หลังจากวันนั้น บรรยากาศระหว่างรินดากับธามก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด มีความผูกพันที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น แต่ขณะเดียวกันก็มีความรู้สึกถึงความรับผิดชอบที่เพิ่มมากขึ้นตามไปด้วย รินดายังคงใช้ชีวิตตามปกติเท่าที่จะทำได้ เธอไปทำงาน เรียน ทำกิจกรรมต่างๆ แต่ในใจของเธอมีเรื่องราวใหม่ที่กำลังก่อตัวขึ้น เรื่องราวที่เธอต้องเก็บเป็นความลับ และเตรียมพร้อมสำหรับอนาคตที่กำลังจะมาถึง “เธออยากจะเริ่มเตรียมตัวอะไรบ้างไหม” ธามถามรินดาในเย็นวันหนึ่ง ขณะที่ทั้งคู่นั่งทานอาหารเย็นด้วยกันที่คอนโดของเขา “อย่างเช่น… วิตามินบำรุง หรือพวกหนังสือเกี่ยวกับการดูแลครรภ์” รินดาพยักหน้า “หนูคิดว่าหนูอยากจะเริ่มทานวิตามินค่ะ” เธอตอบ “ส่วนเรื่องหนังสือ… เดี๋ยวหนูขอลองหาอ่านดูก่อนนะคะ” “ได้เลย” ธามยิ้ม “ถ้าเธอต้องการอะไร บอกผมได้ตลอดนะ” รินดาเริ่มศึกษาข้อมูลต่างๆ เกี่ยวกับการตั้งครรภ์ เธออ่านหนังสือหลายเล่ม ดูคลิปวิดีโอต่างๆ ทางอินเทอร์เน็ต และเริ่มปรับเปลี่ยนการใช้ชีวิตประจำวัน เธอพยายามทานอาหารที่มีประโยชน์มากขึ้น หลีกเลี่ยงอาหารที่อาจส่งผลเสียต่อสุขภาพ และเริ่มออกกำลังกายเบาๆ อย่างสม่ำเสมอ “วันนี้หนูไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะมาค่ะ” รินดาเล่าให้ธามฟังระหว่างทางกลับบ้าน “รู้สึกดีมากเลยค่ะ อากาศดี อากาศบริสุทธิ์” “ดีแล้วครับ” ธามจับมือเธอไว้ “ถ้าเธออยากไปไหน บอกผมนะ ผมจะพาไป” ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ดูเหมือนจะแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ จากการเผชิญหน้ากับปัญหาและความรับผิดชอบร่วมกัน รินดาเริ่มรู้สึกว่าเธอสามารถไว้วางใจธามได้อย่างเต็มที่ เขาไม่ใช่แค่คนที่เข้ามาในชีวิตเธอเพราะความผิดพลาด แต่เขาคือคนที่พร้อมจะก้าวไปข้างหน้าพร้อมกับเธอจริงๆ วันเวลาผ่านไป รินดาเริ่มสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ ในร่างกายของตัวเอง เธอรู้สึกเหนื่อยง่ายกว่าปกติ อารมณ์แปรปรวนบ่อยครั้ง และบางครั้งก็มีอาการคลื่นไส้ อาเจียนในช่วงเช้า “ธาม… หนูรู้สึกไม่ค่อยสบายค่ะ” รินดาบอกธามในเช้าวันหนึ่ง ขณะที่เธอกำลังจะอาเจียน “เหมือนจะท้องเสีย” ธามรีบเข้ามาประคองเธอ “เป็นอะไรมากไหมครับ” เขาถามด้วยความเป็นห่วง “เดี๋ยวผมจะไปหายาให้นะ” “ไม่เป็นไรค่ะ” รินดาส่ายหน้า “เดี๋ยวคงจะดีขึ้นเอง” แต่เมื่ออาการไม่ดีขึ้น และเริ่มมีอาการอื่นๆ เพิ่มเติม รินดาจึงตัดสินใจไปพบแพทย์อีกครั้ง คราวนี้เธอมาพร้อมกับธาม “ยินดีด้วยนะคะคุณรินดา” คุณหมอเอ่ยขึ้นหลังจากตรวจเสร็จ “คุณตั้งครรภ์ได้ประมาณ 6 สัปดาห์แล้วค่ะ” รินดาถึงกับนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ เธอหันไปมองธาม ดวงตาของทั้งคู่สบกัน ความรู้สึกมากมายถาโถมเข้ามา ทั้งดีใจ ตื่นเต้น และมีความกังวลปะปนกันไป “จริงเหรอคะคุณหมอ” รินดาถามเสียงสั่นเครือ “ใช่ค่ะ” คุณหมอยิ้ม “ตอนนี้คุณแม่แข็งแรงดีนะคะ” ธามบีบมือรินดาแน่น “ผมดีใจนะ” เขาพูดเสียงแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความรู้สึก เมื่อกลับมาถึงคอนโด รินดาตัดสินใจว่าถึงเวลาแล้วที่เธอจะต้องบอกเรื่องนี้กับพ่อแม่ของเธอ “แม่คะ… หนูมีเรื่องจะบอกค่ะ” รินดาโทรศัพท์หาแม่ของเธอ เสียงของเธอยังคงมีความกังวลอยู่ แต่ก็มีความตั้งใจแน่วแน่ “ว่าไงลูก” เสียงของแม่ฟังดูเหนื่อยๆ “คือ… หนูท้องค่ะ” รินดาบอกออกไปตรงๆ เกิดความเงียบขึ้นชั่วขณะปลายสาย ราวกับว่าแม่ของเธอได้ยินสิ่งที่ผิดปกติ “หนู… หนูพูดว่าอะไรนะลูก” “หนูท้องค่ะแม่” รินดาย้ำอีกครั้ง “ใคร… ใครเป็นพ่อของเด็ก” เสียงของแม่ดังขึ้นมาอย่างสั่นเครือ “ธามค่ะแม่” รินดาตอบ “หนูกับธาม… เราไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดขึ้นค่ะ แต่มันก็เกิดขึ้นแล้ว” หลังจากวางสายโทรศัพท์กับแม่ รินดาก็รู้สึกโล่งใจไปเปราะหนึ่ง แต่ก็มีความกังวลที่จะตามมาอีกมากมาย เธอรู้ดีว่าการบอกเรื่องนี้กับพ่อแม่ ไม่ใช่จุดสิ้นสุด แต่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการเผชิญหน้ากับความจริงที่ซับซ้อนยิ่งขึ้น “เธอทำดีแล้วนะรินดา” ธามกอดเธอเบาๆ “ต่อไปเราก็จะก้าวผ่านไปด้วยกัน” รินดานอนซบอยู่บนอกของธาม เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นและปลอดภัย เขาคือที่พักพิงที่แท้จริงของเธอในยามนี้ เธอรู้ดีว่าการเดินทางของพวกเขายังอีกยาวไกล แต่การมีกันและกัน ทำให้เธอรู้สึกว่าเธอพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง