เวลาผ่านไปหลายสัปดาห์ นลินดาแทบจะใช้เวลาทั้งหมดที่โรงพยาบาล โดยเฉพาะที่ตึกเก่า เธอทุ่มเทแรงกายแรงใจในการดูแลแก้วตา และคอยอยู่เคียงข้างภาคินัย การได้เห็นเขายิ้มมากขึ้น ได้เห็นความหวังในแววตาของเขา ทำให้นลินดารู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก ความสัมพันธ์ของทั้งสองพัฒนาไปอย่างรวดเร็ว เกินกว่าที่เธอจะจินตนาการได้ แต่ท่ามกลางความสุขที่ได้รับ ก็มีบางอย่างที่นลินดาเริ่มรู้สึกกังวล ภาคินัยยังคงรักษาระยะห่างบางอย่างเอาไว้เสมอ แม้ว่าพวกเขาจะใกล้ชิดกันมากขึ้น แต่เขาก็ยังไม่เคยพูดถึงความรู้สึกของเขาที่มีต่อเธออย่างชัดเจน วันหนึ่งขณะที่พวกเขากำลังนั่งพักผ่อนในห้องของแก้วตา นลินดาตัดสินใจที่จะถามในสิ่งที่เธอสงสัยมาตลอด “คุณภาคินัยคะ” เธอเริ่มพูด “ตั้งแต่ที่ดิฉันเข้ามาช่วยดูแลคุณแก้วตา…ดิฉันรู้สึกว่าเราสนิทกันมากขึ้น” ภาคินัยพยักหน้า “ใช่ ผมก็รู้สึกอย่างนั้น” “แล้ว…แล้วความรู้สึกของคุณที่มีต่อดิฉันล่ะคะ” นลินดาถามตรงๆ เสียงสั่นเล็กน้อย ภาคินัยนิ่งไป เขาหลบสายตาเธอไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ “นลินดา…ผม…ผมรู้สึกดีกับคุณมากจริงๆ” หัวใจของนลินดาเต้นแรงขึ้น “แล้ว…แล้วทำไมคุณถึงยังไม่…” “ผมรู้ว่าคุณอยากจะถาม” เขาขัดขึ้น “แต่เรื่องมันยังซับซ้อนอยู่” “ซับซ้อนอีกแล้วเหรอคะ” นลินดาถามอย่างผิดหวัง “ดิฉันคิดว่าเราผ่านเรื่องราวมามากพอแล้วนะคะ” “มันมีเรื่องที่ผมยังไม่ได้บอกคุณ” ภาคินัยกล่าว “เรื่องที่เกี่ยวกับอดีตของผม…และอดีตของน้องสาวผม” นลินดาตั้งใจฟัง เขาเล่าถึงเหตุการณ์ในอดีต ที่ทำให้แก้วตาต้องป่วยหนัก และเป็นภาระที่ภาคินัยต้องแบกรับมาตลอด เขาเล่าถึงความผิดพลาดที่เขาเคยทำ และความรู้สึกผิดที่ยังคงตามหลอกหลอนเขาอยู่ “ผม…ผมกลัว” ภาคินัยยอมรับ “กลัวว่าถ้าผมมีความสุขกับคุณแล้ว…มันอาจจะนำมาซึ่งความโชคร้ายอีกครั้ง” นลินดาอึ้งไปกับสิ่งที่เขาเล่า เธอเข้าใจถึงความกลัวของเขา แต่เธอก็อดน้อยใจไม่ได้ “คุณกำลังจะบอกว่า…คุณจะไม่เลือกดิฉัน เพราะความกลัวของคุณอย่างนั้นเหรอคะ” เธอถามเสียงสั่น “ไม่ใช่อย่างนั้นนะ นลินดา” ภาคินัยรีบแก้ต่าง “ผม…ผมรักคุณนะ” คำว่า "รัก" ที่หลุดออกมาจากปากของเขา ทำให้นลินดาแทบหยุดหายใจ “คุณ…คุณรักดิฉันจริงๆ เหรอคะ” “ใช่” เขาตอบ “แต่ผม…ผมยังไม่แน่ใจว่าผมจะทำให้คุณมีความสุขได้จริงๆ หรือเปล่า” “ถ้าคุณรักดิฉันจริงๆ คุณก็แค่ลองเลือกค่ะ” นลินดาพูด “การไม่เลือกอะไรเลย มันก็เหมือนกับการเลือกที่จะสูญเสียไปเหมือนกันนะคะ” ภาคินัยมองหน้านลินดา แววตาของเขาสับสนและเต็มไปด้วยความขัดแย้ง “ผม…ผมต้องคิดอีกที” “คิดให้ดีนะคะ” นลินดากล่าว “เพราะบางครั้ง โอกาสดีๆ ก็ไม่ได้มีมาให้เราเลือกบ่อยๆ” เย็นวันนั้น นลินดาตัดสินใจที่จะกลับไปพักที่บ้านของเธอ เธอต้องการเวลาทบทวนทุกอย่างที่เกิดขึ้น เธอรักภาคินัย แต่เธอก็ไม่สามารถทนอยู่กับความสัมพันธ์ที่คลุมเครือแบบนี้ต่อไปได้ ขณะที่เธอกำลังเก็บข้าวของ ภาคินัยก็เข้ามาในห้อง “คุณจะไปไหน” เขาถาม “ดิฉันจะกลับบ้านค่ะ” เธอตอบ “ดิฉันต้องการเวลาคิด” “ผม…ผมยังไม่ได้บอกคุณทุกอย่าง” ภาคินัยกล่าว “แล้วคุณจะบอกเมื่อไหร่คะ” นลินดาถาม “หลังจากที่ดิฉันจากไปแล้ว หรือเมื่อทุกอย่างมันสายเกินไป” ภาคินัยเงียบไป เขาเดินเข้ามาใกล้ และจับมือเธอไว้ “นลินดา” เขาเอ่ยชื่อเธอ “ผม…ผมเลือกคุณ” นลินดาเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความประหลาดใจและความดีใจ “คุณ…คุณเลือกดิฉันจริงๆ เหรอคะ” “ใช่” เขาตอบ “ผมจะไม่ยอมเสียคุณไปเด็ดขาด ผมจะสู้เพื่อคุณ และเพื่ออนาคตของเรา” น้ำตาแห่งความดีใจไหลรินออกมาจากดวงตาของนลินดา เธอโผเข้ากอดเขาอย่างแน่นหนา “ขอบคุณค่ะ” เธอพึมพำ “ขอบคุณจริงๆ” ภาคินัยกอดตอบเธออย่างมั่นคง “ผมรักคุณนะ นลินดา” “ดิฉันก็รักคุณค่ะ” เธอตอบ ทั้งสองยืนกอดกันอยู่อย่างนั้น ปล่อยให้ความรู้สึกที่แท้จริงได้ไหลเวียนผ่านพวกเขาไป การตัดสินใจของภาคินัย อาจจะยังไม่สามารถขจัดปัญหาทั้งหมดไปได้ แต่การที่เขาเลือกที่จะเผชิญหน้ากับมันไปด้วยกัน มันก็มากพอแล้วสำหรับนลินดาในตอนนี้