ธีร์มองหน้าพิมพ์ชนก ด้วยแววตาที่ดูมีความรู้สึกผิดปรากฏขึ้น “ผมขอโทษ” เขาพูด “ผม… ผมผิดเองที่ไม่ได้สื่อสารกับเธอให้ดีกว่านี้” “คุณธีร์คะ” พิมพ์ชนกพูดต่อ “หนู… หนูรู้สึกเหมือนเรากำลังจะห่างเหินกันไปเรื่อยๆ” “ผมรู้” ธีร์ตอบ “ผม… ผมกำลังมีปัญหากับเรื่องงาน… แล้วผมก็… ไม่รู้จะจัดการกับมันยังไง” “แล้ว… แล้วทำไมคุณธีร์ไม่ปรึกษาหนูคะ” พิมพ์ชนกถาม “หนูอาจจะช่วยอะไรคุณธีร์ไม่ได้มาก… แต่หนูก็อยากอยู่ข้างๆ คุณธีร์นะคะ” ธีร์เงียบไปอีกครั้ง เขาหลบตาพิมพ์ชนก ราวกับกำลังต่อสู้กับบางสิ่งภายในใจ “ผม… ผมกลัวว่า… กลัวว่าเธอจะยิ่งลำบากใจไปกว่านี้” เขาพึมพำ “เธอ… เธอเป็นคนที่ผมรักมากที่สุดในชีวิต” คำพูดนั้นราวกับมีดกรีดลงกลางใจของพิมพ์ชนก เธอพยายามกลั้นน้ำตาที่กำลังเอ่อคลอ “คนที่รัก… มากที่สุดในชีวิต” เธอทวนคำ พูดเสียงสั่นเครือ “แล้ว… แล้วหนูล่ะคะ” ธีร์ชะงัก เขาเงยหน้าขึ้นมามองพิมพ์ชนก ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและเจ็บปวด “พิมพ์… เธอ… เธอเป็นภรรยาของผม” เขาพูดเสียงแผ่วเบา “ผม… ผมก็รู้สึกดีกับเธอ” “รู้สึกดี” พิมพ์ชนกหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความขมขื่น “ความรู้สึกดี… มันเหมือนกับคำว่ารักไหมคะ” ธีร์ไม่ตอบ เขาก้มหน้าลง มองมือของตัวเองที่วางประสานกันอยู่บนตัก “ผม… ผมไม่รู้” เขาตอบอย่างตรงไปตรงมา “ผม… ผมไม่เคยรักใครมาก่อนเลย” ประโยคนี้ทำให้พิมพ์ชนกแทบทรุด เธอเดินถอยหลังไปนั่งลงบนโซฟา ปล่อยให้ความจริงอันโหดร้ายถาโถมเข้ามา “ไม่เคยรักใคร… เลยหรือคะ” เธอถามซ้ำ เสียงของเธอแทบจะหลุดลอดออกมาจากลำคอ “แล้ว… แล้วทำไมคุณธีร์ถึงแต่งงานกับหนู” “แม่ของผม… ท่านป่วยหนัก” ธีร์เล่า “ท่านอยากเห็นผมมีครอบครัว… มีคนดูแล… ก่อนที่ท่านจะ… ไป” พิมพ์ชนกอึ้งไป เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน “แม่ของคุณธีร์… ป่วยหนักหรือคะ” ธีร์พยักหน้า “ท่าน… ท่านขอร้องผม” เขาเล่าต่อ “ผม… ผมทำตามคำขอของท่าน” “แล้ว… แล้วผู้หญิงคนนั้นล่ะคะ” พิมพ์ชนกถาม “คนที่คุณธีร์รักมากที่สุด… เธอรู้เรื่องนี้ไหมคะ” “เธอ… เธอไม่รู้” ธีร์ตอบ “ผม… ผมไม่อยากให้เธอเสียใจ… หรือต้องมาลำบากกับเรื่องของผม” พิมพ์ชนกมองธีร์ด้วยความรู้สึกที่ปะปนกันไปหมด มีทั้งความสงสาร ความเจ็บปวด และความสับสน “คุณธีร์คะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง “หนูเข้าใจค่ะ… ว่ามันอาจจะยากสำหรับคุณธีร์” “แต่… หนูอยากให้คุณธีร์รู้ไว้” เธอเดินเข้าไปหาเขา ยื่นมือออกไปสัมผัสแขนของเขาเบาๆ “หนู… หนูรักคุณธีร์นะคะ” ธีร์สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อสัมผัสของเธอแตะต้องเขา เขาเงยหน้าขึ้นมองพิมพ์ชนก ดวงตาของเขาฉายแววตกใจระคนประหลาดใจ “พิมพ์… เธอ… เธอพูดจริงหรือ” “จริงค่ะ” พิมพ์ชนกตอบ “หนู… หนูรักคุณธีร์ตั้งแต่แรกเจอ” น้ำตาของเธอไหลอาบแก้ม “หนู… หนูหวังว่าสักวัน… คุณธีร์จะมองเห็นหนู” ธีร์ยืนขึ้น เขามองพิมพ์ชนกด้วยสายตาที่ยากจะอ่าน เธอเห็นความรู้สึกบางอย่างในแววตาของเขา แต่ก็ไม่แน่ใจว่ามันคืออะไร “ผม… ผมขอโทษ” เขาพูดอีกครั้ง “ผม… ผมไม่รู้จะพูดอะไร” “ไม่เป็นไรค่ะ” พิมพ์ชนกยิ้มให้เขา แม้ว่ารอยยิ้มนั้นจะดูเศร้าหมอง “แค่… แค่อยากให้คุณธีร์รู้” บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนเต็มไปด้วยความอึดอัดและความเงียบที่หนักอึ้ง พิมพ์ชนกรู้สึกว่าเธอกำลังยืนอยู่บนเส้นด้ายที่เปราะบาง เธอได้เปิดเผยความรู้สึกทั้งหมดออกไปแล้ว แต่ก็ไม่แน่ใจว่าธีร์จะตอบสนองอย่างไร “ผม… ผมขอตัวไปพักผ่อนก่อนนะครับ” ธีร์พูดขึ้น ทำลายความเงียบ “คืนนี้… ผมคงจะนอนไม่หลับ” เขาเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้พิมพ์ชนกยืนอยู่คนเดียว ท่ามกลางความเงียบและคำถามมากมายในใจ เธอไม่รู้ว่าการสารภาพรักของเธอครั้งนี้ จะทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาก้าวไปข้างหน้า หรือถอยหลังไปไกลกว่าเดิม พิมพ์ชนกเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังวิวเมืองยามค่ำคืน เธอได้แต่หวังว่า สักวันหนึ่ง ธีร์จะมองเห็นความรักที่เธอมีให้เขาอย่างแท้จริง ไม่ใช่เพียงเพราะหน้าที่ หรือความเห็นใจ วันเวลาผ่านไปอีกหลายวัน ธีร์ยังคงกลับบ้านดึก และยังคงมีท่าทีห่างเหินเช่นเดิม แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือแววตาของเขาเมื่อมองมาที่พิมพ์ชนก มันดูมีความลังเลและความรู้สึกผิดปรากฏอยู่มากกว่าเดิม พิมพ์ชนกเองก็พยายามทำใจให้เข้มแข็ง เธอรู้ดีว่าความรักของเธอยังต้องเผชิญกับอุปสรรคอีกมากมาย และธีร์เองก็ยังมีปมในใจที่ต้องจัดการ เย็นวันหนึ่ง ขณะที่พิมพ์ชนกกำลังช่วยอิศรินทร์จัดดอกไม้ที่ร้าน เขาก็ชวนเธอคุย “ช่วงนี้ดูเธอเครียดๆ นะ มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า” อิศรินทร์ถาม พลางจัดกุหลาบสีแดงสดลงแจกัน พิมพ์ชนกถอนหายใจ “ก็… เรื่องคุณธีร์ค่ะ” เธอตอบ “หนูไม่รู้ว่าต้องทำยังไงต่อไป” “มีปัญหาอะไรกันหรือ” อิศรินทร์ถามอย่างห่วงใย “หนู… หนูสารภาพรักกับเขาไปแล้วค่ะ” พิมพ์ชนกบอก “แต่… เขาเหมือนจะยังไม่พร้อม” อิศรินทร์วางมือจากดอกไม้ หันมามองพิมพ์ชนกเต็มตา “เธอสารภาพรักไปแล้วหรือ! แล้วเขาว่าไง” “เขาก็บอกว่า… เขาไม่รู้” พิมพ์ชนกตอบ “เขาบอกว่าเขาไม่เคยรักใครมาก่อน… แล้วก็… แต่งงานกับหนูเพราะแม่ของเขา” “อะไรนะ!” อิศรินทร์อุทาน “นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย” พิมพ์ชนกเล่าเรื่องทั้งหมดให้อิศรินทร์ฟัง ตั้งแต่เรื่องที่ธีร์ต้องแต่งงานเพราะแม่ป่วย จนถึงเรื่องผู้หญิงคนนั้นที่เขาบอกว่ารักมากที่สุด อิศรินทร์ฟังอย่างตั้งใจ เขาถอนหายใจยาว “ฉันไม่คิดว่าเรื่องมันจะซับซ้อนขนาดนี้” “หนูควรทำยังไงดีคะ” พิมพ์ชนกถาม “หนู… หนูรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะแพ้” “อย่าเพิ่งคิดแบบนั้นสิ” อิศรินทร์ปลอบ “เธอทำในสิ่งที่ถูกต้องแล้ว การบอกความรู้สึกของเราออกไปเป็นเรื่องที่ดี” “แต่… ถ้าเขาไม่รักหนูจริงๆ ล่ะคะ” พิมพ์ชนกถาม “ความรักมันเปลี่ยนแปลงกันได้นะ พิมพ์” อิศรินทร์พูด “เธออยู่ที่นั่นแล้ว เป็นภรรยาของเขา แสดงให้เขาเห็นว่าเธอรักเขามากแค่ไหน” “หนูพยายามอยู่ค่ะ” พิมพ์ชนกบอก “แต่บางที… มันก็รู้สึกท้อ” “เข้าใจ” อิศรินทร์ยิ้มให้ “แต่จำไว้ว่า ความรักที่มาจากใจจริง มันจะชนะทุกอย่างเสมอ” พิมพ์ชนกพยักหน้า เธอรู้สึกดีขึ้นที่ได้คุยกับอิศรินทร์ คำพูดของเขาทำให้เธอมีกำลังใจขึ้นมาบ้าง “แล้วเรื่องของผู้หญิงคนนั้นล่ะ” อิศรินทร์ถาม “เธอแน่ใจนะว่า… ธีร์รักเธอคนนั้นจริงๆ” “เขาก็บอกว่ารักมากที่สุดค่ะ” พิมพ์ชนกตอบ “บางที… ความรักที่เขารู้สึก อาจจะไม่ใช่ความรักที่แท้จริงก็ได้นะ” อิศรินทร์พูด “บางที… มันอาจจะเป็นแค่ความผูกพัน หรือความรู้สึกผิดชอบชั่วดี” พิมพ์ชนกคิดตามคำพูดของอิศรินทร์ เธอหวังว่าจะเป็นเช่นนั้นจริงๆ “เธออย่าเพิ่งหมดหวังนะ” อิศรินทร์พูด “ค่อยๆ เป็น ค่อยๆ ไป ทำให้เขามั่นใจในตัวเธอ” “ขอบคุณค่ะ” พิมพ์ชนกยิ้ม “หนูจะพยายามค่ะ” เมื่อกลับถึงบ้าน พิมพ์ชนกก็พบว่าธีร์กลับมาแล้ว เขาอยู่ในห้องนั่งเล่น กำลังอ่านหนังสือพิมพ์อย่างใจลอย พิมพ์ชนกตัดสินใจเข้าไปคุยกับเขา “คุณธีร์คะ” เธอเรียก ธีร์ละสายตาจากหนังสือพิมพ์ เงยหน้ามองเธอ “อืม” “หนู… หนูแค่อยากบอกว่า… เรื่องเมื่อคืน… หนูไม่ได้คาดหวังอะไรค่ะ” พิมพ์ชนกพูด “หนูแค่อยากให้คุณธีร์รู้ว่า… หนูพร้อมที่จะอยู่ตรงนี้เสมอ” ธีร์มองเธอ นิ่งไปครู่หนึ่ง “เธอ… เธอเป็นคนดีจริงๆ นะ พิมพ์” เขาพูด “หนู… หนูแค่รักคุณธีร์ค่ะ” พิมพ์ชนกตอบ ธีร์ถอนหายใจ “ผม… ผมขอโทษที่ทำให้เธอต้องมาเจอเรื่องแบบนี้” “ไม่เป็นไรค่ะ” พิมพ์ชนกบอก “ขอแค่คุณธีร์… อย่าปล่อยให้หนูอยู่คนเดียว” ธีร์พยักหน้า “ผม… ผมจะไม่” เขาสัญญา คืนนั้น พิมพ์ชนกหลับไปพร้อมกับความรู้สึกที่ซับซ้อน เธอไม่รู้ว่าคำสัญญาของธีร์ จะมีความหมายมากแค่ไหน แต่เธอก็ยังคงมีความหวังริบหรี่