รินดาก้าวลงจากรถแท็กซี่ หน้าคอนโดหรูที่เธอเคยอาศัยอยู่ บรรยากาศรอบตัวดูเงียบสงัดผิดปกติ ดวงอาทิตย์กำลังจะลาลับขอบฟ้า แต่งแต้มท้องฟ้าด้วยสีส้มอมแดง ประตูลิฟต์เปิดออก เผยให้เห็นภาพห้องชุดที่คุ้นเคย แต่กลับให้ความรู้สึกแปลกแยก ราวกับเป็นสถานที่ที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน เธอสูดหายใจลึก พยายามรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีเพื่อก้าวเข้าไป มือไม้เริ่มสั่นเล็กน้อยเมื่อไขกุญแจเข้าไปในรูกุญแจ ประตูเปิดออก พร้อมกับกลิ่นอับบางๆ ที่ลอยออกมา เป็นกลิ่นของความทรงจำที่ถูกทิ้งร้าง "กลับมาแล้วสินะ" เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากมุมหนึ่งของห้อง รินดาผงะ หันไปมองตามเสียงอย่างรวดเร็ว ร่างของชายคนหนึ่งยืนอยู่ในเงามืดของมุมห้อง เขาดูไม่ต่างจากครั้งสุดท้ายที่เธอเห็นมากนัก เสื้อผ้าที่สวมใส่ดูยับยู่ยี่ ดวงตาของเขาฉายแววเหนื่อยล้า แต่ก็ยังคงความมุ่งมั่นบางอย่างที่น่าขนลุก "คุณ... คุณมาทำอะไรที่นี่" รินดาถามเสียงสั่น เธอถอยหลังไปเล็กน้อย มือควานหากุญแจรถที่ยังคาอยู่ในกระเป๋าอย่างลับๆ ชายคนนั้นก้าวออกมาจากเงาช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าชัดเจนขึ้น "ฉันมารับบางสิ่งบางอย่างที่ควรจะเป็นของฉัน" "อะไรของคุณ" รินดาถามอย่างไม่เข้าใจ "ที่นี่ไม่มีอะไรของคุณทั้งนั้น" "แน่ใจหรือ" ชายคนนั้นยิ้มมุมปาก "เธออาจจะลืมบางอย่างไปก็ได้" รินดาพยายามนึกย้อนไป แต่ก็ไม่พบว่ามีสิ่งใดที่เกี่ยวกับชายคนนี้หลงเหลืออยู่ในห้องชุดของเธออีกแล้ว "ฉันไม่เข้าใจที่คุณพูด" "ไม่เป็นไร" เขาพูดพลางเดินตรงเข้ามาใกล้ "เดี๋ยวฉันจะช่วยเตือนความจำเธอเอง" รินดาตัดสินใจทันที เธอไม่สามารถปล่อยให้เขาเข้ามาใกล้กว่านี้ได้อีกแล้ว "หยุดเดี๋ยวนี้นะ! ถ้าคุณไม่ไป ฉันจะแจ้งตำรวจ" "ตำรวจเหรอ" เขาหัวเราะเบาๆ "เธอคิดว่าฉันจะกลัวคำขู่นั้นอย่างนั้นหรือ" ก่อนที่รินดาจะได้ตอบโต้ ชายคนนั้นก็พุ่งเข้าใส่เธอ รินดาเบี่ยงตัวหลบได้อย่างหวุดหวิด แต่แรงปะทะทำให้เธอเซถลาไปชนกับชั้นวางของ หนังสือหลายเล่มหล่นลงพื้น เสียงดังโครมคราม "อย่ามายุ่งกับฉันนะ!" รินดากล่าวเสียงดัง พยายามรักษาระยะห่าง "ฉันไม่รู้ว่าคุณต้องการอะไร แต่อย่าคิดว่าคุณจะทำอะไรก็ได้ที่นี่" "ฉันต้องการสิ่งที่เธอเอาไป" เขาพูดพลางกวาดสายตามองไปทั่วห้อง "สิ่งที่เธอขโมยไปจากฉัน" "ฉันไม่ได้ขโมยอะไรทั้งนั้น!" รินดาตะโกนกลับ "คุณนั่นแหละที่ทำเรื่องเลวร้ายกับฉัน" "ความผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ" เขาโบกมือเหมือนไม่ใส่ใจ "มันไม่สำคัญเท่ากับสิ่งที่เธอครอบครองอยู่ตอนนี้" จู่ๆ รินดาก็นึกขึ้นได้ เธอจำได้แล้วว่าในลิ้นชักโต๊ะทำงาน มีแฟ้มเอกสารสีดำซ่อนอยู่ เป็นเอกสารที่เกี่ยวข้องกับโครงการของพ่อเธอ ซึ่งเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่เธอต้องนำไปมอบให้ธาม "คุณต้องการเอกสารพวกนั้นใช่ไหม" รินดาถามอย่างแน่ใจ ชายคนนั้นหยุดชะงักเล็กน้อย "เธอรู้แล้วสินะ" "ฉันรู้มาตลอด" รินดาบอก "แต่คุณคิดผิดแล้ว เอกสารพวกนั้นไม่ใช่ของคุณ" "มันคือผลงานของฉัน" เขาพูดเสียงเข้ม "และฉันจะเอามันกลับคืนมา" "คุณพูดโกหก" รินดาเริ่มรู้สึกโกรธ "พ่อของฉันเป็นคนทำมันขึ้นมาทั้งหมด คุณแค่พยายามจะขโมยผลงานของเขา" "พ่อของเธอ?" เขาหัวเราะอย่างเย้ยหยัน "พ่อของเธอเป็นเพียงเครื่องมือ" คำพูดนั้นทำให้รินดารู้สึกหนาวสะท้าน เธอไม่เคยคิดว่าจะมีคนพูดจาดูถูกพ่อของเธอได้ถึงเพียงนี้ "หยุดพูดจาเหลวไหลได้แล้ว!" "ฉันจะพูดความจริง" เขาเดินตรงไปยังโต๊ะทำงานของเธอ "และเดี๋ยวนี้ฉันจะเอามันไป" รินดาเห็นท่าไม่ดี รีบวิ่งไปขวางหน้าโต๊ะทำงาน "อย่าแตะต้องมันเด็ดขาด!" ชายคนนั้นไม่สนใจ เขาผลักรินดาออกไปอย่างแรงจนเธอเซถลาอีกครั้ง คราวนี้เธอเสียหลัก ล้มลงไปกับพื้น "โธ่เว้ย!" เสียงรินดาดังขึ้นอย่างเจ็บปวด เขาก้มลงไปเปิดลิ้นชัก พยายามค้นหาเอกสารที่เขาต้องการ แต่ดูเหมือนจะหาไม่เจอ "มันอยู่ที่ไหน!" เขาตะคอกอย่างหัวเสีย "คุณไม่มีวันได้มันไปหรอก" รินดากล่าวเสียงแหบพร่า พยายามลุกขึ้นยืน "อย่าคิดว่าจะรอดไปได้" เขาพูดพลางหันมามองรินดาด้วยแววตาอาฆาต "ฉันจะกลับมาเอาแน่" เมื่อพูดจบ เขาก็รีบวิ่งออกจากห้องไป ทิ้งให้รินดานั่งนิ่งอยู่บนพื้น ร่างกายของเธอสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวและความโกรธที่ปะปนกัน เธอรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา กดเบอร์ของธามอย่างรวดเร็ว "ฮัลโหล ธาม..." เสียงของเธอสั่นเครือ "มาหาฉันที่คอนโดเดี๋ยวนี้เลย" "เป็นอะไร รินดา" เสียงของธามดังมาอย่างร้อนรน "มีเรื่องสำคัญ... ฉันต้องการความช่วยเหลือ"