วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว สัปดาห์แรกของการแต่งงานผ่านไปพร้อมกับความรู้สึกที่หลากหลายสำหรับพิมพ์ชนก เธอได้สัมผัสถึงการเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ ในความสัมพันธ์กับธีร์ เขาเริ่มพูดคุยกับเธอมากขึ้น ชวนเธอไปทำกิจกรรมต่างๆ นอกบ้าน แม้ว่าบทสนทนาส่วนใหญ่จะยังคงเป็นเรื่องทั่วๆ ไป แต่ก็ถือเป็นการพัฒนาที่ดีกว่าเมื่อก่อนมาก วันหนึ่ง ธีร์ชวนเธอไปทานอาหารเย็นที่ร้านอาหารหรูแห่งหนึ่งใจกลางเมือง พิมพ์ชนกตื่นเต้นมาก เธอเลือกชุดเดรสสีฟ้าอ่อนที่เธอชอบเป็นพิเศษ แต่งหน้าแต่งตาอย่างตั้งใจ หวังว่าค่ำคืนนี้จะเป็นค่ำคืนที่พิเศษสำหรับเธอ เมื่อมาถึงร้านอาหาร บรรยากาศภายในร้านตกแต่งอย่างหรูหรา แสงไฟสลัวๆ และเสียงเพลงคลอเบาๆ ทำให้บรรยากาศดูโรแมนติก “สวยนะครับ” ธีร์กล่าวชมพิมพ์ชนกเมื่อเห็นเธอในชุดเดรสตัวใหม่ พิมพ์ชนกหน้าแดงเล็กน้อย “ขอบคุณค่ะ” เธอตอบ “คุณธีร์ก็ดูดีมากเลยค่ะ” ทั้งสองคนนั่งลงที่โต๊ะริมหน้าต่าง มองเห็นวิวเมืองยามค่ำคืนที่สวยงาม “อยากทานอะไรเป็นพิเศษไหม” ธีร์ถาม “อะไรก็ได้ค่ะ” พิมพ์ชนกตอบ “ที่นี่มีเมนูแนะนำไหมคะ” “มีครับ” ธีร์บอก “ผมเคยมาทานที่นี่แล้ว มีเมนูที่อร่อยๆ หลายอย่าง” เขาอธิบายเมนูต่างๆ ให้พิมพ์ชนกฟังอย่างละเอียด ทำให้เธอรู้สึกประทับใจในความใส่ใจของเขา มื้อค่ำดำเนินไปอย่างราบรื่น ธีร์เล่าเรื่องงานของเขาให้เธอฟังมากขึ้น พิมพ์ชนกก็เล่าเรื่องราวในชีวิตประจำวันของเธอ รวมถึงเรื่องที่เธอไปช่วยอิศรินทร์จัดร้านดอกไม้ “ร้านของอิศรินทร์สวยมากเลยค่ะ” พิมพ์ชนกบอก “มีดอกไม้หลากหลายชนิดเลย” “คุณไปช่วยเขาบ่อยแค่ไหน” ธีร์ถาม “ก็… เกือบทุกวันเลยค่ะ” พิมพ์ชนกตอบ “เขาต้องการคนช่วยเยอะเลย” ธีร์พยักหน้า “อืม… ไว้ผมจะแวะไปดูบ้าง” พิมพ์ชนกรู้สึกดีใจที่ธีร์ให้ความสนใจกับเรื่องของเธอ “จริงๆ ค่ะ คุณธีร์ต้องชอบแน่ๆ เลย” ระหว่างที่ทานอาหาร พิมพ์ชนกก็สังเกตเห็นว่าธีร์มีท่าทีครุ่นคิดอยู่ตลอดเวลา เธอจึงถามเขาออกไป “คุณธีร์คะ มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าคะ” ธีร์เงยหน้าขึ้นมองเธอ “เปล่า” เขาตอบ “แค่คิดเรื่องงานนิดหน่อย” “เรื่องงาน?” พิมพ์ชนกถาม “มีอะไรให้หนูช่วยได้ไหมคะ” ธีร์ส่ายหน้า “ไม่เป็นไรครับ” เขาตอบ “เป็นเรื่องที่ผมต้องจัดการเอง” พิมพ์ชนกรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็เข้าใจว่าธีร์เป็นคนที่มีความรับผิดชอบสูง เมื่อกลับถึงบ้าน ธีร์ก็เดินตรงไปที่ห้องทำงานของเขา ปล่อยให้พิมพ์ชนกยืนมองตามด้วยความรู้สึกที่ไม่สบายใจ “เขาคงมีเรื่องสำคัญที่ต้องคิดจริงๆ” เธอคิด “ฉันไม่ควรรบกวน” วันต่อมา พิมพ์ชนกก็ยังคงไปช่วยอิศรินทร์ที่ร้านดอกไม้เหมือนเดิม แต่ในใจของเธอก็เริ่มมีความกังวล เธอรู้สึกว่าธีร์เริ่มห่างเหินเธอไปอีกครั้ง “เป็นอะไรไปหรือเปล่าคะ” อิศรินทร์ถาม เมื่อเห็นพิมพ์ชนกนั่งเหม่อลอย “เปล่าค่ะ” พิมพ์ชนกยิ้ม “แค่นึกถึงเรื่องงานของคุณธีร์นิดหน่อย” “อ๋อ” อิศรินทร์เข้าใจ “ช่วงนี้เขาดูยุ่งๆ นะ” “ค่ะ” พิมพ์ชนกตอบ “แต่ก็ไม่รู้ว่ายุ่งเรื่องอะไร” “อย่าคิดมากเลย” อิศรินทร์ปลอบ “บางทีผู้ชายก็มีเรื่องที่ต้องจัดการเอง” “หนูรู้ค่ะ” พิมพ์ชนกถอนหายใจ “แต่หนูรู้สึกเหมือนเรากำลังจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว” “ไม่หรอกน่า” อิศรินทร์บอก “คุณกับคุณธีร์เพิ่งจะเริ่มทำความรู้จักกันเอง มันต้องใช้เวลา” “หนูหวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะคะ” พิมพ์ชนกกล่าว หลายวันต่อมา ธีร์ก็ดูเหมือนจะยุ่งกว่าเดิม เขาแทบจะไม่มีเวลาอยู่บ้านเลย เมื่อกลับมาก็มักจะตรงไปที่ห้องทำงานทันที พิมพ์ชนกพยายามที่จะพูดคุยกับเขา แต่เขามักจะตอบเธอด้วยคำพูดสั้นๆ และมีท่าทีไม่ค่อยใส่ใจ “คุณธีร์คะ เย็นนี้อยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมคะ” “ไม่เป็นไร” “คุณธีร์คะ มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าคะ” “เปล่า” “คุณธีร์คะ… วันเสาร์นี้ เราไปทานข้าวกันนะคะ” “ไม่ว่าง” คำตอบของธีร์ทำให้พิมพ์ชนกรู้สึกเจ็บปวด เธอพยายามอดทน แต่ความรู้สึกน้อยใจก็เริ่มก่อตัวขึ้น คืนหนึ่ง ขณะที่พิมพ์ชนกกำลังจะเข้านอน เธอก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นที่ห้องทำงานของธีร์ เธอเดินไปดูที่หน้าประตูห้องทำงาน และเห็นว่าประตูแง้มอยู่เล็กน้อย “ธีร์… ฉันโทรมาบอกว่า… พรุ่งนี้จะเข้าไปที่บริษัทนะ… มีเรื่องสำคัญที่ต้องคุยกัน” เสียงผู้หญิงดังมาจากในห้อง พิมพ์ชนกรู้สึกเหมือนมีอะไรมาจุกอยู่ที่คอ เธอไม่กล้าที่จะเข้าไปในห้อง เธอถอยหลังออกมาเงียบๆ น้ำตาเริ่มคลอเบ้า “ใครกันนะ” เธอคิด “ใครที่ธีร์ต้องคุยด้วยเป็นเรื่องสำคัญขนาดนี้” เธอเดินกลับไปที่ห้องนอนของเธอ นั่งลงบนเตียง น้ำตาไหลอาบแก้ม “หรือว่า… ที่เขาแต่งงานกับฉัน… เพียงเพราะต้องการหาคนมาดูแลบ้าน… และเมื่อมีเรื่องสำคัญที่ต้องจัดการ… เขาก็จะกลับไปหา… คนที่เขาต้องการจริงๆ” ความคิดนั้นทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส วันรุ่งขึ้น ธีร์ก็ออกจากบ้านไปตั้งแต่เช้าตรู่ โดยไม่ได้บอกอะไรกับเธอเลย พิมพ์ชนกรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบของเธอพังทลายลง เธอตัดสินใจที่จะไปที่ร้านดอกไม้ของอิศรินทร์ เพื่อระบายความในใจ “อิศรินทร์…” พิมพ์ชนกพูดเสียงสั่นเครือ “หนู… หนูคิดว่า… คุณธีร์… กำลังจะมีปัญหากับผู้หญิงคนอื่น” อิศรินทร์ตกใจ “จริงเหรอ! เธอแน่ใจนะ” “เมื่อคืน… หนูได้ยินเขาคุยโทรศัพท์ค่ะ” พิมพ์ชนกเล่า “เสียงผู้หญิงคนนั้น… ฟังดูสนิทสนมมาก” อิศรินทร์กอดพิมพ์ชนก “อย่าเพิ่งคิดมากนะ” เธอปลอบ “บางทีอาจจะเป็นแค่เรื่องงานก็ได้” “หนูไม่รู้จะทำยังไงแล้วค่ะ” พิมพ์ชนกกล่าว “หนูรักเขามาก… แต่เขากลับเหมือนจะมองไม่เห็นหนูเลย” “เขายังไม่ได้ทำอะไรผิดนี่นา” อิศรินทร์พูด “แค่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ ไม่ได้หมายความว่าเขานอกใจเธอ” “แต่… หนูรู้สึกได้ค่ะ” พิมพ์ชนกพูด “หนูรู้สึกว่า… ความสัมพันธ์ของเรากำลังจะพัง” “ไม่เป็นไรนะ” อิศรินทร์กอดเธอแน่น “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ฉันจะอยู่ข้างเธอเสมอ” พิมพ์ชนกซบหน้าลงกับไหล่ของอิศรินทร์ น้ำตาของเธอไหลไม่หยุด เธอรู้สึกว่าชีวิตคู่ของเธอที่เพิ่งเริ่มต้น กำลังจะจบลงแล้ว