พิมพ์ชนกเดินออกจากบ้านด้วยหัวใจที่เบาหวิว การได้ออกมาใช้ชีวิตของตัวเองบ้าง แม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ ก็ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นอย่างประหลาด เธอเลือกที่จะเดินไปเรื่อยๆ ไม่ได้เรียกรถแท็กซี่หรือรถส่วนตัวใดๆ ปล่อยให้ลมเย็นๆ ยามเช้าพัดผ่านใบหน้า ขับไล่ความหม่นหมองที่เกาะกุมจิตใจมาตลอดหลายวัน เธอเดินเลาะริมถนนที่เต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่ร่มรื่น แสงแดดลอดผ่านใบไม้ลงมาเป็นจุดๆ สะท้อนกับพื้นถนนที่เปียกชื้นจากการรดน้ำต้นไม้เมื่อเช้าตรู่ กลิ่นดอกไม้ริมทางลอยมาแตะจมูกเป็นครั้งคราว ทำให้โลกภายนอกดูสดใสและมีชีวิตชีวาแตกต่างจากภายในบ้านที่เธออาศัยอยู่ “นี่มันวันที่สามแล้วสินะ” พิมพ์ชนกพึมพำกับตัวเอง “สามวันที่แต่งงาน แต่รู้สึกเหมือนอยู่คนเดียวมาตลอด” เธอเดินมาถึงย่านร้านค้าเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยคาเฟ่เก๋ๆ ร้านเสื้อผ้าบูติค และร้านขายของแต่งบ้าน เธอแอบมองเข้าไปในร้านต่างๆ ด้วยความสนใจ บางร้านมีของที่น่ารักน่าซื้อ บางร้านมีบรรยากาศที่ชวนให้อยากเข้าไปนั่งจิบกาแฟ “หรือเราควรจะเข้าไปนั่งดื่มอะไรสักหน่อยดีนะ” เธอคิด เธอเดินเข้าไปในคาเฟ่แห่งหนึ่งที่มีบรรยากาศอบอุ่น โต๊ะเก้าอี้ทำจากไม้สีอ่อน มีต้นไม้ประดับอยู่ทั่วร้าน ลูกค้าส่วนใหญ่เป็นวัยรุ่นและวัยทำงานที่มานั่งทำงาน หรือพูดคุยกันอย่างออกรส พิมพ์ชนกสั่งลาเต้ร้อนแก้วหนึ่ง และเลือกที่นั่งริมหน้าต่าง มองออกไปข้างนอก ผู้คนเดินผ่านไปมา ชีวิตของพวกเขาดูมีความสุขและมีสีสัน ในขณะที่เธอกำลังเพลิดเพลินกับบรรยากาศ เธอก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้น “คุณพิมพ์ชนก?” พิมพ์ชนกหันไปมองตามเสียง และพบกับใบหน้าคุ้นเคย ใบหน้าของอิศรินทร์ เพื่อนสนิทสมัยมหาวิทยาลัยที่เธอไม่ได้เจอกันนานมากแล้ว “อิศรินทร์!” พิมพ์ชนกอุทานด้วยความแปลกใจ “ไม่เจอกันนานเลยนะ” “จริงด้วย” อิศรินทร์ยิ้มกว้าง “ไม่คิดว่าจะมาเจอคุณที่นี่เลย ปกติคุณไม่ค่อยมาแถวนี้ไม่ใช่เหรอ” “พอดีวันนี้ว่างๆ เลยออกมาเดินเล่นน่ะ” พิมพ์ชนกตอบ “แล้วเธอ มาทำอะไรที่นี่” “มาหาลูกค้าค่ะ” อิศรินทร์บอก “ฉันเปิดร้านดอกไม้เล็กๆ อยู่แถวนี้เอง” “จริงเหรอ!” พิมพ์ชนกตาเป็นประกาย “ร้านอยู่ตรงไหน ไว้ฉันจะแวะไปหาบ้างนะ” “ได้เลย” อิศรินทร์ตอบ “เธอโสดแล้วใช่ไหม” พิมพ์ชนกชะงักเล็กน้อย ก่อนจะตอบ “ก็… แต่งงานแล้วจ้ะ” “จริงเหรอ! ยินดีด้วยนะ” อิศรินทร์พูดอย่างรวดเร็ว “ใครเหรอ สเปกเป็นไง เล่าให้ฟังหน่อยเร็ว” พิมพ์ชนกยิ้มแห้งๆ “ก็… เขาเป็นนักธุรกิจน่ะ” “นักธุรกิจ! รวยไหม” อิศรินทร์ถามอย่างตรงไปตรงมา “ก็… รวยนะ” พิมพ์ชนกตอบ “แต่… เขาเป็นคนเงียบๆ ไม่ค่อยพูด” “อ้าว แล้วเธอชอบเหรอ” อิศรินทร์ถามอย่างสงสัย “ก็… เขาก็ดีนะ” พิมพ์ชนกพยายามบ่ายเบี่ยง “แต่บางทีก็รู้สึกว่า… เรายังไม่ค่อยเข้าใจกันเท่าไหร่” “อ๋อ เข้าใจเลย” อิศรินทร์พยักหน้า “บางทีการแต่งงานกับคนที่ใช่ มันก็ไม่ใช่ว่าทุกคนจะเข้าใจกันได้ในทันทีหรอกนะ ต้องใช้เวลาปรับตัว” “ใช่จ้ะ” พิมพ์ชนกพยักหน้าเห็นด้วย “แล้วเธอมีใครในใจหรือยัง” “ยังเลยจ้ะ” อิศรินทร์หัวเราะ “ยังไม่เจอคนที่ใช่จริงๆ สักที ช่วงนี้ก็แฮปปี้กับงานดีกว่า” ทั้งสองคนคุยกันอีกสักพัก พิมพ์ชนกเล่าเรื่องราวชีวิตของเธอเท่าที่พอจะเล่าได้ โดยไม่ได้ลงรายละเอียดเรื่องความสัมพันธ์กับธีร์มากนัก อิศรินทร์ก็เล่าเรื่องร้านดอกไม้ของเธอที่กำลังไปได้สวย “ไว้ไปหาที่ร้านนะ” อิศรินทร์บอก “เดี๋ยวจะจัดช่อดอกไม้สวยๆ ให้เป็นของขวัญแต่งงานเลย” “ขอบคุณมากนะ” พิมพ์ชนกกล่าว “ดีใจมากเลยที่ได้เจอเธอวันนี้” “ฉันก็ดีใจเหมือนกัน” อิศรินทร์พูด “ไว้ติดต่อกันอีกนะ” หลังจากแยกกับอิศรินทร์แล้ว พิมพ์ชนกรู้สึกมีพลังขึ้นมาอีกครั้ง การได้เจอเพื่อนเก่า ได้พูดคุยเรื่องอื่นๆ ที่ไม่ใช่เรื่องของเธอและความสัมพันธ์ที่อึมครึมกับธีร์ มันช่วยให้เธอรู้สึกว่าโลกภายนอกยังมีอะไรอีกมากมาย เธอเดินต่อไปเรื่อยๆ จนมาถึงย่านสยามที่ตั้งใจไว้ เธอเดินเข้าร้านหนังสือใหญ่แห่งหนึ่ง หาหนังสือที่น่าสนใจมาอ่านหลายเล่ม พลางคิดในใจว่า ถ้าธีร์รู้ว่าเธอมาเดินซื้อหนังสือ เขาจะคิดอย่างไร “คงไม่คิดอะไรหรอก” เธอคิด “เขาคงไม่สนใจด้วยซ้ำว่าฉันจะไปไหน ทำอะไร” เธอกลับบ้านในตอนบ่ายแก่ๆ เมื่อก้าวเข้ามาในบ้าน เธอก็พบกับรถของธีร์จอดอยู่ที่หน้าบ้านพอดี “กลับมาแล้วเหรอคะ” พิมพ์ชนกทักทาย เมื่อเห็นธีร์กำลังเดินลงมาจากรถ ธีร์หันมามองเธอ “อืม” เขาตอบสั้นๆ “ไปไหนมา” “ออกไปเดินเล่นข้างนอกน่ะค่ะ” พิมพ์ชนกตอบ “แล้วก็แวะร้านหนังสือมาด้วย” ธีร์พยักหน้า “ซื้ออะไรมาบ้าง” “นิยายค่ะ” พิมพ์ชนกยื่นถุงหนังสือให้เขาดู “เล่มนี้เห็นว่าสนุกดี” ธีร์รับถุงหนังสือมาดูคร่าวๆ “หนังสือเยอะแยะเลยนะ” “ก็ชอบอ่านค่ะ” พิมพ์ชนกกล่าว “คุณธีร์ล่ะคะ วันนี้ประชุมเป็นไงบ้าง” “ก็… เรียบร้อยดี” ธีร์ตอบ “มีปัญหาเล็กน้อย แต่ก็แก้ไขได้” “ดีแล้วค่ะ” พิมพ์ชนกยิ้ม “เย็นนี้อยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมคะ หนูจะสั่งให้” ธีร์เดินเข้าไปในบ้าน “ไม่เป็นไร” เขาตอบ “สั่งอะไรก็ได้” พิมพ์ชนกรู้สึกดีที่ธีร์เริ่มเปิดใจคุยกับเธอมากขึ้น แม้ว่าบทสนทนาจะยังคงสั้นและกระชับ แต่ก็ถือเป็นการพัฒนาที่ดีกว่าเมื่อก่อน เธอเดินตามเขาเข้าไปในบ้าน พยายามสังเกตปฏิกิริยาของเขา เธออยากรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ แต่ก็ไม่กล้าที่จะถามตรงๆ “คุณธีร์คะ” เธอเรียก “เย็นนี้… คุณธีร์จะทานข้าวที่บ้านไหมคะ” ธีร์ชะงักเล็กน้อย ก่อนจะตอบ “ก็คงทาน” “ถ้าอย่างนั้น หนูจะให้แม่บ้านเตรียมอาหารไว้ค่ะ” พิมพ์ชนกพูด “หรือถ้าคุณธีร์อยากทานอะไรเป็นพิเศษ บอกได้เลยนะคะ” “ไม่เป็นไร” ธีร์ตอบ “อะไรก็ได้” พิมพ์ชนกรู้สึกมีความสุขเล็กๆ ในใจ อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้ปฏิเสธที่จะทานข้าวเย็นกับเธอ ในช่วงเย็น พิมพ์ชนกนั่งรอธีร์ที่โต๊ะอาหารด้วยใจที่เต้นระรัว เธอเตรียมตัวที่จะพูดคุยกับเขาเรื่องต่างๆ นานา หวังว่าบรรยากาศจะดีขึ้นกว่าเดิม เมื่อธีร์ลงมาจากห้องทำงาน เขาก็เดินตรงมาที่โต๊ะอาหาร “พร้อมแล้วเหรอ” เขาถาม “พร้อมแล้วค่ะ” พิมพ์ชนกตอบ “ขอโทษนะคะที่ให้รอนาน” “ไม่เป็นไร” ธีร์ตอบ “ผมก็เพิ่งลงมาเหมือนกัน” มื้อเย็นเริ่มต้นขึ้นอย่างเงียบๆ พิมพ์ชนกพยายามชวนคุยเรื่องต่างๆ นานา ทั้งเรื่องงานของเธอที่บ้าน เรื่องข่าวสารบ้านเมือง หรือแม้แต่เรื่องที่เธอไปเจออิศรินทร์มา “วันนี้หนูเจออิศรินทร์ เพื่อนสมัยเรียนน่ะค่ะ” พิมพ์ชนกเล่า “เขาเปิดร้านดอกไม้แถวสยาม” ธีร์เงยหน้าขึ้นมอง “อิศรินทร์?” เขาทวนชื่อ “ผมไม่รู้จัก” “รู้จักสิคะ” พิมพ์ชนกยิ้ม “เขาเคยไปงานเปิดตัวบริษัทของคุณธีร์ครั้งหนึ่ง จำได้ไหมคะ เขาเอากล่องดอกไม้ไปให้” ธีร์นิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบ “อ้อ… คนนั้น” “ใช่ค่ะ” พิมพ์ชนกพูดต่อ “เขาชวนให้หนูไปที่ร้าน วันหลังหนูจะพาคุณธีร์ไปดูนะคะ” ธีร์พยักหน้า “ก็ได้” บทสนทนาลื่นไหลขึ้นเล็กน้อย พิมพ์ชนกสังเกตว่าธีร์เริ่มมีท่าทีผ่อนคลายมากขึ้น เขาเริ่มพูดคุยกับเธอมากขึ้น ไม่ได้ตอบสั้นๆ เหมือนเคย “คุณพิมพ์” ธีร์พูดขึ้นขณะที่กำลังทานอาหาร “ผมว่า… เราน่าจะลองหาเวลาทำกิจกรรมร่วมกันบ้างนะ” พิมพ์ชนกเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความประหลาดใจ “กิจกรรมอะไรคะ” “ก็… ไปทานข้าวที่ร้านอาหารอร่อยๆ หรือไปดูหนัง” ธีร์เสนอ “หรือจะไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะก็ได้” “หนู… หนูอยากไปค่ะ” พิมพ์ชนกตอบด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย “หนูอยากไปกับคุณธีร์มากๆ” ธีร์มองตาเธอ “ผมก็เหมือนกัน” เขาพูด หัวใจของพิมพ์ชนกพองโต ความหวังเล็กๆ ที่เธอเคยมี เริ่มเบ่งบานขึ้นมาอีกครั้ง