รินดายกมือขึ้นลูบแก้มของตัวเองเบาๆ ราวกับจะตอกย้ำความจริงที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก เธอหันไปมองธามอีกครั้งที่ยังคงหลับใหล ใบหน้าของเขาดูอ่อนโยนยามหลับใหล ไม่เหมือนตอนที่เขาตื่นที่มักจะมีความมั่นใจและความเป็นผู้นำฉายชัดออกมาเสมอ ความรู้สึกหลากหลายตีวนเวียนอยู่ในใจของเธอ ความผิดหวังที่ความสัมพันธ์ของเธอต้องเริ่มต้นขึ้นด้วยวิธีที่คาดไม่ถึง ความยินดีที่ได้พบเจอใครสักคนที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงอีกครั้ง และความหวังเล็กๆ ที่ว่าบางทีเรื่องราวนี้อาจจะนำพาไปสู่สิ่งที่ดีกว่าที่เธอเคยจินตนาการไว้ "อืมม..." เสียงครางเบาๆ ดังขึ้นข้างหู รินดารีบดึงมือกลับ ซบหน้าลงบนหมอนราวกับเด็กน้อยที่กำลังทำผิด ธามขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะลืมตาขึ้น ดวงตาคู่คมมองสำรวจใบหน้าของรินดาอย่างอ่อนโยน "อรุณสวัสดิ์ครับ" เขาเอ่ยเสียงแหบพร่า รินดาหันมามองเขา ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเธอดูสับสนเล็กน้อย "อรุณสวัสดิ์ค่ะ" "เมื่อคืน... คุณโอเคไหมครับ" ธามถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา พลางใช้มืออีกข้างประคองใบหน้าของเธอเอาไว้ รินดามองเข้าไปในดวงตาของธาม เธอเห็นความจริงใจและความห่วงใยในแววตาคู่นั้น "ฉัน... ฉันก็โอเคค่ะ" เธอตอบเสียงเบา "ผมขอโทษอีกครั้งนะครับสำหรับทุกอย่าง" ธามพูดพลางกุมมือของเธอเอาไว้แน่น "ผมไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้จริงๆ" "ฉันเข้าใจค่ะ" รินดากล่าว "มันเป็นอุบัติเหตุ" "แต่อุบัติเหตุครั้งนี้... มันทำให้ผมได้รู้จักคุณ" ธามพูดพลางใช้นิ้วโป้งลูบไล้แก้มของเธอเบาๆ "และผมรู้สึกดีมากๆ ที่ได้รู้จักคุณ รินดา" คำพูดของธามทำให้รินดารู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างประหลาด เธอไม่เคยคิดเลยว่าเหตุการณ์ที่เริ่มต้นด้วยความผิดพลาดจะสามารถนำพามาซึ่งความรู้สึกดีๆ แบบนี้ได้ "ฉันก็รู้สึกดีค่ะ" เธอตอบกลับพร้อมกับส่งยิ้มบางๆ ให้เขา ทั้งคู่ใช้เวลาอีกสักพักในการพูดคุยกันอย่างอ่อนโยน ความอึดอัดเมื่อช่วงเช้าตรู่ได้จางหายไป เหลือเพียงความเข้าใจและความรู้สึกดีๆ ที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น ธามลุกขึ้นจากเตียงเพื่อไปอาบน้ำ ปล่อยให้รินดาอยู่กับความคิดของตัวเองเพียงลำพัง เธอปล่อยให้ตัวเองไหลไปกับความรู้สึกที่เกิดขึ้น ไม่ได้พยายามจะต่อต้านหรือปฏิเสธมันอีกต่อไป เมื่อธามกลับมา เขาแต่งกายด้วยเสื้อผ้าที่ดูดีเหมือนเช่นเคย แต่คราวนี้มีความนุ่มนวลและเป็นกันเองมากกว่าเดิม เขาเดินเข้ามาหาเธอที่นั่งอยู่ริมเตียง "คุณอยากทานอะไรไหมครับ เดี๋ยวผมจะสั่งมาให้" "อะไรก็ได้ค่ะ" รินดาตอบ "แล้วคุณล่ะคะ" "ผมทานอะไรก็ได้เหมือนกันครับ" ธามพูดพลางยื่นมือมาให้เธอ "ไปอาบน้ำแต่งตัวกันเถอะครับ เดี๋ยวเราจะได้ออกไปข้างนอกกัน" รินดารับมือของธามไว้ เขาจับมือเธออย่างอ่อนโยนและดึงเธอให้ลุกขึ้น ทั้งคู่เดินออกจากห้องไปด้วยกัน บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความรู้สึกที่แตกต่างจากเมื่อคืนอย่างสิ้นเชิง ระหว่างวัน ธามแสดงออกถึงความเป็นสุภาพบุรุษและใส่ใจในรายละเอียดตลอดเวลา เขาพาเธอไปทานอาหารเช้าที่ร้านโปรดของเธอ ทำให้เธอรู้สึกประหลาดใจและดีใจที่เขาสังเกตเห็นและจดจำรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ได้ "คุณจำได้ยังไงคะว่าฉันชอบที่นี่" รินดาถามขณะที่พวกเขากำลังนั่งทานอาหาร ธามยิ้ม "ผมสังเกตเห็นตอนที่คุณเคยมาทานข้าวกับเพื่อนๆ เมื่อสองสามอาทิตย์ก่อน คุณดูมีความสุขมากเวลาที่คุณทานเค้กช็อกโกแลตของร้านนี้" รินดาอึ้งไปเล็กน้อย เธอไม่เคยคิดว่าธามจะสังเกตเห็นอะไรเกี่ยวกับเธอมากขนาดนี้ "ขอบคุณนะคะ" เธอพูดอย่างจริงใจ "ไม่เป็นไรครับ" ธามตอบ "ผมอยากทำให้คุณมีความสุข" ตลอดทั้งวัน ธามพาเธอไปทำกิจกรรมต่างๆ ที่เธอชอบ เขาถามถึงเรื่องงานอดิเรกและความฝันของเธอ ทำให้รินดารู้สึกว่าเธอสามารถเปิดใจคุยกับเขาได้อย่างสบายใจ ความรู้สึกผิดและความอึดอัดที่เคยมีเมื่อเช้าได้จางหายไปเกือบหมดสิ้น เหลือเพียงความสุขและความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ เย็นวันนั้น ธามขับรถพาเธอมาส่งที่คอนโดของเธอ "วันนี้ผมมีความสุขมากเลยครับ" เขาบอกพลางมองหน้าเธอด้วยแววตาอบอุ่น "ฉันก็เหมือนกันค่ะ" รินดาตอบ "ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะคะ" "ผมขอเบอร์โทรศัพท์ของคุณได้ไหมครับ" ธามถามอย่างสุภาพ รินดาลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายเธอก็ตัดสินใจให้เบอร์โทรศัพท์ของเธอไป "ได้ค่ะ" ธามยิ้มกว้าง "ผมจะโทรหาคุณนะครับ" เมื่อธามขับรถจากไป รินดาก็ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูห้อง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเบอร์โทรศัพท์ของธามที่เพิ่งจะบันทึกไว้ หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ความหวัง ความตื่นเต้น และความกังวล คืนเดียวที่เริ่มต้นด้วยความผิดพลาด กำลังจะนำพาเธอไปสู่เส้นทางใหม่ที่เธอไม่เคยคาดคิด