดขึ้น "คุณไม่เคยรู้หรอกว่า… การไม่มีอะไรเลย… มันเป็นยังไง" "ผมรู้ดีว่า… ชีวิตผม… ไม่เคยลำบากเหมือนคุณ" ธีร์กล่าว "แต่… ผมก็เคยสูญเสีย… และความรู้สึกของการสูญเสีย… มันก็เจ็บปวดไม่แพ้กัน" พิมพ์ชนกยื่นมือออกไปวางเบาๆ บนแขนของราม รามสะดุ้งเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ปัดมือเธอออก "คุณรามคะ… คุณแม่ของคุณ… ท่านรักคุณมากนะคะ" คำพูดของพิมพ์ชนกทำให้รามชะงัก เขามองไปยังทุ่งหญ้าอีกครั้ง ใบหน้าของแม่ผุดขึ้นมาในความทรงจำ ภาพของรอยยิ้มที่แม้จะเหนื่อยล้า แต่ก็ยังคงอบอุ่น ภาพของอ้อมกอดที่โอบอุ้มเขาไว้เสมอ "ท่าน… ไม่เคยทำให้ผมรู้สึกว่า… ผมเป็นภาระ" รามพึมพำ "ท่าน… ท่านสู้เพื่อผม… ตลอดเวลา" "และคุณ… ก็เข้มแข็งเหมือนคุณแม่ของคุณ" ธีร์กล่าว "คุณผ่านเรื่องราวมามากมาย… และคุณก็ยังยืนอยู่ได้" "ยืนอยู่ได้… โดยที่ไม่มีใคร" รามกล่าว "โดยที่ไม่มีพ่อ… โดยที่ไม่มีความรัก… จากครอบครัวที่ควรจะเป็นของผม" "ความรัก… มันมีหลายรูปแบบครับ" พิมพ์ชนกกล่าว "บางครั้ง… ความรักก็มาในรูปแบบของความเสียใจ… ความรู้สึกผิด… หรือแม้แต่… การอยากจะแก้ไขสิ่งที่เคยทำผิดพลาดไป" "คุณพ่อของผม… ท่านไม่ได้อยากจะแก้ไขอะไรเลย" รามกล่าว "ท่านอยากจะลืม… อยากจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับครอบครัวของท่าน… โดยที่ไม่ต้องรับรู้ถึงการมีอยู่ของแม่ผม… และผม" "นั่น… เป็นสิ่งที่เขาคิดในตอนนั้น" ธีร์กล่าว "แต่… เมื่อเวลาผ่านไป… เมื่อท่านได้รู้ความจริง… ท่านก็รู้สึกเสียใจ" "เสียใจ… และคิดถึงผม… ในตอนที่ใกล้จะตายอย่างนั้นเหรอ" รามย้อนถาม เสียงของเขายังคงเต็มไปด้วยความขมขื่น "มันช้าเกินไป… สำหรับทุกอย่างแล้ว" "เรา… เราอยากจะให้คุณ… ได้มีโอกาส… ได้รับความรู้สึกเหล่านั้น… ที่คุณควรจะได้รับตั้งแต่แรก" พิมพ์ชนกกล่าว "คุณพ่อของหนู… เขาฝากมาถึงคุณ… ถึงแม้ว่า… คุณอาจจะไม่อยากรับฟัง… แต่… อย่างน้อย… หนูอยากจะถ่ายทอดความรู้สึกของท่านให้คุณได้รับรู้" รามหลับตาลง เขาพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ที่กำลังถาโถมเข้ามา ความโกรธ ความเศร้า ความสับสน มันปะปนกันไปหมด "ผม… ผมไม่ต้องการอะไรจากคุณทั้งนั้น" "เรา… เราไม่ได้ต้องการอะไรตอบแทนครับ" ธีร์ยืนยัน "เราแค่อยากให้คุณ… ได้รับรู้ว่า… คุณไม่ได้ถูกลืม… และคุณก็มีค่า" "มีค่า… ในสายตาใคร" รามถาม "ในสายตาพ่อที่ทอดทิ้งผมไป… หรือในสายตาของพวกคุณ… ที่เพิ่งจะปรากฏตัวขึ้นมา" "ในสายตาของคน… ที่เสียใจ… และอยากจะแก้ไข" พิมพ์ชนกตอบ "และในสายตาของเรา… ที่มองเห็นคุณ… เป็นมนุษย์คนหนึ่ง… ที่สมควรได้รับความรัก… และความเข้าใจ" รามยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาปล่อยให้คำพูดของทั้งสองคนค่อยๆ ซึมซับเข้าไปในหัวใจ เขาไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรดี ความเจ็บปวดที่เคยรู้สึก มันเริ่มถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้ง ราวกับว่าบาดแผลเก่ากำลังถูกเปิดออก "ผม… ผมขอเวลา… คิด" รามกล่าวในที่สุด "ผม… ผมยังไม่พร้อมที่จะรับอะไรทั้งนั้น" "ได้ครับ" ธีร์ตอบ "เราจะรอ" พิมพ์ชนกพยักหน้าเห็นด้วย "เรา… เราจะกลับมาอีกครั้งนะคะ" รามพยักหน้าเบาๆ โดยไม่มองหน้าพวกเขา เขาเดินกลับเข้าไปในบ้าน ปล่อยให้ธีร์และพิมพ์ชนกยืนมองตามหลังเขาไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลายปะปนกันไป ทั้งความเห็นใจ ความหวัง และความกังวล