เช้าวันอาทิตย์ รินดาตัดสินใจชวนครอบครัวมาทานข้าวที่คอนโดของเธอ เธอเตรียมอาหารไว้มากมายด้วยความตั้งใจที่จะทำให้ทุกคนรู้สึกผ่อนคลายและเป็นกันเองมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ธามยืนอยู่ข้างๆ เธอ คอยช่วยเหลือและให้กำลังใจ รินดาเลือกที่จะไม่บอกเรื่องราวทั้งหมดกับครอบครัวก่อน เธออยากจะให้ธามได้มีโอกาสพูดคุยกับพวกเขาด้วยตัวเอง เมื่อคุณแม่และน้องชายของรินดาเดินทางมาถึง บรรยากาศในคอนโดก็เต็มไปด้วยความอบอุ่นและเสียงหัวเราะ พวกเขาพูดคุยเรื่องสัพเพเหระ หัวเราะให้กับเรื่องตลกของน้องชาย และชื่นชมฝีมือการทำอาหารของรินดา หลังจากทานอาหารเสร็จ รินดาตัดสินใจที่จะเริ่มบทสนทนาที่จริงจังขึ้น "คุณแม่คะ น้องคะ" รินดาเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ "มีเรื่องสำคัญที่รินดาอยากจะบอกค่ะ" คุณแม่และน้องชายของเธอหันมามองด้วยความสงสัย "มีอะไรเหรอจ๊ะ" คุณแม่ถาม รินดาหันไปมองธาม ธามยิ้มให้เธอเล็กน้อยก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับคุณแม่และน้องชายของรินดา "สวัสดีครับคุณน้า สวัสดีครับคุณต้น" ธามกล่าวทักทายด้วยความเคารพ "ผมชื่อธามนะครับ เป็นคนที่..." เขาหยุดเล็กน้อยเพื่อรวบรวมสมาธิ "...เป็นคนที่ได้รู้จักกับรินดาเมื่อไม่นานมานี้ครับ" คุณแม่ของรินดามองธามอย่างพิจารณา "รู้จักกันเมื่อไม่นานมานี้ หมายความว่ายังไงคะ" ธามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "คือ... เรื่องของเรามันเริ่มต้นขึ้นด้วยอุบัติเหตุครับ" เมื่อธามเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่คุณแม่และน้องชายของรินดาฟัง รินดาเห็นสีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไป ความประหลาดใจ ความผิดหวัง และความไม่เข้าใจฉายชัดอยู่ในแววตา "นี่มันหมายความว่ายังไงกันแน่" คุณแม่ถามเสียงเครียด "พวกเธอ... พวกเธอไปทำอะไรกันมา" "คือมันไม่ใช่แบบนั้นนะครับคุณน้า" ธามรีบอธิบาย "ผมขอโทษจริงๆ ที่มันเริ่มต้นขึ้นด้วยวิธีนี้ ผมไม่ได้ตั้งใจเลยจริงๆ แต่ผมรักรินดานะครับ และผมอยากจะดูแลเธอไปตลอดชีวิต" น้องชายของรินดาดูโกรธจัด "อะไรนะ! พี่รินดา! พี่ทำแบบนี้ได้ยังไง" รินดาพยายามอธิบาย "ต้นคะ ฟังพี่ก่อน มันไม่ใช่ความผิดของใครคนใดคนหนึ่ง มันเป็นอุบัติเหตุจริงๆ แล้วหลังจากนั้น... เราก็เริ่มรักกัน" "รักกันเหรอ" คุณแม่พูดเสียงสั่น "รักกันแบบนี้เนี่ยนะ" บรรยากาศในห้องกลายเป็นตึงเครียด รินดาเห็นน้ำตาคลอเบ้าของคุณแม่ เธอรู้สึกเสียใจที่ทำให้ครอบครัวผิดหวัง "ผมเข้าใจครับว่าคุณน้าและคุณต้นอาจจะรับไม่ได้กับเรื่องที่เกิดขึ้น" ธามพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "แต่ผมอยากให้คุณลองให้โอกาสผม ผมสัญญาว่าจะดูแลรินดาให้ดีที่สุด และพิสูจน์ให้เห็นว่าความรักของเรามันมีความหมายจริงๆ" คุณแม่ของรินดาถอนหายใจยาว "ฉันไม่รู้จะพูดอะไรเลย" เธอกล่าว "มันเป็นเรื่องใหญ่มากนะ" "ผมรู้ครับ" ธามตอบ "ผมพร้อมที่จะรับผิดชอบทุกอย่าง" หลังจากนั้น การสนทนาก็เต็มไปด้วยความอึดอัดและคำถามมากมาย รินดาพยายามอธิบายความรู้สึกของเธอ และธามก็พยายามอธิบายความตั้งใจและความรักที่เขามีต่อเธอ ในที่สุด คุณแม่ของรินดาก็ตัดสินใจว่าเธอต้องการเวลาในการทำความเข้าใจเรื่องนี้ "ฉันขอเวลาคิดหน่อยนะ" เธอกล่าว "ฉันยังรับไม่ได้กับเรื่องที่เกิดขึ้นตอนนี้" น้องชายของรินดาเดินออกไปจากห้องด้วยท่าทีที่ไม่พอใจ ทิ้งให้รินดาและธามเผชิญหน้ากับความจริงที่เพิ่งถูกเปิดเผย เมื่อครอบครัวกลับไปแล้ว รินดาก็ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาด้วยความเหนื่อยล้า "ฉันขอโทษนะธาม" เธอพูดเสียงเบา "ฉันทำให้ครอบครัวของฉันผิดหวัง" ธามเดินเข้ามานั่งข้างๆ รินดาและกอดเธอไว้ "ไม่เป็นไรนะครับ" เขาปลอบ "มันไม่ใช่ความผิดของคุณเลย คุณไม่ต้องโทษตัวเองนะ" "แต่พวกเขาคงไม่เข้าใจเราแน่เลย" รินดากล่าว "ผมรู้ว่ามันต้องใช้เวลา" ธามพูด "แต่ผมเชื่อว่าสักวันหนึ่งพวกเขาจะเข้าใจ" เขาเงยหน้าขึ้นมองรินดา "เราจะผ่านมันไปด้วยกันนะครับ" รินดามองเข้าไปในดวงตาของธาม เธอเห็นความมุ่งมั่นและความรักที่เขาจะมอบให้ เธอซบหน้าลงบนไหล่ของเขา รู้สึกขอบคุณที่มีเขาอยู่เคียงข้างในวันที่ยากลำบากนี้ ความสัมพันธ์ของพวกเขาอาจจะเริ่มต้นด้วยความผิดพลาด แต่เธอก็เชื่อมั่นว่ามันจะแข็งแกร่งขึ้นด้วยความรักและความเข้าใจที่พวกเขามีให้กัน