ความเจ็บปวดที่ปลายแขนปลุกให้ฉันตื่นขึ้นอีกครั้ง ฉันลืมตาขึ้นมาพบว่าตัวเองยังคงนอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล แต่คราวนี้… บรรยากาศรอบข้างดูสงบกว่าเดิมมาก “คุณ… คุณหมอ…?” ฉันเรียกชื่อเขาด้วยเสียงที่ค่อยลงกว่าเดิม คุณหมออิงรีบเข้ามาหาฉัน สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโล่งใจ “คุณ… คุณฟื้นแล้ว… ไม่เป็นไรนะครับ?” ฉันพยายามประคองตัวเองขึ้นนั่ง “ฉัน… ฉันไม่รู้… เกิดอะไรขึ้น…?” “คุณ… เกือบจะ… แย่แล้วครับ…” เขาตอบ “กระสุน… เฉี่ยว… คุณไปนิดเดียว… โชคดี… ที่คุณ… ปลอดภัย…” เฉี่ยวไปนิดเดียว? ฉันรอดมาได้? ภาพของอานนท์… ปืน… และเสียงปืน… มันยังคงติดตา… แต่มันเหมือนเป็นภาพหลอน… “แล้ว… อานนท์… ล่ะคะ?” ฉันถาม เขาถอนหายใจยาว “เขา… **ถูกจับกุม…** ได้แล้วครับ… ตำรวจ… ยึด… ยา… และ… เอกสาร… ทั้งหมด… ของ… องค์กร… ได้… แล้ว…” “จริงหรือคะ?” ฉันถามด้วยความโล่งใจ “ครับ… **องค์กร… นั้น… จะ… ไม่… มี… อำนาจ… อีกต่อไป…**” เขาตอบ ฉันรู้สึกราวกับโลกทั้งใบกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง… ความกดดันที่เคยแบกรับไว้… ค่อยๆ จางหายไป “แล้ว… ฉัน… จำอะไรได้บ้างคะ?” ฉันถามอย่างกังวล เขาจับมือฉันไว้เบาๆ “ตอนนี้… คุณ… ยัง… จำ… อะไร… ไม่ค่อยได้… มากนัก… แต่… **อย่าเพิ่งกังวล…**” “แต่… ฉัน… รู้สึก… ว่า… ฉัน… เคย… รู้จัก… อานนท์… จริงๆ… ค่ะ…” ฉันพูดด้วยความรู้สึกที่ไม่สบายใจ “บางที… ความทรงจำ… ของคุณ… อาจจะ… **กำลัง… ค่อยๆ… กลับมา…**” เขาตอบ “**และ… เมื่อคุณ… พร้อม… เรา… จะ… ไป… หา… ความจริง… ด้วยกัน…**” “ความจริง… เกี่ยวกับอะไรคะ?” “**เกี่ยวกับ… อดีต… ของคุณ…**” เขาตอบ “**และ… เกี่ยวกับ… ความสัมพันธ์… ระหว่าง… คุณ… กับ… อานนท์…**” ฉันมองหน้าเขา… แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเข้าใจและห่วงใย… “แล้ว… หมอคะ… ความสัมพันธ์… ของเรา… ล่ะคะ?” ฉันถาม เขาจ้องตาฉันเขม็ง “**ผม… รักคุณ…**” คำตอบนั้น… มันเหมือนน้ำเย็นที่ชโลมใจที่แห้งผากของฉัน… ฉันมองเข้าไปในดวงตาของเขา… เห็นแต่ความจริงใจ… “ฉัน… ฉันก็… รักคุณค่ะ…” ฉันตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึก เราสองคนมองตากัน… สัมผัสแห่งความรักและความผูกพันแผ่ซ่านไปทั่วห้อง “**แต่… มีบางอย่าง… ที่ผม… ต้อง… บอกคุณ…**” เขาพูด พลางผละมือออก “อะไรคะ?” “**ยา… ที่คุณ… ดื่มเข้าไป… ในวันนั้น… มัน… ไม่ใช่… แค่… ทำให้… คุณ… เห็น… ภาพหลอน…**” เขาอธิบาย “**มัน… มี… ส่วนผสม… บางอย่าง… ที่… จะ… ทำให้… ความทรงจำ… บางส่วน… ของคุณ… ถูก… ลบ… ไป… ตลอดกาล…**” “ลบ… ไป… ตลอดกาล?” ฉันถามอย่างตกใจ “แล้ว… ฉันจะ… จำอะไร… ได้… อีก… คะ?” “**คุณ… จะ… ยัง… จำ… สิ่งที่… สำคัญ… ที่สุด… ได้…**” เขาตอบ “**และ… ผม… จะ… ช่วย… คุณ… จำ… สิ่งที่… หายไป…**” “สิ่งที่สำคัญที่สุด… คืออะไรคะ?” “**ความรู้สึก… ที่มีต่อ… คนที่… คุณ… รัก…**” เขาตอบ “**และ… ความจริง… เกี่ยวกับ… ตัวตน… ที่แท้จริง… ของคุณ…**” ฉันมองไปที่รูปถ่ายที่ยังคงอยู่ในมือของฉัน… รูปที่ฉันกับอานนท์กำลังกอดกัน… มันคือความจริง… หรือ… มันคือสิ่งที่ถูกสร้างขึ้น? “แล้ว… รูปถ่ายนี้… ล่ะคะ? ฉัน… ฉัน… เคยรัก… อานนท์… จริงๆ… หรือคะ?” เขาถอนหายใจยาว “**บางที… อานนท์… ก็… เคย… รัก… คุณ… จริงๆ…**” “แต่… ถ้าอย่างนั้น… ทำไม… เขาถึง… ทำร้าย… ฉัน…?” “**ความรัก… บางครั้ง… ก็… มาพร้อมกับ… ความ… หลงผิด…**” เขาตอบ “**และ… อานนท์… อาจจะ… กำลัง… ถูก… ครอบงำ… ด้วย… ความ… ต้องการ… ที่จะ… เป็น… เจ้าของ… คุณ…**” ฉันมองรูปถ่ายอีกครั้ง… ภาพของฉันกับอานนท์… มันดูมีความสุข… แต่ทำไม… ฉันถึงรู้สึก… ว่ามันไม่ใช่… ตัวฉัน? “**ผม… คิดว่า… คุณ… อาจจะ… ถูก… อานนท์… หลอก… มา… นาน… แล้ว…**” คุณหมออิงพูด “**และ… ยา… ที่เขา… ให้คุณ… ดื่ม… มัน… อาจจะ… ไม่ได้… ลบ… ความทรงจำ… ทั้งหมด… ของคุณ… แต่… มัน… อาจจะ… กำลัง… ทำให้… คุณ… มองเห็น… ความจริง… ที่… ซ่อน… อยู่…**” มองเห็นความจริงที่ซ่อนอยู่? หมายถึง… ฉันกำลังจะจำได้… ว่าใครคือตัวจริง… ใครคือตัวปลอม? “ถ้าอย่างนั้น… ฉัน… ควรจะ… ทำอย่างไรคะ?” “**รอ…**” เขาตอบ “**รอ… จนกว่า… ความทรงจำ… ของคุณ… จะ… กลับมา… สมบูรณ์…**” “แล้ว… เมื่อถึงวันนั้น… ฉัน… จะรู้… ว่า… ใคร… คือ… คนที่… ฉัน… ควรจะ… อยู่… ด้วย… จริงๆ… ใช่ไหมคะ?” “**ใช่…**” เขาตอบ “**และ… ผม… จะ… อยู่… ตรงนี้… เพื่อ… รอ… คุณ… เสมอ…**” เราสองคนนั่งเงียบๆ มองออกไปนอกหน้าต่าง… ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอ่อน… ราวกับจะบอกว่า… รุ่งอรุณใหม่กำลังจะมาถึง… “หมอคะ…” ฉันพูด “ฉัน… ยังคง… รู้สึก… สับสน… ค่ะ…” “**ไม่เป็นไร…**” เขาตอบ “**บางครั้ง… เส้นแบ่ง… ระหว่าง… ฝัน… กับ… จริง… ก็… บาง… มาก…**” “แล้ว… ถ้าวันหนึ่ง… ฉัน… จำทุกอย่าง… ได้… ล่ะคะ?” เขาหันกลับมามองฉัน… ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรัก… “**ผม… เชื่อใจ… คุณ…**” “เชื่อใจ… ฉัน?” “**ใช่… เพราะ… ความรัก… ของเรา… มัน… แข็งแกร่ง… เกินกว่า… ยา… หรือ… ความทรงจำ… ที่ถูก… บิดเบือน…**” คำพูดของเขามันทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่นหัวใจ… แต่ทันใดนั้นเอง… จู่ๆ… ฉันก็พลัน… **เห็นภาพ… บางภาพ… ขึ้นมา…** ภาพของ… **ผู้ชายคนหนึ่ง… กำลัง… สอน… ฉัน… ให้… รู้จัก… กับ… ตัวอักษร…** “นั่นมัน… ใครคะ…?” ฉันถาม “ฉัน… จำเขา… ไม่ได้…” คุณหมออิงมองไปที่ภาพนั้น… สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย… “**เขา… คือ… คน… ที่… สำคัญ… คนหนึ่ง… ใน… ชีวิต… ของคุณ…**” เขาตอบ “**และ… ความทรงจำ… ของคุณ… กำลัง… ค่อยๆ… กลับมา…**” “แล้ว… เขา… มี… ความเกี่ยวข้อง… กับ… อานนท์… หรือ… คุณ… หรือคะ?” เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ “**เขา… มี… ความเกี่ยวข้อง… กับ… ทั้งสองคน…**” ความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน… มันยิ่งทำให้ฉันสับสน… แต่ในขณะเดียวกัน… ฉันก็รู้สึก… ว่า… **ความจริง… มัน… กำลังจะ… ถูก… เปิดเผย…** “หมอคะ…” ฉันพูด “ฉัน… อยากรู้… ความจริง… ที่แท้จริง… ของฉัน…” เขาจับมือฉันไว้แน่น “**ผม… จะ… พา… คุณ… ไป… หา… ความจริง… นั้น… เอง…**” แต่ในขณะที่เรากำลังจะพูดอะไรต่อ… ทันใดนั้นเอง… เสียงโทรศัพท์ของคุณหมออิงก็ดังขึ้น… เขาหยิบมันขึ้นมาดู… และสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นทันที “มีอะไรคะ?” ฉันถาม “**อานนท์… หนี… ออกจาก… คุก… ได้แล้ว…**” เขาตอบ “**และ… เขา… กำลัง… มุ่งหน้า… มา… ที่นี่…**” “หนี… ออกมา…?” ฉันถามด้วยความตกใจ “**ใช่… และ… เขากำลัง… ถือ… ปืน… มา… ด้วย…**” เขาตอบ “**เขา… ต้องการ… จะ… มา… เอา… คุณ… คืน… ไป…**” หัวใจของฉันเต้นระรัวด้วยความกลัว… อานนท์… เขากลับมาอีกครั้ง… และคราวนี้… เขามาพร้อมกับความอันตรายที่เพิ่มขึ้น… “แล้ว… เราจะทำอย่างไรคะ?” ฉันถาม “**เรา… ต้อง… ทำให้แน่ใจว่า… คุณ… ปลอดภัย…**” เขาตอบ “**ผม… จะ… ปกป้อง… คุณ… เอง…**” แต่ในขณะที่เขากำลังพูด… จู่ๆ… ฉันก็ได้ยินเสียง… **บางอย่าง… ที่คุ้นเคย…** เสียงกระซิบ… ที่เคยได้ยิน… ในวันที่ฉันเกือบจะเสียชีวิต… “**ฉัน… จะ… ช่วย… เธอ… เอง…**” เสียงนั้น… มาจากไหน? เสียงของอานนท์… หรือ… เสียงของ… **ใครบางคน… ที่ฉัน… ไม่เคย… รู้จัก… มาก่อน…?** แล้ว… **ใครคือ… คนที่… กำลังจะ… ช่วย… ฉัน… จริงๆ…?**