บรรยากาศในห้องทำงานของธามเต็มไปด้วยความตึงเครียด ผสมผสานกับความหวังที่เพิ่งก่อตัวขึ้นใหม่ เมขลาและธามนั่งประจันหน้ากันบนโซฟาตัวยาว เก้าอี้ทำงานของธามถูกเลื่อนออกไปเล็กน้อยเพื่อเปิดพื้นที่ให้ทั้งคู่ได้พูดคุยกันอย่างเป็นส่วนตัว "ผมต้องรวบรวมหลักฐานให้ได้มากที่สุด" ธามเริ่มอธิบายแผนการของเขา "นักธุรกิจชาวสเปนคนนั้นมีอำนาจมาก การจะเล่นงานเขาตรงๆ นั้นค่อนข้างยาก เราต้องมีหลักฐานที่แน่นหนาเพียงพอที่จะทำให้เขาจนมุม" เมขลาพยักหน้าอย่างตั้งใจ "แล้วเราจะหาหลักฐานได้จากที่ไหน" "คุณชาญบอกว่านักธุรกิจคนนั้นมักจะติดต่อกับเขาผ่านช่องทางที่เข้ารหัส" ธามเล่าต่อ "เขามีไฟล์ข้อมูลบางอย่างที่เก็บไว้ในคอมพิวเตอร์ส่วนตัวของเขา ซึ่งเป็นหลักฐานสำคัญที่จะเชื่อมโยงเขากับแผนการทั้งหมด" "แล้วเราจะเอาข้อมูลนั้นออกมาได้อย่างไร" เมขลาถามด้วยความกังวล "นั่นคือส่วนที่อันตรายที่สุด" ธามยอมรับ "ผมคิดว่าเราอาจจะต้องใช้ 'คนกลาง' ที่เชื่อถือได้ เพื่อเข้าไปเอาข้อมูลนั้นออกมา" "คนกลาง..." เมขลาทวนคำ "หมายถึงใคร" "ผมยังไม่แน่ใจ" ธามกล่าว "แต่ต้องเป็นคนที่สามารถเข้าถึงคอมพิวเตอร์ของคุณชาญได้โดยที่ไม่มีใครสงสัย และที่สำคัญที่สุดคือ ต้องเป็นคนที่ไว้ใจได้จริงๆ" เมขลาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "คุณชาญเองก็ดูเหมือนจะอยากจะช่วยเรานะ" "ใช่ครับ" ธามเห็นด้วย "แต่การให้คุณชาญเป็นคนหยิบหลักฐานเอง อาจจะทำให้เขากลายเป็นเป้าสายตาได้ง่ายเกินไป" "ถ้าอย่างนั้น เราอาจจะต้องหาคนที่อยู่นอกเหนือจากการควบคุมของนักธุรกิจชาวสเปนคนนั้น" เมขลาเสนอแนะ "คนที่อาจจะมีความสามารถ หรือมีเหตุผลที่จะเข้าไปช่วยเรา" "คุณกำลังคิดถึงใคร" ธามถาม เมขลาลังเลอยู่เล็กน้อย "รดา..." ธามเลิกคิ้ว "รดาเหรอ เธอจะทำได้เหรอ" "รดาเป็นคนฉลาดมากนะธาม" เมขลาแย้ง "แล้วเธอก็เป็นเพื่อนที่ฉันไว้ใจมากที่สุด ถ้าเธอรู้เรื่องทั้งหมด เธออาจจะเต็มใจที่จะช่วยเรา" "แต่เรื่องนี้มันอันตรายมากนะเมขลา" ธามกล่าวอย่างกังวล "ผมไม่อยากให้ใครต้องตกอยู่ในอันตรายเพราะผม" "ฉันรู้" เมขลาจับมือธามอีกครั้ง "แต่เราต้องการความช่วยเหลือ และรดาก็เป็นคนที่เหมาะสมที่สุดในตอนนี้" ธามมองเข้าไปในดวงตาของเมขลา เขาเห็นความมุ่งมั่นและความเชื่อใจในแววตาของเธอ "ถ้าคุณแน่ใจ ผมก็พร้อมที่จะลองคุยกับรดา" "ฉันแน่ใจ" เมขลาตอบ "เธอยังไงก็ต้องรู้ความจริงทั้งหมดอยู่ดี" หลังจากนั้น ทั้งสองคนก็ใช้เวลาอีกสักพักในการวางแผนรายละเอียดคร่าวๆ ว่าจะแจ้งเรื่องราวให้รดาฟังอย่างไร และจะขอความช่วยเหลือจากเธอในรูปแบบใด "เราจะต้องบอกรดาถึงความเสี่ยงทั้งหมด" ธามย้ำ "เธอต้องตัดสินใจด้วยตัวเองว่าจะช่วยหรือไม่" "แน่นอน" เมขลาเห็นด้วย "แล้วเราจะบอกเธอเมื่อไหร่" "ผมคิดว่าพรุ่งนี้เช้า จะดีที่สุด" ธามกล่าว "ตอนนี้ผมอยากให้คุณพักผ่อนก่อน พรุ่งนี้เรายังมีเรื่องที่ต้องทำอีกมาก" เมขลาพยักหน้า เธอรู้สึกเหนื่อยล้า แต่ก็มีความหวังเล็กๆ ที่ส่องประกายขึ้นในใจ "ขอบคุณนะธาม" เธอเอ่ย "ที่เชื่อใจฉัน" "ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณ" ธามตอบ "ที่ยังอยู่เคียงข้างผม" ทั้งสองคนมองหน้ากัน ความเข้าใจและความผูกพันที่แข็งแกร่งขึ้นได้ก่อตัวขึ้นท่ามกลางวิกฤตการณ์ที่กำลังเผชิญ เช้าวันต่อมา เมขลาและธามนัดเจอรดาที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง บรรยากาศในร้านค่อนข้างคึกคัก แต่ทั้งสามคนก็เลือกมุมที่ค่อนข้างเงียบสงบเพื่อที่จะพูดคุยกัน "มีอะไรเหรอ" รดาถามทันทีที่นั่งลง เธอสังเกตเห็นสีหน้าที่จริงจังของเพื่อนทั้งสองคน "ดูเหมือนจะมีเรื่องใหญ่" เมขลาถอนหายใจยาว "ใช่รดา มันมีเรื่องใหญ่จริงๆ" จากนั้น ธามก็เริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้รดาฟัง ตั้งแต่การปรากฏตัวของคุณชาญ การถูกบีบบังคับของเขา ไปจนถึงแผนการของนักธุรกิจชาวสเปนที่จะทำลายธุรกิจและชื่อเสียงของธาม รดาฟังอย่างตั้งใจ ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นซีดเผือดเมื่อได้ยินเรื่องราวทั้งหมด "ไม่น่าเชื่อเลย" รดาเอ่ยขึ้นเมื่อธามเล่าจบ "ฉันไม่คิดว่าเรื่องมันจะซับซ้อนขนาดนี้" "ผมรู้ว่ามันเป็นเรื่องใหญ่ และอาจจะอันตรายมาก" ธามกล่าว "แต่ผมต้องการความช่วยเหลือจากคุณ" "ให้ฉันช่วยเรื่องอะไร" รดาถาม "ผมต้องการให้คุณช่วยเข้าไปเอาข้อมูลบางอย่างจากคอมพิวเตอร์ของคุณชาญ" ธามอธิบาย "ข้อมูลที่จะใช้เป็นหลักฐานมัดตัวนักธุรกิจชาวสเปนคนนั้น" รดาเงียบไปครู่หนึ่ง เธอกำลังประมวลผลคำขอของธาม "คุณชาญจะยอมให้ฉันเข้าไปในคอมพิวเตอร์ของเขาเหรอ" รดาถาม "คุณชาญรู้เรื่องนี้ และเขายินดีที่จะให้ความร่วมมือ" เมขลาเสริม "เขาจะเตรียมคอมพิวเตอร์ไว้ให้คุณ แต่คุณจะต้องเข้าไปอย่างระมัดระวังที่สุด" "แล้วถ้าเกิดอะไรขึ้น" รดาถาม "ผมจะอยู่ตรงนั้นเพื่อคุณ" ธามให้คำมั่น "ผมจะคอยดูต้นทางให้ และถ้ามีอะไรผิดปกติ ผมจะแจ้งเตือนคุณทันที" รดามองสลับไปมาระหว่างเมขลาและธาม เธอเห็นความจริงใจและความหวังในแววตาของทั้งคู่ "ฉัน... ฉันไม่แน่ใจว่าฉันจะทำได้" รดาพูด "ฉันไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อน" "ผมเข้าใจ" ธามกล่าว "แต่คุณคือคนที่ผมไว้ใจที่สุด และผมเชื่อว่าคุณมีความสามารถที่จะทำมันได้" เมขลาจับมือรดา "รดา ฉันรู้ว่ามันอาจจะดูน่ากลัว แต่เราต้องการความช่วยเหลือจากเธอจริงๆ" รดาหลับตาลง หายใจเข้าลึกๆ แล้วลืมตาขึ้นมา มองตรงไปยังเพื่อนทั้งสองคน "ตกลง ฉันจะช่วย" รอยยิ้มแห่งความโล่งใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเมขลาและธาม "ขอบคุณนะรดา" เมขลาเอ่ยเสียงสั่นเครือ "ขอบคุณมากครับ" ธามกล่าวเสริม "ผมจะไม่ลืมบุญคุณของคุณเลย" "ไม่เป็นไร" รดาตอบ "เราเป็นเพื่อนกันนี่" แม้ว่าภารกิจจะดูอันตราย แต่การมีรดาเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของแผนการนี้ ทำให้ความหวังของเมขลาและธามมีมากขึ้นกว่าเดิม.