รินดาเงยหน้ามองธาม รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากที่เคยซีดเผือด "ขอบคุณนะ ธาม ถ้าไม่มีคุณ ฉันคงไม่รู้จะทำยังไงจริงๆ" เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย ความรู้สึกหลากหลายถาโถมเข้ามา ทั้งความโล่งใจ ความรู้สึกผิด และความรู้สึกอบอุ่นที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจ ธามบีบมือของเธอเบาๆ "ไม่เป็นไรนะรินดา ผมบอกแล้วไงว่าผมจะอยู่ข้างๆ คุณเสมอ" เขามองเข้าไปในดวงตาของเธอที่ฉายแววอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความไว้วางใจ "ทุกอย่างมันจะค่อยๆ ดีขึ้นเองนะ" บรรยากาศในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ ที่เคยเต็มไปด้วยความตึงเครียดและความหวาดกลัว บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นความสงบที่อบอุ่น รินดาพยักหน้ารับ เธอรู้สึกได้ถึงพลังที่ส่งมาจากมือของธามที่กุมมือเธอไว้ ราวกับจะเป็นสมอที่ยึดเหนี่ยวให้เธอไม่ลอยเคว้งคว้างไปกับกระแสธารแห่งความทุกข์ "ฉัน... ฉันยังรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่" รินดายอมรับตามตรง "มันเหมือนกับว่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นมันยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของฉันตลอดเวลา" ธามเลื่อนมือมาประคองแก้มของเธอแผ่วเบา "ผมเข้าใจนะ มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่โหดร้ายแบบนี้ แต่คุณเก่งมากนะรินดา คุณกล้าหาญมากที่ตัดสินใจพูดความจริงออกมา" "แต่กว่าฉันจะกล้าพูดออกมา ฉันก็เกือบจะเสียทุกอย่างไปแล้ว" น้ำเสียงของรินดาสะท้อนความเจ็บปวด "ถ้าคุณไม่มาตอนนั้น ถ้าคุณไม่เชื่อฉัน... ฉันไม่รู้ว่าชะตากรรมของฉันจะเป็นอย่างไร" "อย่าคิดแบบนั้นเลยนะ" ธามส่ายหน้าช้าๆ "คุณไม่ได้เสียอะไรไปเลยนะรินดา ตรงกันข้าม คุณกำลังจะได้ทุกอย่างคืนมา และที่สำคัญกว่านั้น คุณได้ค้นพบความเข้มแข็งในตัวเอง" เขาหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลขึ้น "และคุณก็ได้ค้นพบ... ความจริงใจของคนที่พร้อมจะอยู่เคียงข้างคุณ" รินดาหลับตาลงช้าๆ ซึมซับความหมายในคำพูดของธาม ความรู้สึกผิดที่เคยเกาะกุมหัวใจเริ่มคลายตัวลงไปทีละน้อย เธอเคยคิดว่าตัวเองไม่คู่ควรกับความรักหรือความเชื่อใจจากใครเลย หลังจากเหตุการณ์ในคืนนั้น เธอรู้สึกว่าตัวเองสกปรกและน่ารังเกียจ แต่คำพูดของธาม มันเหมือนกับน้ำทิพย์ที่หล่อเลี้ยงหัวใจที่แห้งแล้งของเธอ "ฉัน... ฉันไม่รู้จะขอบคุณคุณยังไงดี ธาม" รินดากล่าวด้วยเสียงที่สั่นเครืออีกครั้ง "ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก ฉันแทบจะตั้งตัวไม่ทันเลย" "ไม่ต้องขอบคุณหรอกนะ" ธามยิ้ม "แค่คุณกลับมายิ้มได้อีกครั้ง ผมก็มีความสุขแล้ว" เขาก้มลงจุมพิตที่หน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา "พักผ่อนนะรินดา วันนี้คุณเหนื่อยมามากแล้ว พรุ่งนี้ค่อยว่ากันอีกที" รินดาพยักหน้ารับ เธอรู้สึกถึงเปลือกตาที่หนักอึ้ง ราวกับว่าพลังทั้งหมดถูกใช้ไปกับการต่อสู้ดิ้นรนตลอดหลายวันที่ผ่านมา ธามประคองเธอให้นั่งพิงพนักโซฟาอย่างอ่อนโยน ก่อนที่เขาจะเดินไปปิดม่านหน้าต่างเพื่อสร้างบรรยากาศที่เงียบสงบยิ่งขึ้น "ถ้าต้องการอะไร เรียกผมได้ตลอดนะ" ธามบอก ก่อนจะเดินไปนั่งที่เก้าอี้ตัวใกล้ๆ รินดาไม่ได้ตอบอะไร เธอเพียงแต่พยักหน้าให้ เป็นสัญญาณว่าเธอรับรู้ ความเงียบเข้ามาปกคลุมห้องอีกครั้ง แต่คราวนี้มันเป็นความเงียบที่แตกต่างจากครั้งก่อน มันไม่ใช่ความเงียบที่เกิดจากความอึดอัดหรือความหวาดกลัว แต่มันเป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยความเข้าใจและความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆ รินดาหลับตาลงช้าๆ ภาพเหตุการณ์ต่างๆ ในอดีตฉายวนเวียนในหัวอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ได้ทำให้เธอเจ็บปวดเท่าเดิม เธอเห็นใบหน้าของพ่อที่เคยอ่อนโยน เธอเห็นรอยยิ้มของแม่ที่จากไปก่อนวัยอันควร เธอเห็นภาพการทรยศหักหลังของคนที่เธอเคยไว้ใจที่สุด และสุดท้าย เธอเห็นใบหน้าของธามที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและพร้อมจะปกป้องเธอเสมอ "ธาม..." เธอเรียกชื่อเขาเบาๆ ในขณะที่เปลือกตายังคงปิดสนิท "ครับ" ธามขานรับทันที เขาไม่ได้ขยับตัวไปไหน เพียงแต่นั่งนิ่งๆ รอฟัง "ฉัน... ฉันรู้สึกผิดจริงๆ นะ" รินดาพูดต่อ "ที่ฉันเคย... เคยคิดไม่ดีกับคุณในตอนแรก" ธามหัวเราะเบาๆ "ผมไม่เคยโกรธคุณเลยนะรินดา ผมเข้าใจว่าคุณถูกหลอกให้เข้าใจผิด" "แต่คุณก็ไม่เคยทิ้งฉันไปเลย" รินดาพูดเสียงแผ่ว "ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น คุณก็ยังอยู่ตรงนี้เสมอ" "นั่นคือสิ่งที่ผมตั้งใจจะทำ" ธามตอบอย่างหนักแน่น "ผมจะอยู่ตรงนี้เสมอเพื่อคุณ" คำพูดของธามมันเรียบง่าย แต่กลับมีความหมายที่ลึกซึ้ง รินดารู้สึกถึงหยดน้ำตาอุ่นๆ ที่ไหลออกมาจากหางตา เธอไม่ได้พยายามจะเช็ดมันออก เธอปล่อยให้มันไหลไป เพราะเธอรู้ว่านี่คือส่วนหนึ่งของกระบวนการเยียวยา "พรุ่งนี้... ฉันต้องไปให้ปากคำกับตำรวจอีกครั้ง" รินดาบอก "เรื่องเอกสารทั้งหมดที่ฉันมี" "ผมจะไปด้วย" ธามตอบทันที "คุณไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้น" "ขอบคุณนะ" รินดาพูดซ้ำอีกครั้ง คราวนี้เสียงของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก "ขอบคุณจริงๆ" ธามลุกขึ้นยืน แล้วเดินมานั่งลงข้างๆ เธออีกครั้ง เขาค่อยๆ เอื้อมมือไปกอดเธอเบาๆ รินดาซบหน้าลงบนอกของเขา สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและมั่นคงของร่างกายที่โอบกอดเธอไว้ "ทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดีนะรินดา" ธามกระซิบข้างหู "เชื่อผมนะ" คืนนั้น รินดาหลับไปโดยมีธามนั่งเฝ้าอยู่ข้างๆ เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้อยู่เพียงลำพังอีกต่อไป ความหวังที่เคยเลือนราง บัดนี้เริ่มกลับมาส่องสว่างอีกครั้งในหัวใจของเธอ