หลายวันผ่านไป พิมพ์ชนกพยายามทำใจให้เข้มแข็ง เธอพยายามไม่คิดถึงเรื่องเสียงโทรศัพท์ที่เธอได้ยินเมื่อคืน แต่ในใจของเธอก็ยังคงมีความกังวลอยู่ตลอดเวลา ธีร์เองก็ยังคงมีท่าทีห่างเหินเหมือนเดิม เขาแทบจะไม่ได้คุยกับเธอเลย และกลับบ้านดึกทุกวัน พิมพ์ชนกตัดสินใจว่าเธอต้องรู้ความจริงให้ได้ เธอรอจนกระทั่งดึกดื่น คืนที่ธีร์กลับบ้านมาด้วยท่าทีเหนื่อยอ่อน “คุณธีร์คะ” เธอเรียก เมื่อเขาเดินผ่านหน้าห้องนั่งเล่น “มีอะไรจะคุยกับหนูไหมคะ” ธีร์ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น “มีอะไร” เขาถาม “เมื่อคืน… หนูได้ยินคุณธีร์คุยโทรศัพท์ค่ะ” พิมพ์ชนกพูดอย่างตรงไปตรงมา “เสียงผู้หญิงคนนั้น… คุณธีร์รู้จักเธอใช่ไหมคะ” ธีร์มองหน้าพิมพ์ชนก นิ่งไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังประมวลผลคำถามของเธอ “เธอ… ได้ยินอะไรบ้าง” ธีร์ถามด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความตึงเครียด “หนู… หนูได้ยินแค่ว่า… พรุ่งนี้จะเข้าไปที่บริษัท… มีเรื่องสำคัญต้องคุยกัน” พิมพ์ชนกตอบ “เธอคนนั้น… เป็นใครคะ” ธีร์ถอนหายใจยาว “เป็น… คนในครอบครัว” เขาตอบ “ครอบครัว?” พิมพ์ชนกถามด้วยความสงสัย “ใครในครอบครัวคะ” ธีร์เงียบไปอีกครั้ง ก่อนจะพูดต่อ “เป็น… ลูกพี่ลูกน้องของผม” “ลูกพี่ลูกน้อง?” พิมพ์ชนกทวนคำ “ทำไม… ทำไมเธอคนนั้นถึงดูสนิทสนมกับคุณธีร์ขนาดนั้นคะ” “เขา… โตมาด้วยกัน” ธีร์อธิบาย “และกำลังมีปัญหาเรื่องธุรกิจ… ผมต้องช่วยเขา” พิมพ์ชนกรู้สึกโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็ยังมีข้อสงสัย “แล้ว… ทำไมคุณธีร์ไม่บอกหนูคะ” “ผม… ผมไม่อยากให้เธอเป็นห่วง” ธีร์ตอบ “และผมก็คิดว่า… มันเป็นเรื่องส่วนตัวของผม” “แต่… นี่มันไม่ใช่เรื่องส่วนตัวของคุณธีร์คนเดียวแล้วนะคะ” พิมพ์ชนกพูดด้วยน้ำเสียงที่เริ่มสั่นเครือ “ตอนนี้เราแต่งงานกันแล้ว… ทุกเรื่องของคุณธีร์… ก็คือเรื่องของหนูด้วย” ธีร์เงียบไปอีกครั้ง เขามองหน้าพิมพ์ชนก ด้วยแววตาที่ดูมีความรู้สึกผิดปรากฏขึ้น “ผมขอโทษ” เขาพูด “ผม… ผมผิดเองที่ไม่ได้สื่อสารกับเธอให้ดีกว่านี้” “คุณธีร์คะ” พิมพ์ชนกพูดต่อ “หนู… หนูรู้สึกเหมือนเรากำลังจะห่างเหินกันไปเรื่อยๆ” “ผมรู้” ธีร์ตอบ “ผม… ผมกำลังมีปัญหากับเรื่องงาน… แล้วผมก็… ไม่รู้จะจัดการกับมันยังไง” “แล้ว… แล้วทำไมคุณธีร์ไม่ปรึกษาหนูคะ” พิมพ์ชนกถาม “หนูอาจจะช่วยอะไรคุณธีร์ไม่ได้มาก… แต่หนูก็อยากอยู่ข้างๆ คุณธีร์นะคะ” ธีร์มองหน้าพิมพ์ชนก “ผม… ผมกลัวว่า… จะทำให้เธอผิดหวัง” เขาพูด “ผิดหวังเรื่องอะไรคะ” พิมพ์ชนกถาม “ผม… ผมกลัวว่า… ผมจะทำให้เธอเสียใจ” ธีร์ตอบ “ผม… ผมไม่ได้รักเธอ” คำพูดนั้นเหมือนมีใครเอามีดมากรีดหัวใจของพิมพ์ชนก เธอรู้สึกเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส “รู้ค่ะ” พิมพ์ชนกตอบด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า “หนูก็รู้มาตลอด” ธีร์มองหน้าเธอ “แล้ว… ทำไมเธอถึงยังอยู่ตรงนี้” เขาถาม “เพราะ… หนูรักคุณธีร์ค่ะ” พิมพ์ชนกตอบ “หนูรักคุณธีร์มาตลอด… ตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกัน” น้ำตาของพิมพ์ชนกไหลออกมาอีกครั้ง “หนู… หนูแต่งงานกับคุณธีร์… เพราะหนูหวังว่า… วันหนึ่งคุณธีร์จะรักหนูบ้าง” ธีร์ยืนนิ่ง อึ้งไปกับคำสารภาพของพิมพ์ชนก เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเธอรู้สึกกับเขามากขนาดนี้ “ผม… ผมไม่รู้จะพูดอะไร” ธีร์กล่าว “ผม… ผมไม่เคยคิดว่าเธอจะรู้สึกแบบนี้” “ตอนนี้คุณธีร์รู้แล้วนะคะ” พิมพ์ชนกพูด “หนู… หนูแค่อยากให้คุณธีร์รู้ว่า… หนูก็พร้อมที่จะเดินหน้าต่อไป… แม้ว่า… คุณธีร์จะไม่ได้รักหนูก็ตาม” “แต่… ผม… ผมยังไม่พร้อมที่จะเดินหน้าต่อไป” ธีร์พูด “ผม… ผมยังติดอยู่กับเรื่องเก่าๆ” “เรื่องเก่าๆ?” พิมพ์ชนกถาม “เรื่องอะไรคะ” ธีร์ลังเลเล็กน้อย ก่อนจะพูดว่า “เรื่อง… คนรักเก่าของผม” พิมพ์ชนกอึ้งไปอีกครั้ง “คนรักเก่า?” เธอถาม “ใช่” ธีร์ตอบ “เธอ… เป็นคนที่ผมรักมาก… แต่เราก็ต้องเลิกกันไป” “แล้ว… แล้วผู้หญิงที่หนูได้ยินเมื่อคืน… คือเธอคนนั้นใช่ไหมคะ” พิมพ์ชนกถาม ธีร์พยักหน้า “ใช่” เขาตอบ “เธอ… กำลังจะกลับมา… และผม… ผมไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร” พิมพ์ชนกรู้สึกเหมือนหัวใจของเธอถูกบีบอัดอีกครั้ง ความหวังเล็กๆ ที่เธอเคยมี กำลังจะเลือนหายไป “คุณธีร์คะ” พิมพ์ชนกพูดด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยอ่อน “ถ้าคุณธีร์ยังรักเธอคนนั้นอยู่… หนูก็… หนูก็คงจะอยู่ตรงนี้ไม่ได้” “เธอ… อย่าเพิ่งพูดแบบนั้น” ธีร์รีบพูด “ผม… ผมยังไม่ได้ตัดสินใจอะไร” “หนู… หนูอยากให้คุณธีร์รู้ว่า… หนูรักคุณธีร์มากจริงๆ” พิมพ์ชนกกล่าว “แต่หนู… หนูไม่แน่ใจว่าหนูจะทนรับความเจ็บปวดแบบนี้ได้อีกนานแค่ไหน” พิมพ์ชนกเดินออกจากห้องนั่งเล่นไป ปล่อยให้ธีร์ยืนนิ่งอยู่คนเดียว ท่ามกลางความเงียบที่ปกคลุมไปทั่วบ้าน ธีร์มองตามแผ่นหลังของพิมพ์ชนกที่หายลับไป ความรู้สึกสับสนและผิดหวังถาโถมเข้ามาในใจ เขาไม่เคยคิดเลยว่าการแต่งงานครั้งนี้ จะนำพาความรู้สึกที่ซับซ้อนเช่นนี้มาให้เขา เขาไม่รู้ว่าอนาคตของเขากับพิมพ์ชนกจะเป็นอย่างไร เขาไม่รู้ว่าเขาจะสามารถก้าวข้ามความรู้สึกที่มีต่อคนรักเก่าไปได้หรือไม่ และที่สำคัญที่สุด เขาไม่รู้ว่าพิมพ์ชนกจะสามารถรอเขาได้นานแค่ไหน ความหวังริบหรี่ในใจของพิมพ์ชนก กำลังจะถูกความมืดมิดกลืนกินไปเรื่อยๆ