เสียงของรามดังก้องอยู่ในความเงียบของห้องอาหาร ธีร์และพิมพ์ชนกมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ ใบหน้าของพิมพ์ชนกแดงระเรื่อ เธอไม่คาดคิดเลยว่ารามจะพูดอะไรแบบนี้ออกมา รามเองก็รู้สึกใจเต้นแรง เขาหลับตาลงช้าๆ พยายามรวบรวมสติ "ราม… คุณ… คุณหมายความว่ายังไง" ธีร์ถามอย่างระมัดระวัง รามลืมตาขึ้น เขาประสานสายตากับธีร์เป็นอันดับแรก ก่อนจะเลื่อนมามองที่พิมพ์ชนก "ผม… ผมหมายความว่า… ผมชอบคุณ… พิมพ์ชนก" รามทวนคำอีกครั้ง น้ำเสียงของเขาหนักแน่นขึ้น แต่ก็ยังคงมีความลังเลแฝงอยู่ "ผม… ผมรู้ว่ามันอาจจะ… ทำให้พวกคุณ… รู้สึก… อึดอัด… แต่… ผม… ผมเก็บมันไว้… มานานเกินไปแล้ว" พิมพ์ชนกเม้มปาก เธอพยายามประมวลผลสิ่งที่รามพูดอยู่ เธอรู้จักรามมานานพอสมควร เขามักจะเป็นคนเงียบขรึม เก็บความรู้สึกเก่ง การที่เขาจะเอ่ยปากบอกความรู้สึกออกมาเช่นนี้ ย่อมไม่ใช่เรื่องง่าย "ราม… คุณ… คุณแน่ใจนะ" ธีร์ถามต่อ เขารู้ดีว่าเพื่อนของเขาไม่ใช่คนที่จะพูดจาเล่นๆ เรื่องแบบนี้ "คุณ… คุณคิดถึงเรื่องนี้… มานานแล้วเหรอ" "ใช่… ผม… ผมคิดถึงมัน… มาตลอด" รามตอบ "ตั้งแต่… ตั้งแต่ผม… ได้รู้จักคุณ… ทั้งสองคน… แต่… ผม… ผมไม่เคย… กล้า… ที่จะ… ยอมรับ… หรือ… บอกใคร" พิมพ์ชนกสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เธอค่อยๆ เอื้อมมือไปวางบนแขนของรามอย่างแผ่วเบา "ราม… ฉัน… ฉันดีใจ… ที่คุณ… กล้าบอก… ฉัน… ฉันไม่รู้… ว่าจะ… พูดอะไร… ดี" "คุณ… คุณไม่ต้อง… พูดอะไร… ก็ได้" รามกล่าว "ผม… แค่… อยากจะ… บอก… ให้คุณ… รู้… ว่าผม… รู้สึก… ยังไง" ธีร์มองดูเพื่อนทั้งสองคนอย่างเงียบๆ เขารู้สึกได้ถึงความอึดอัดที่กำลังก่อตัวขึ้น แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกแปลกใจในตัวเอง ที่ไม่ได้รู้สึกโกรธหรืออิจฉา รามเป็นเพื่อนที่ดีของเขามาตลอด และเขาก็เห็นความเปลี่ยนแปลงในตัวรามมาโดยตลอดเช่นกัน "ผม… ผมเข้าใจ… ครับ" ธีร์เอ่ยขึ้น "ผม… ผมรู้ว่า… มันอาจจะ… ยาก… สำหรับคุณ… ทั้งสองคน… ที่จะ… จัดการกับ… ความรู้สึกนี้… แต่… ผม… ผมอยากให้คุณ… รู้ว่า… ผม… ผมอยู่ตรงนี้… นะ" รามเงยหน้ามองธีร์ด้วยความซาบซึ้ง "ขอบคุณนะ… ธีร์" "ไม่เป็นไร… เรา… เราเป็นเพื่อนกัน" ธีร์ยิ้มให้ "แต่… คุณ… คุณต้อง… ให้เวลา… กับตัวเอง… และ… พิมพ์ชนก… ด้วยนะ" "ผม… ผมรู้" รามพยักหน้า บรรยากาศที่เคยสดใสก่อนหน้านี้กลับกลายเป็นอึดอัดอย่างเห็นได้ชัด รามรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนปากเหว เขาได้ปลดปล่อยความรู้สึกที่อัดอั้นมานาน แต่ผลลัพธ์ที่ตามมากลับทำให้เขากลัว "ฉัน… ฉันขอตัว… ไปเตรียม… ของหวาน… ก่อนนะ" พิมพ์ชนกเอ่ยขึ้น เสียงของเธอดูสั่นเล็กน้อย เธอรีบลุกขึ้นจากโต๊ะอาหาร และเดินหายเข้าไปในครัว รามมองตามแผ่นหลังของพิมพ์ชนกไปอย่างเงียบๆ เขารู้สึกผิดที่ทำให้เธอต้องอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ "คุณ… คุณไม่เสียใจ… ใช่ไหม" ธีร์ถาม "ที่คุณ… พูดออกไป" รามหันกลับมามองธีร์ "ผม… ผมไม่รู้… ธีร์" เขาสารภาพ "ผม… ผมแค่… รู้สึก… ว่าผม… ไม่สามารถ… เก็บมันไว้… ได้อีกต่อไปแล้ว" "ผม… ผมเข้าใจ" ธีร์ตอบ "บางครั้ง… การพูด… มันก็… คือ… การเยียวยา… อย่างหนึ่ง" รามถอนหายใจยาว "ผม… ผมหวังว่า… มันจะเป็น… แบบนั้น" เขานั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง พยายามรวบรวมความคิด เมื่อพิมพ์ชนกกลับมาพร้อมกับเค้กช็อกโกแลตหน้าตาน่ารับประทาน บรรยากาศก็ยังคงตึงเครียดอยู่เล็กน้อย "เค้ก… น่ากินจัง" รามพยายามเปลี่ยนเรื่อง "ใช่… พิมพ์ชนก… ทำอร่อยที่สุด" ธีร์เสริม ทั้งสามคนทานเค้กกันอย่างเงียบๆ รามรู้สึกได้ถึงสายตาของพิมพ์ชนกที่มองมาที่เขาเป็นครั้งคราว แต่เขาก็ไม่กล้าสบตา "ผม… ผมว่า… ผมควรจะ… กลับแล้ว" รามกล่าวในที่สุด "ดึกแล้ว" "เดี๋ยว… ผมไปส่ง" ธีร์อาสา "ไม่ต้อง… ผม… ขับรถมาเอง" รามปฏิเสธ เมื่อรามลุกขึ้นยืน พิมพ์ชนกก็ลุกขึ้นตามไปด้วย "ฉัน… ฉันไปส่ง… ที่ประตูนะ" ทั้งสองเดินออกจากห้องอาหารไป ทิ้งให้ธีร์นั่งอยู่คนเดียว เขามองออกไปนอกหน้าต่าง มองดูเงาของรามที่กำลังเดินไปขึ้นรถ "ขอให้… ทุกอย่าง… ดีขึ้นนะ" ธีร์พึมพำกับตัวเอง เมื่อรามกับพิมพ์ชนกมาถึงประตูหน้าบ้าน รามก็หันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ "พิมพ์ชนก… ผม… ผมขอโทษ… ที่ทำให้คุณ… รู้สึก… ไม่สบายใจ" รามเอ่ยขึ้น พิมพ์ชนกส่ายหน้าเบาๆ "ไม่เป็นไร… ราม… ฉัน… เข้าใจ" "ผม… ผมไม่ได้… ตั้งใจ… ที่จะ… ทำลาย… มิตรภาพ… ของเรา" รามกล่าวต่อ "ฉัน… รู้" พิมพ์ชนกตอบ "ฉัน… ก็… รู้สึก… เหมือนกัน" เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ "ฉัน… ฉันต้องการ… เวลา… สักหน่อย… นะ… ราม" รามพยักหน้า "ได้… ผม… เข้าใจ… ผม… จะรอ" เขาโน้มตัวลงไปกอดเธอเบาๆ "ขอบคุณ… ที่รับฟัง… นะ" พิมพ์ชนกโอบกอดเขากลับแน่น "คุณ… คือเพื่อน… ของฉัน… ราม" เมื่อรามขับรถออกไป พิมพ์ชนกยังคงยืนอยู่ที่เดิม เธอรู้สึกถึงความสับสนในใจ ความรู้สึกที่รามมีให้เธอเป็นสิ่งที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน และคำพูดของเขาก็ทำให้เธอต้องทบทวนความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อเขาเช่นกัน เธอกลับเข้าไปในบ้าน ธีร์มองมาที่เธอด้วยสีหน้าสงสัย "เป็นไงบ้าง" ธีร์ถาม พิมพ์ชนกถอนหายใจ "ฉัน… ฉันไม่รู้… ธีร์… ฉัน… สับสนไปหมด" "ไม่เป็นไร" ธีร์เดินเข้าไปหาเธอ "ค่อยๆ… คิด… นะ" พิมพ์ชนกเอนหลังพิงประตู "ฉัน… ฉันรัก… คุณนะ… ธีร์" เธอกล่าวออกมาอย่างกะทันหัน ธีร์ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มกว้าง "ผม… ก็รักคุณ… มากๆ… เหมือนกัน… พิมพ์ชนก" เขาโอบกอดเธอไว้แน่น รามได้ปลดปล่อยความรู้สึกของตัวเองออกมา แต่สิ่งที่ตามมากลับเป็นความซับซ้อนที่มากขึ้น การเดินทางของหัวใจยังคงดำเนินต่อไป