เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นปลุกให้รินดาหลุดจากภวังค์ความคิด เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ เป็นธาม เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะกดรับสาย “สวัสดีค่ะ” “รินดา… พี่มีเรื่องจะบอก” เสียงของธามฟังดูเครียดกว่าปกติ ทำให้รินดาใจคอไม่ดี “ตอนนี้น้องมุก… อยู่โรงพยาบาล” “อะไรนะคะ! เกิดอะไรขึ้นกับมุก!” รินดาร้องถามเสียงหลง เธอรีบลุกขึ้นยืนทันที “อุบัติเหตุ… ตอนนี้หมอพยายามช่วยอยู่ พี่กำลังจะไปโรงพยาบาล เธอ… เธอมาหาพี่ที่นี่ได้ไหม” ธามบอกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ได้ค่ะ! รินดาจะรีบไปเดี๋ยวนี้” รินดาตอบรับอย่างรวดเร็ว เธอแทบไม่รอช้าที่จะคว้ากระเป๋าและรีบออกจากห้องไป เธอขับรถด้วยความเร็วสูง มุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลที่ธามนัดหมาย หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความกังวล ยิ่งขับรถไป ภาพใบหน้ายิ้มแย้มของมุกก็ยิ่งผุดขึ้นมาในหัว เธอไม่อยากจะคิดเลยว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับน้องสาวของธาม เมื่อไปถึงโรงพยาบาล รินดาตรงดิ่งไปยังแผนกฉุกเฉิน เธอเห็นธามยืนรออยู่หน้าห้องผ่าตัด ใบหน้าของเขาซีดเผือดและเต็มไปด้วยความกังวลอย่างเห็นได้ชัด รินดารีบเดินเข้าไปหาเขา “ธาม! เกิดอะไรขึ้นคะ” ธามหันมามองรินดา ดวงตาของเขามีแววอ่อนลงเล็กน้อยเมื่อเห็นเธอ “พี่ไม่รู้แน่ชัดเหมือนกัน รินดา… เขาบอกว่ามุกประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์” “แล้ว… แล้วมุกเป็นยังไงบ้างคะ” รินดากลั้นน้ำตาไว้แทบไม่อยู่ “หมอ… หมอกำลังผ่าตัดอยู่” ธามพูดเสียงแผ่ว เขาเอื้อมมือมาจับมือของรินดาไว้แน่น “พี่… พี่กลัว” รินดาบีบมือของธามกลับเป็นการปลอบใจ เธอไม่เคยเห็นธามในสภาพที่อ่อนแอและหวาดกลัวเช่นนี้มาก่อน “ไม่เป็นไรนะคะธาม เราอยู่ตรงนี้ด้วยกัน” ทั้งสองคนยืนรออยู่หน้าห้องผ่าตัดด้วยความเงียบ บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดและความไม่แน่นอน รินดาได้แต่นึกย้อนไปถึงคำพูดของมุกที่เคยบอกว่าเธอมีความลับบางอย่างที่อยากจะบอก ซึ่งในตอนนั้นเธอก็ไม่ได้คิดอะไรมากนัก แต่ตอนนี้เมื่อเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น เธอกลับอดคิดไม่ได้ว่าความลับนั้นอาจจะเกี่ยวข้องกับอุบัติเหตุครั้งนี้ก็เป็นได้ เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า แต่ละนาทีที่ผ่านไปเหมือนยาวนานนับชั่วโมง ในที่สุดประตูห้องผ่าตัดก็เปิดออก แพทย์ในชุดกาวน์สีเขียวเดินออกมา ธามและรินดารีบปรี่เข้าไปหาทันที “คุณหมอคะ! เป็นยังไงบ้างคะ” รินดารีบถาม คุณหมอมองทั้งสองคนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “คนไข้ปลอดภัยแล้วครับ แต่… มีอาการบาดเจ็บหลายแห่ง กระดูกซี่โครงหักหลายซี่ มีเลือดออกในช่องท้อง และที่น่าเป็นห่วงคือ… มีร่องรอยของการถูกทำร้ายร่างกายบางส่วนก่อนเกิดอุบัติเหตุ” คำพูดของคุณหมอทำให้ทั้งธามและรินดาตกตะลึง “ถูกทำร้ายเหรอคะ! เป็นไปได้ยังไง” รินดาอุทานด้วยความตกใจ ธามหน้าซีดเผือดยิ่งกว่าเดิม เขาปล่อยมือจากรินดาและทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดแรง “ไม่… เป็นไปไม่ได้” “คุณหมอครับ… หมายความว่ายังไงครับ” ธามถามเสียงแหบพร่า “เราพบรอยฟกช้ำและรอยขีดข่วนตามร่างกายหลายแห่ง ซึ่งไม่น่าจะเกิดจากอุบัติเหตุเพียงอย่างเดียว เราได้แจ้งความกับเจ้าหน้าที่ตำรวจแล้วครับ” คุณหมอกล่าว รินดาพยายามประมวลผลสิ่งที่ได้ยิน ทำไมมุกถึงถูกทำร้าย? ใครกันที่จะทำร้ายมุก? และทำไม? ความคิดต่างๆ นานาตีกันอยู่ในหัวของเธอ “พี่ธาม… พี่รู้ไหมว่ามุกมีปัญหากับใครเป็นพิเศษหรือเปล่า” รินดาถามธามด้วยน้ำเสียงที่พยายามสงบที่สุด ธามส่ายหน้าช้าๆ “ไม่เลย… มุกเป็นคนร่าเริง เข้ากับคนง่าย ไม่มีศัตรูที่ไหนเลยนะ” “แล้ว… ที่มุกเคยบอกว่าอยากจะบอกความลับอะไรบางอย่างกับรินดา… พี่พอจะทราบไหมว่าเกี่ยวกับอะไร” รินดาถามต่อ ธามขมวดคิ้ว “ความลับ… พี่ไม่แน่ใจนะ มุกไม่เคยเล่าอะไรให้ฟังเป็นพิเศษ แต่ช่วงหลังๆ นี้เขาก็ดูมีเรื่องกังวลใจอยู่บ้าง แต่ก็บอกว่าเป็นเรื่องส่วนตัว” “แล้ว… เรื่องที่มุกเคยให้รินดาช่วยดูแลเรื่องเอกสารบางอย่างให้… เป็นเอกสารเกี่ยวกับการเงินของบริษัท… พี่พอจะทราบไหมว่ามันสำคัญมากแค่ไหน” รินดาเริ่มรู้สึกว่าเรื่องทั้งหมดอาจจะเชื่อมโยงกัน ธามนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง “เรื่องเอกสาร… พี่เคยเห็นมุกทำงานกับมันอยู่พักหนึ่ง เขาดูเครียดมากนะ แต่ก็ไม่ได้บอกรายละเอียดอะไร” ทันใดนั้น รินดาก็นึกถึงภาพที่เธอเห็นในวันนั้น วันที่เธอแอบเห็นมุกคุยโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก ภาพใบหน้าของชายแปลกหน้าที่เธอเห็นเดินออกจากห้องของมุก… เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติอย่างมาก “ธามคะ… รินดาว่าเราต้องคุยกันเรื่องนี้ให้จริงจังกว่านี้” รินดาตัดสินใจแล้วว่าเธอต้องบอกธามทุกอย่างที่เธอสงสัย “ได้… พี่พร้อมจะฟังทุกอย่าง” ธามตอบรับ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง รินดาเริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เธอสงสัย ตั้งแต่วันที่เธอเห็นมุกคุยโทรศัพท์ด้วยท่าทีมีพิรุธ ไปจนถึงการที่เธอแอบเห็นชายแปลกหน้าคนนั้นออกจากห้องของมุกในคืนนั้น และการที่มุกขอให้เธอช่วยดูแลเรื่องเอกสารการเงินของบริษัทอย่างลับๆ “พี่จำได้ไหม… ผู้ชายคนนั้น… รินดาเห็นเขาเดินออกมาจากห้องของมุกในคืนนั้น… เขามีท่าทีรีบร้อนและเหมือนจะหลบเลี่ยงสายตาของคนอื่น” รินดาเล่าพร้อมกับอธิบายลักษณะของผู้ชายคนนั้นให้ธามฟัง ธามฟังอย่างตั้งใจ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล “พี่… พี่ไม่เคยเห็นหน้าเขามาก่อนเลยนะ” “แล้วเรื่องเอกสาร… มุกให้รินดาเก็บไว้ให้ เพราะกลัวว่าจะมีคนมาเอาไป… ตอนแรกนึกว่าเป็นแค่เรื่องงานทั่วไป แต่พอมาเกิดเรื่องแบบนี้… รินดาเริ่มสงสัยว่าอาจจะมีใครบางคนกำลังจะเอาเอกสารนั้นไปเพื่อวัตถุประสงค์บางอย่าง” รินดาพูดต่อ “เอกสารการเงิน… ของบริษัท… หมายความว่า… มุกอาจจะไปรู้เห็นอะไรบางอย่างเกี่ยวกับความผิดปกติทางการเงินในบริษัทหรือเปล่า” ธามคาดเดา “นั่นแหละค่ะที่รินดาคิด… หรือบางที… อุบัติเหตุครั้งนี้อาจจะไม่ใช่อุบัติเหตุธรรมดา” รินดากล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง ธามกุมขมับแน่น “ถ้าเป็นแบบนั้นจริง… มันอันตรายเกินไปแล้ว” “เราต้องรีบหาความจริงให้ได้ค่ะธาม ก่อนที่อะไรๆ จะสายเกินไป” รินดากล่าวด้วยความเด็ดเดี่ยว ในขณะนั้นเอง พยาบาลก็เดินออกมาจากห้องผ่าตัด “ญาติคนไข้ค่ะ” ธามและรินดารีบเดินเข้าไปหาพยาบาลทันที “เป็นยังไงบ้างครับ” ธามถาม “คนไข้ปลอดภัยแล้วค่ะ คุณหมอจะย้ายไปห้องพักฟื้นสักครู่ค่ะ” พยาบาลแจ้ง “แต่… มีเจ้าหน้าที่ตำรวจมาขอสอบปากคำค่ะ” “ตำรวจ?” ธามอุทาน “ใช่ค่ะ เห็นว่าเป็นการสืบสวนเบื้องต้นเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น” พยาบาลอธิบาย ธามและรินดามองหน้ากันด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน พวกเขากำลังจะก้าวเข้าสู่การสืบสวนที่อาจจะเปิดเผยความจริงอันน่าตกใจเกี่ยวกับเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น