แสงอาทิตย์ยามเย็นของวันสุดท้ายบนเกาะ ทอประกายสีทองแดงฉานลงมาอาบไล้ชายหาด รามและธีร์นั่งอยู่ริมทะเล มองดูคลื่นซัดสาดอย่างเงียบๆ ความรู้สึกหลากหลายปะปนกันอยู่ในอก ทั้งความผ่อนคลายที่ได้จากการพักผ่อน ความเศร้าที่กำลังจะจากสถานที่แห่งนี้ไป และความรู้สึกที่ยังคงค้างคาอยู่ในใจเกี่ยวกับพิมพ์ชนก "พรุ่งนี้… เราก็ต้องกลับแล้วนะ" ธีร์เอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบ รามพยักหน้าช้าๆ "ใช่… เวลาผ่านไปเร็วเหมือนกันนะ" "คุณ… รู้สึกดีขึ้นไหม… ราม" ธีร์ถาม พลางหันไปมองเพื่อน "ดีขึ้นมาก… ธีร์" รามตอบ "การได้มาอยู่ที่นี่… เหมือนได้ชาร์จแบต… ให้กับตัวเอง… ได้คิดอะไรหลายๆ อย่าง… ได้อยู่กับธรรมชาติ… มันช่วยได้จริงๆ" "ผมดีใจที่คุณรู้สึกแบบนั้น" ธีร์กล่าว "ผม… เป็นห่วงคุณมาตลอด… ตั้งแต่เรื่องของคุณกับพิมพ์ชนก… แล้วก็เรื่องที่บ้าน… ผมรู้ว่าคุณเจออะไรมาเยอะ" "ขอบคุณนะ… ธีร์… ที่อยู่ข้างๆ ผมเสมอ" รามพูด ดวงตาของเขาฉายแววซาบซึ้ง "ถ้าไม่มีคุณ… ผมคงผ่านมันไปได้ยากกว่านี้" "เราคือเพื่อนกัน… ราม… เรื่องแค่นี้เอง" ธีร์ยิ้ม "แต่… พรุ่งนี้กลับไป… คุณจะทำยังไงต่อ" คำถามของธีร์ทำให้รามเงียบไปอีกครั้ง เขาหวนนึกถึงบทสนทนาครั้งสุดท้ายกับพิมพ์ชนกที่ออฟฟิศของเขา การที่เธอเข้ามาเพื่อบอกว่าอยากรักษาความเป็นเพื่อน ทำให้เขารู้สึกทั้งโล่งใจและเสียใจในเวลาเดียวกัน โล่งใจที่อย่างน้อยเธอก็ยังเห็นเขาเป็นเพื่อน แต่ก็เสียใจที่ความสัมพันธ์ของพวกเขาไปต่อจากนั้นไม่ได้อีก "ผม… ผมยังไม่แน่ใจเหมือนกัน" รามตอบอย่างตรงไปตรงมา "ผม… คิดว่า… ผมต้องกลับไป… เคลียร์เรื่องต่างๆ ที่บ้านก่อน… เรื่องมรดก… เรื่องของพ่อ… แล้วค่อยว่ากันอีกที" "แล้ว… คุณ… จะติดต่อ… พิมพ์ชนก… ไหม" ธีร์ถามอย่างละเอียดอ่อน รามเงยหน้าขึ้นมองเพื่อน "ผม… คิดว่า… ผมควรจะ… เว้นระยะห่าง… สักพัก… ให้เธอ… ได้มีเวลา… ของเธอเอง… แล้ว… ผม… ก็ต้อง… จัดการกับ… ความรู้สึก… ของตัวเอง… ให้ได้ก่อน" "ผมเข้าใจ" ธีร์พยักหน้า "ความรู้สึก… มันเป็นเรื่องที่… ควบคุมได้ยาก… จริงๆ" "ใช่… ผม… รู้สึก… เหมือน… เพิ่งจะ… เริ่ม… เข้าใจ… ความรู้สึก… ของตัวเอง… ก็ตอนนี้แหละ" รามถอนหายใจ "ผม… ยอมรับ… ว่าผม… รัก… พิมพ์ชนก… จริงๆ… แต่… ผม… ก็เข้าใจ… ว่า… เธอ… ไม่ได้… รัก… ผม… ในแบบ… เดียวกัน" "ผม… รู้สึก… ว่าคุณ… กับพิมพ์ชนก… มี… ความผูกพัน… บางอย่าง… ที่พิเศษ… นะ" ธีร์กล่าว "บางที… ความสัมพันธ์… มันก็… ไม่จำเป็นต้อง… เป็น… รูปแบบ… เดิมๆ… เสมอไป" "คุณ… หมายความว่าไง… ธีร์" รามเลิกคิ้ว "ผม… แค่คิดว่า… แม้ว่า… ความรู้สึก… ของคุณ… ที่มีต่อเธอ… จะไม่ถูกตอบสนอง… ในแบบที่คุณ… หวัง… แต่นั่น… ไม่ได้หมายความว่า… ความผูกพัน… ระหว่างคุณ… ทั้งสองคน… จะหายไป… ไหน" ธีร์อธิบาย "บางที… การได้เป็น… เพื่อน… ที่ดี… ของกันและกัน… ก็อาจจะเป็น… สิ่งที่ดีที่สุด… สำหรับตอนนี้… และ… อาจจะ… ตลอดไป" รามครุ่นคิดตามคำพูดของเพื่อน เขารู้สึกว่าธีร์พูดถูก ความรักที่เขามีให้พิมพ์ชนกนั้นเป็นของจริง และความผูกพันที่เขามีกับเธอ ก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะตัดขาดได้ง่ายๆ การยอมรับความจริง และหาหนทางที่จะอยู่ร่วมกันในรูปแบบใหม่ แม้จะเจ็บปวดในตอนแรก แต่ก็อาจจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด "คุณ… อาจจะ… พูดถูก… ธีร์" รามกล่าว "ผม… จะลอง… ปรับ… ความเข้าใจ… ของผม… ดู" เสียงโทรศัพท์มือถือของรามดังขึ้น ทำให้เขาต้องชะงักไป เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เป็นสายจากหมายเลขที่ไม่คุ้นเคย แต่ก็ไม่ใช่เบอร์แปลกหน้าเสียทีเดียว มันเป็นเบอร์ของสำนักงานทนายความ "ผม… ต้องขอตัว… สักครู่นะ… ธีร์" รามบอก "โอเค… ไม่มีปัญหา" ธีร์ตอบ รามเดินออกห่างจากธีร์เล็กน้อย เพื่อรับสาย "สวัสดีครับ… ราม… ครับ… ผมกำลังจะ… กลับ… พอดีครับ" รามพูด เขาฟังอีกฝ่ายพูดอยู่ครู่หนึ่ง สีหน้าของเขาก็เริ่มเคร่งเครียดขึ้น "บ้าน… ของผม… ที่กรุงเทพฯ… ใช่ไหมครับ… มีปัญหา… อะไร… ครับ" เขาฟังต่อไปด้วยสีหน้ากังวล "เข้าใจแล้วครับ… ผม… จะรีบ… กลับ… ไปจัดการ… ทันทีครับ" รามวางสายโทรศัพท์ด้วยสีหน้าหนักใจ เขาเดินกลับมาหาธีร์ "มีอะไรรึเปล่า… ราม" ธีร์ถาม เมื่อเห็นสีหน้าเพื่อน "เอ่อ… คือ… ที่บ้าน… มีเรื่องด่วน… ครับ" รามตอบ "เป็นเรื่อง… เกี่ยวกับ… บ้าน… ของผม… ที่กรุงเทพฯ… เหมือนจะมี… ปัญหา… บางอย่าง… ที่ต้อง… จัดการ… ทันที" "อ้าว… แล้ว… เราจะ… กลับ… กันเลยไหม" ธีร์ถาม "ผม… คิดว่า… เรา… ควรจะ… กลับ… กัน… ตั้งแต่… พรุ่งนี้… เช้า… นะ" รามบอก "ผม… ไม่อยาก… ปล่อย… ทิ้งไว้… นาน" "ได้สิ… ไม่มีปัญหา" ธีร์ตอบ "ผม… ไปส่ง… คุณ… ที่สนามบิน… แล้ว… ผม… ค่อย… กลับ… ทีหลัง… ก็ได้" "ไม่เป็นไร… ธีร์… เรา… กลับ… ด้วยกัน… นั่นแหละ… ดีแล้ว" รามกล่าว "จะได้… มีเพื่อน… เดินทาง" ทั้งสองนั่งมองทะเลไปอีกสักพัก ก่อนจะตัดสินใจกลับเข้าที่พักเพื่อเตรียมเก็บข้าวของสำหรับการเดินทางกลับในวันรุ่งขึ้น รามรู้สึกได้ว่า แม้ปัญหาที่บ้านจะเข้ามาแทรก ทำให้เขาต้องกลับไปเผชิญหน้ากับความจริงที่กรุงเทพฯ อีกครั้ง แต่การเดินทางครั้งนี้ก็ทำให้เขาเติบโตขึ้น เขาได้เข้าใจความรู้สึกของตัวเองมากขึ้น และได้เรียนรู้ที่จะยอมรับความจริง แม้ว่ามันอาจจะเจ็บปวดก็ตาม เมื่อกลับมาถึงกรุงเทพฯ สิ่งแรกที่รามทำคือการเข้าไปพบทนายความประจำตระกูล เขาได้รับทราบรายละเอียดเกี่ยวกับปัญหาที่เกิดขึ้นกับบ้านของเขา ซึ่งเป็นบ้านที่เขาเคยอาศัยอยู่กับพิมพ์ชนกเมื่อครั้งที่ยังแต่งงานกัน ปัญหาดังกล่าวเกี่ยวข้องกับการโอนกรรมสิทธิ์ที่ยังไม่สมบูรณ์ และมีข้อพิพาทบางอย่างที่ต้องสะสาง "คุณรามครับ… คดีนี้… ค่อนข้างจะ… ซับซ้อน… นิดหน่อยครับ" ทนายความกล่าว "เพราะ… เอกสารบางส่วน… หายไป… และ… มี… บุคคล… ที่เกี่ยวข้อง… ซึ่ง… เป็น… อดีต… ภรรยา… ของคุณ… ด้วย" รามหน้าเสีย "พิมพ์ชนก… ครับ… คุณหมายถึง… พิมพ์ชนก… ใช่ไหม" "ถูกต้องครับ… คุณราม" ทนายความตอบ "เรา… จำเป็นต้อง… ติดต่อ… เธอ… เพื่อ… สอบถาม… ข้อมูล… บางอย่าง… ที่อาจจะ… เป็นประโยชน์… ต่อ… การแก้ไข… ปัญหา… นี้" รามรู้สึกใจหายวาบ เขาไม่คิดว่าเรื่องบ้านที่เคยเป็นเหมือนสัญลักษณ์แห่งความรักที่จอมปลอม จะนำพาให้เขาต้องกลับไปเผชิญหน้ากับพิมพ์ชนกอีกครั้ง มันไม่ใช่การเผชิญหน้าที่เขาคาดหวัง หรือต้องการเลยสักนิด "ผม… เข้าใจครับ" รามตอบเสียงแผ่ว "ถ้า… ต้องการ… ให้ผม… ช่วยเหลือ… อะไร… ก็บอกได้นะครับ" หลังจากออกจากสำนักงานทนายความ รามกลับมาที่บ้านพักของเขา บรรยากาศภายในบ้านยังคงเหมือนเดิม แม้จะไม่มีพิมพ์ชนกอยู่ที่นี่แล้ว แต่ทุกมุมของบ้านก็ยังคงเต็มไปด้วยความทรงจำเกี่ยวกับเธอ เขาเดินไปที่ห้องทำงาน ซึ่งเป็นห้องที่เขาเคยใช้เวลาอยู่กับเธอมากที่สุด เขาเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงานออกอย่างเชื่องช้า หัวใจเต้นระรัว เขาหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมา รูปถ่ายใบนั้นเป็นรูปของเขากับพิมพ์ชนกที่ถ่ายในวันที่เขาขอเธอแต่งงาน รูปนั้นถูกเก็บซ่อนไว้ในลิ้นชักมานานหลายเดือน รามมองรูปนั้นด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย "พิมพ์ชนก…" เขาพึมพำชื่อของเธอเบาๆ "ทำไม… เรา… ถึง… มา… อยู่… ตรงนี้… กันนะ" เขารู้ดีว่าการกลับมาครั้งนี้ จะต้องมีการเผชิญหน้ากับพิมพ์ชนกอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เขาได้แต่หวังว่า การเผชิญหน้าครั้งนี้ จะไม่ทำให้ความรู้สึกที่เขากำลังพยายามจะเยียวยา กลับไปเจ็บปวดอีกครั้ง