แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านม่านโปร่งสีขาวเข้ามาปลุกรินดาให้ตื่นขึ้นจากนิทรา เธอขยับตัวเล็กน้อย สัมผัสได้ถึงน้ำหนักอุ่นๆ ที่ทับอยู่บนช่วงเอว เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้น ภาพแรกที่เห็นคือแผงอกที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อของธาม เขาพลิกตัวมานอนคว่ำหน้าข้างๆ เธอ ใบหน้าหล่อเหลาซบอยู่บนหมอนข้างอย่างสบายอารมณ์ รินลดาใจเต้นระรัวเมื่อนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ ความผิดพลาดที่อาจจะเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล เธอค่อยๆ แกะแขนของธามออกจากเอวอย่างระมัดระวัง ก่อนจะลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างเงียบเชียบ เธอเหลือบมองร่างของเขาที่เปลือยเปล่า สัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวที่ใบหน้า การนอนร่วมเตียงกับผู้ชายที่เธอเพิ่งรู้จักเมื่อคืนนี้ เป็นเรื่องที่เหนือความคาดหมายที่สุดในชีวิตของเธอ รินดากระโดดลงจากเตียงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบเดินไปหยิบเสื้อผ้าที่วางกระจัดกระจายอยู่บนพื้นเมื่อคืนนี้ เธอสวมมันอย่างเร่งรีบ หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความกังวลปนเปกับความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ "จะไปแล้วเหรอครับ" เสียงทุ้มของธามดังขึ้น ทำให้รินลดากระตุกเฮือก เธอหันไปมองเขา เขาพลิกตัวมานอนหงายแล้ว ดวงตาคมกริบกำลังมองเธออย่างพิจารณา รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา "ฉัน... ฉันต้องไปทำงานค่ะ" รินดาตอบเสียงตะกุกตะกัก "สายแล้ว" ธามหัวเราะเบาๆ "ผมนึกว่าคุณจะรู้สึกไม่สบายใจซะอีก" เขาพูดพลางลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง "เมื่อคืนนี้... ผมมีความสุขมากนะคุณริน" รินลดากลืนน้ำลายเอื๊อก "ฉัน... ฉันก็เหมือนกันค่ะ" เธอพูดพร้อมกับหลบสายตาของเขา "แต่... ฉันคิดว่าเราควรจะ... กลับไปใช้ชีวิตปกติของเรา" ธามเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "กลับไปใช้ชีวิตปกติ? คุณหมายถึง... ลืมเรื่องเมื่อคืนนี้ไปเลยเหรอครับ" "เปล่าค่ะ... ไม่ใช่แบบนั้น" รินดาพยายามอธิบาย "แค่... เราเพิ่งรู้จักกัน แค่คืนเดียว... ฉันไม่แน่ใจว่า..." "คุณไม่แน่ใจว่าอะไรครับ" ธามถามเสียงเรียบ พลางก้าวลงจากเตียง เดินเข้ามาใกล้รินดา "คุณไม่แน่ใจว่าความรู้สึกของคุณ หรือความรู้สึกของผม... มันจริงจังพอที่จะสานต่อใช่ไหม" รินดาพยักหน้าช้าๆ "ใช่ค่ะ" ธามหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ห่างกันไม่ถึงก้าว "คุณริน... ผมรู้ว่ามันอาจจะเร็วไป แต่ผมรู้สึกว่าคุณคือคนที่ผมรอมาตลอด" เขาเอื้อมมือมาจับมือของเธอ บีบเบาๆ "ผมอยากจะทำความรู้จักคุณให้มากขึ้น... อยากจะดูแลคุณ" รินดาสูดหายใจลึก "ฉัน... ฉันยังไม่พร้อมค่ะ" เธอพูดเสียงแผ่ว "ให้เวลาฉันหน่อยนะคะ" ธามมองเข้าไปในดวงตาของเธอ เห็นความลังเลและความกลัวปะปนอยู่ "ก็ได้ครับ" เขาตอบเสียงอ่อนลง "ผมจะให้เวลาคุณ แต่... ผมอยากให้คุณรู้ว่า... ผมจริงจังนะ" เขาค่อยๆ ปล่อยมือของเธอ "คุณอยากทานอะไรรองท้องก่อนไปทำงานไหมครับ" "ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณนะคะ" รินดาตอบ "ฉันขอตัวก่อนนะคะ" เธอกล่าวจบก็รีบเดินออกจากห้องนอนไป โดยไม่หันกลับมามองธามอีกเลย เธอรู้สึกสับสนในหัวใจ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีปะทะอารมณ์ปรารถนาอย่างรุนแรง การนอนกับธามคือความผิดพลาด แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกดีอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ขณะที่เธอกำลังจะก้าวออกจากประตูบ้าน ธามก็เดินตามออกมา "เดี๋ยวก่อนครับ" เขาเรียก "นี่ครับ" เขายื่นนามบัตรให้เธอ "ถ้าคุณเปลี่ยนใจ หรือแค่อยากคุย... โทรหาผมได้ตลอดนะครับ" รินดารับนามบัตรมาถือไว้ มองดูชื่อและเบอร์โทรศัพท์ "ธาม... เจ้าของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ชื่อดัง" เธอพึมพำกับตัวเอง "คุณธาม... เป็นคนที่มีชื่อเสียงมากเลยนะคะ" "ผมก็เป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่งครับ" ธามยิ้ม "แต่ผมอยากให้คุณเห็นผมในมุมที่... เป็นคนของคุณ" รินดาพยักหน้าเบาๆ "ฉัน... ขอคิดดูก่อนนะคะ" "ครับ... คิดให้ดีนะ" ธามพูดพลางมองเธออย่างมีความหวัง "ผมจะรอ" รินดาเดินออกจากบ้านของธามมาขึ้นรถแท็กซี่ที่รออยู่ เธอหยิบนามบัตรขึ้นมาดูอีกครั้ง ก่อนจะเก็บมันไว้ในกระเป๋าอย่างดี ขณะที่รถแท็กซี่เคลื่อนตัวออกไป เธอก็อดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมองบ้านหลังใหญ่ที่เธอเพิ่งจากมา ภาพของธามที่ยืนโบกมือให้เธอยังคงติดตา "คืนเดียว... ที่เปลี่ยนทุกอย่างไปจริงๆ" รินดาพึมพำกับตัวเอง "แต่... มันจะนำพาไปสู่สิ่งใดกันนะ" ตลอดทั้งวัน รินดารู้สึกไม่มีสมาธิกับการทำงาน เธอคิดถึงแต่ธาม คิดถึงช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกันเมื่อคืนนี้ และคิดถึงคำพูดของเขา มันเป็นความรู้สึกที่แปลกใหม่สำหรับเธอ ไม่เคยมีใครทำให้เธอรู้สึกพิเศษได้มากเท่านี้มาก่อน ตอนเย็นหลังเลิกงาน รินดากลับมาถึงห้องเช่าเล็กๆ ของเธอ เธอนั่งลงบนเตียง ถอนหายใจยาว มองออกไปนอกหน้าต่างสู่ท้องฟ้าที่เริ่มมืดลง เธอหยิบนามบัตรของธามออกมาอีกครั้ง ลังเลว่าจะโทรหาเขาดีหรือไม่ "ฉันควรจะทำอย่างไรดี" เธอถามตัวเอง "นี่คือโอกาสครั้งใหญ่ หรือว่า... ความผิดพลาดครั้งใหญ่" หลังจากคิดทบทวนอยู่นาน เธอก็ตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ตั้งใจจะกดเบอร์ของธาม แต่แล้วเธอก็หยุดชะงัก เธอยังไม่พร้อม เธอต้องการเวลาในการตัดสินใจ "ขอโทษนะคะ คุณธาม" เธอพึมพำกับตัวเอง "ฉันยังไม่พร้อมจริงๆ" เธอเก็บนามบัตรไว้ในลิ้นชัก พร้อมกับความรู้สึกสับสนที่ยังคงค้างคาอยู่ในใจ รินดาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร เธอได้แต่หวังว่าการตัดสินใจของเธอในครั้งนี้ จะนำพาเธอไปสู่สิ่งที่ดีที่สุด ในวันถัดมา รินดาพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด เธอตั้งใจทำงานและหลีกเลี่ยงการคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้น แต่ดูเหมือนว่าธามจะปรากฏตัวในความคิดของเธออยู่เสมอ เมื่อถึงช่วงพักเที่ยง เธอเดินไปร้านกาแฟใกล้ที่ทำงาน ขณะที่เธอกำลังรอเครื่องดื่ม ก็มีเสียงคุ้นหูดังขึ้น "คุณริน... ไม่คิดว่าจะเจอคุณที่นี่" รินดาหันไปมอง ก็พบกับธาม เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อน ดูสบายๆ แต่ก็ยังคงความหล่อเหลา "คุณธาม..." เธออุทานด้วยความประหลาดใจ "มาทำอะไรแถวนี้คะ" "ผมมีนัดประชุมใกล้ๆ แถวนี้พอดี" ธามตอบ "เห็นคุณ... เลยแวะมาทักทาย" เขายิ้ม "คุณดู... เหนื่อยๆ นะครับ" "ก็... งานค่อนข้างเยอะค่ะ" รินดาตอบ "อยากหาที่เงียบๆ นั่งคุยกันสักหน่อยไหมครับ" ธามถาม "ผมเลี้ยงกาแฟ" รินดาลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็พยักหน้า "ก็ได้ค่ะ" ทั้งสองเดินไปยังร้านกาแฟอีกแห่งที่อยู่ไม่ไกลนัก เป็นร้านเล็กๆ ที่ตกแต่งอย่างน่ารัก มีบรรยากาศที่อบอุ่นและเป็นส่วนตัว "คุณริน... คุณคิดถึงเรื่องที่เราคุยกันเมื่อวานนี้หรือเปล่า" ธามถามทันทีที่ทั้งคู่นั่งลง รินดาถอนหายใจ "ฉัน... ฉันก็คิดถึงนะคะ" "แล้ว... คำตอบของคุณล่ะครับ" ธามถามต่อ "คุณจะให้โอกาสผมไหม" รินดาเงยหน้าขึ้นมองเขา สบตากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวังของเขา "ฉัน... ไม่แน่ใจค่ะ" "ทำไมถึงไม่แน่ใจครับ" ธามถามเสียงอ่อนลง "เพราะผมเป็นคนแปลกหน้า หรือเพราะ... คุณไม่เชื่อใจผม" "ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ" รินดาปฏิเสธ "แค่... ฉันกลัว" "กลัวอะไรครับ" "กลัวว่า... ความสัมพันธ์ของเราจะจบลงแบบไม่สวยงาม" รินดาตอบ "ฉันไม่อยากเสียใจอีกแล้ว" ธามเอื้อมมือมาจับมือเธออีกครั้ง "ผมเข้าใจครับ" เขาพูด "แต่บางครั้ง... เราก็ต้องกล้าที่จะเสี่ยง เพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่เราต้องการ" รินดาเงียบไป เธอพิจารณาคำพูดของเขา ความรู้สึกภายในใจของเธอกำลังปั่นป่วน เธอมองธาม และสัมผัสได้ถึงความจริงใจที่เขาแสดงออกมา "คุณ... อยากให้ฉันลองให้โอกาสคุณดูใช่ไหมคะ" รินดาถาม "ใช่ครับ" ธามตอบ "ลองให้โอกาสผม... และลองให้โอกาสตัวเอง" รินดาค่อยๆ พยักหน้า "ก็ได้ค่ะ" เธอตอบเสียงเบา "ฉันจะลอง... ลองให้โอกาสคุณ" รอยยิ้มของธามกว้างขึ้น เขากุมมือของเธอไว้แน่น "ขอบคุณครับคุณริน... ขอบคุณจริงๆ" ในวันนั้น ณ ร้านกาแฟเล็กๆ แห่งหนึ่ง รินดาตัดสินใจที่จะก้าวข้ามความกลัวของตัวเอง เธอเลือกที่จะเชื่อในความรู้สึก และเลือกที่จะให้โอกาสกับความสัมพันธ์ที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้นอย่างไม่คาดฝัน ความผิดพลาดในค่ำคืนนั้น อาจจะไม่ใช่ความผิดพลาดเสมอไป แต่มันอาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของสิ่งใหม่ๆ ที่สวยงามในชีวิตของเธอ