เมขลาเร่งฝีเท้าตามทิศทางที่พนักงานคนนั้นชี้ไป หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความกังวลและความกลัวที่เพิ่มขึ้น เธอคิดถึงรดาที่ติดอยู่ข้างใน และคิดถึงธามที่กำลังจะเดินเข้าไปในสถานการณ์ที่ไม่แน่นอน เมื่อเธอไปถึงหน้าห้องทำงานของคุณชาญ เธอก็เห็นประตูห้องเปิดอ้าอยู่ เธอได้ยินเสียงพูดคุยดังออกมาจากข้างใน "คุณชาญ ผมได้รับข้อความจากรดาว่าเธอติดอยู่ข้างใน" เสียงของธามดังขึ้น แสดงถึงความกังวลอย่างชัดเจน "ผมรู้" เสียงของคุณชาญตอบกลับมา "ผมพยายามจะช่วยเธอแล้ว แต่... สถานการณ์มันควบคุมไม่ได้" เมขลาแอบมองเข้าไปในห้อง เธอเห็นธามยืนอยู่ตรงหน้าคุณชาญ คุณชาญดูอ่อนแรงและสิ้นหวัง "ควบคุมไม่ได้? หมายความว่ายังไงครับ" ธามถาม "พวก รปภ. เข้ามาในห้องทำงานผมกะทันหัน" คุณชาญอธิบาย "ผมไม่รู้ว่าพวกเขาเข้ามาได้อย่างไร หรือใครเป็นคนส่งพวกเขามา แต่พวกเขากำลังค้นหาบางสิ่งบางอย่างในห้องผม" "แล้วรดา..." ธามถามต่อ "ผมพยายามจะปกปิดเธอ" คุณชาญกล่าว "แต่ผมก็ไม่รู้ว่าเธออยู่ที่ไหนในตอนนี้ ผมไม่สามารถติดต่อเธอได้เลย" เมขลาแทบกลั้นหายใจ เธอไม่เคยคิดว่าสถานการณ์จะเลวร้ายถึงเพียงนี้ รดาอาจจะกำลังถูกจับตัวไปจริงๆ ในขณะที่เธอกำลังครุ่นคิดว่าจะเข้าไปในห้องเมื่อไหร่ดี เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากในห้องทำงานของคุณชาญ "เจอแล้ว!" เสียงนั้นดังขึ้น เป็นเสียงของผู้ชายที่ดังฟังไม่คุ้นเคย เมขลาสะดุ้ง เธอรีบชะโงกหน้าเข้าไปมองอีกครั้ง เธอเห็น รปภ. สองคนกำลังถือแฟ้มเอกสารบางอย่างออกมาจากห้องทำงานของคุณชาญ "คุณชาญ ผมต้องขออภัยที่ต้องรบกวนเวลาอันมีค่าของคุณ" หนึ่งใน รปภ. พูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา "แต่เราได้รับคำสั่งให้มาตรวจสอบเอกสารบางอย่างในห้องทำงานของคุณ" "ตรวจสอบ?" คุณชาญถามอย่างงุนงง "นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่" "เราได้รับแจ้งว่ามีการกระทำที่ผิดกฎหมายเกิดขึ้นในบริษัทนี้" รปภ. อีกคนกล่าว "และเอกสารบางส่วนที่เกี่ยวข้องอาจจะอยู่ที่นี่" ธามมองไปที่เอกสารในมือของ รปภ. เขาจำได้ทันทีว่ามันคือแฟ้มข้อมูลสำคัญที่เกี่ยวกับแผนการทั้งหมด "แต่... นี่มันเป็นเอกสารส่วนตัวของผมนะครับ" คุณชาญพยายามประท้วง "เราจำเป็นต้องตรวจสอบทุกอย่าง" รปภ. กล่าว "และเราจะยึดเอกสารทั้งหมดไว้ก่อน" ขณะที่ รปภ. กำลังจะเดินออกจากห้องไป เมขลาก็ตัดสินใจก้าวเข้าไป "เดี๋ยวก่อนค่ะ!" เมขลาตะโกนเสียงดัง รปภ. ทั้งสองคนหันมามองเธอด้วยความประหลาดใจ ธามเองก็หันมามองเมขลาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล "คุณเป็นใคร" รปภ. คนหนึ่งถาม "ฉันเป็นพนักงานของบริษัทค่ะ" เมขลาตอบอย่างมั่นคง "และฉันไม่คิดว่าพวกคุณมีสิทธิ์มายึดเอกสารส่วนตัวของคุณชาญไปแบบนี้" "เรามีคำสั่งให้มาทำ" รปภ. ตอบอย่างเย็นชา "และเราจะทำตามคำสั่ง" "แต่คุณกำลังกล่าวหาว่าคุณชาญกระทำผิดกฎหมาย" เมขลาแย้ง "โดยที่ยังไม่มีการพิสูจน์ใดๆ ทั้งสิ้น" "เรากำลังสืบสวนอยู่" รปภ. คนหนึ่งกล่าว "และเอกสารเหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งของการสืบสวน" "แล้วคุณแน่ใจได้อย่างไรว่าเอกสารพวกนี้เกี่ยวข้องกับเรื่องที่คุณกำลังสืบสวน" เมขลาถามต่อ "คุณได้ตรวจสอบอย่างละเอียดแล้วหรือยัง" รปภ. ทั้งสองคนมองหน้ากัน พวกเขาดูเหมือนจะไม่แน่ใจว่าจะตอบเมขลาอย่างไร "คุณชาญ" ธามพูดแทรกขึ้นมา "เอกสารพวกนี้มันสำคัญมากกับเรา" "ผมทราบดี" คุณชาญกล่าว "แต่ตอนนี้ผมก็ไม่สามารถทำอะไรได้" "แต่คุณมีสิทธิ์ที่จะขอให้พวกเขานำหมายศาลมาแสดงก่อน" เมขลาเสนอ "หากไม่มีหมายศาล พวกเขาก็ไม่มีสิทธิ์เข้ามาค้นหรือยึดเอกสารของคุณ" รปภ. คนหนึ่งดูท่าทีลังเล "เราได้รับคำสั่งให้มาดำเนินการทันที" "คำสั่งนั้นมาจากใครคะ" เมขลาถามอย่างตรงไปตรงมา "และมีเอกสารยืนยันคำสั่งนั้นหรือไม่" บรรยากาศในห้องเริ่มตึงเครียดมากขึ้น รปภ. ทั้งสองคนเริ่มแสดงท่าทีไม่พอใจ "เราไม่จำเป็นต้องตอบคำถามของคุณ" รปภ. คนหนึ่งกล่าว "พวกคุณกำลังขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่ของเรา" "ฉันไม่ได้ขัดขวางค่ะ" เมขลาตอบ "ฉันเพียงแต่ต้องการให้แน่ใจว่าทุกอย่างเป็นไปตามกฎหมาย" ทันใดนั้นเอง ประตูห้องทำงานของคุณชาญก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง คราวนี้เป็นบุคคลที่เมขลาไม่คาดคิดว่าจะได้เจอ "มีอะไรกันอยู่ที่นี่" เสียงนั้นดังขึ้น เป็นเสียงที่คุ้นเคยแต่ฟังดูเย็นชา เมขลาหันไปมอง เธอเห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่ที่ประตู เขามีใบหน้าเรียบเฉย ดวงตาคมกริบราวกับจะมองทะลุเข้าไปในจิตใจของทุกคน "คุณ... คุณมาทำอะไรที่นี่" คุณชาญถามด้วยความตกใจ "ผมมาดูว่าการดำเนินการเป็นไปอย่างราบรื่นหรือไม่" ชายคนนั้นตอบ "และดูเหมือนว่าจะมีปัญหาบางอย่าง" เขามองไปที่รปภ. ทั้งสองคน "มีอะไรเกิดขึ้น" "พวกเขากำลังจะยึดเอกสารของผมไปครับ" คุณชาญรีบอธิบาย ชายคนนั้นพยักหน้าช้าๆ "เข้าใจแล้ว" เขาหันไปมองรปภ. "ผมคิดว่าคุณควรจะนำเอกสารเหล่านั้นมาให้ผมดูก่อน" รปภ. คนหนึ่งดูเหมือนจะรู้จักชายคนนี้ดี "ท่านประธาน..." "ใช่" ชายคนนั้นตอบ "และผมต้องการทราบว่าทำไมเอกสารของผมถึงถูกค้นหาโดยพลการ" เมื่อได้ยินเช่นนั้น รปภ. ทั้งสองคนก็ดูเหมือนจะมีความกังวลมากขึ้น พวกเขาหันไปมองชายคนนั้นด้วยความไม่แน่ใจ "คือ... เราได้รับรายงาน..." รปภ. คนหนึ่งเริ่มอธิบาย "รายงานจากใคร" ชายคนนั้นถามเสียงเข้ม "จาก... จากผู้บริหารระดับสูงบางท่านครับ" รปภ. ตอบอย่างตะกุกตะกัก "ผู้บริหารระดับสูงท่านใด" ชายคนนั้นถามต่อ "และพวกเขามีอำนาจสั่งให้คุณเข้ามาค้นห้องทำงานของผมได้อย่างไร" รปภ. ทั้งสองคนยืนนิ่ง พวกเขาดูเหมือนจะจนมุม "ผมคิดว่าเรื่องนี้ต้องมีการชี้แจง" ชายคนนั้นกล่าว "ผมจะขอให้คุณนำเอกสารทั้งหมดมาให้ผมดู และผมจะจัดการเรื่องนี้เอง" เมขลาและธามมองหน้ากัน พวกเขาทั้งคู่รู้ดีว่าชายคนนี้คือใคร เขาคือบุคคลสำคัญที่มีอำนาจสูงสุดในบริษัทนี้ และการที่เขามาปรากฏตัวในเวลานี้ ย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญ "ผมขอโทษครับท่านประธาน" รปภ. คนหนึ่งกล่าว "แต่คำสั่งนี้มาจาก... ท่านนักธุรกิจชาวสเปนครับ" ทันทีที่ได้ยินชื่อนั้น เมขลาและธามก็ถึงกับผงะ ทั้งคู่มองหน้ากันด้วยความตกใจระคนไม่เชื่อสายตา "นักธุรกิจชาวสเปน?" ชายคนนั้นถามด้วยน้ำเสียงที่เย็นลง "ผมไม่เคยอนุมัติให้ใครเข้ามาดำเนินการเช่นนี้" "แต่... ท่านนักธุรกิจกล่าวว่าท่านได้มอบอำนาจให้เขาในการจัดการเรื่องนี้แล้วครับ" รปภ. กล่าว "เป็นไปไม่ได้" ชายคนนั้นกล่าวเสียงแข็ง "ผมไม่เคยให้อำนาจใครในการจัดการเรื่องเช่นนี้" เขาหันมามองธามและเมขลา "ดูเหมือนว่าเรากำลังถูกเล่นงานอย่างหนัก" เมขลาเริ่มเข้าใจแผนการของนักธุรกิจชาวสเปน เขาพยายามที่จะกำจัดหลักฐานทั้งหมด ก่อนที่มันจะถูกเปิดเผย "แล้วรดา... คุณชาญครับ รดาอยู่ที่ไหน" ธามถามอย่างร้อนรน คุณชาญส่ายหน้า "ผมไม่รู้จริงๆ ธาม ผมพยายามจะซ่อนเธอแล้ว แต่ผมไม่รู้ว่าเธอไปอยู่ที่ไหน" ในขณะที่ทุกคนกำลังตึงเครียดกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากมุมหนึ่งของห้องทำงานของคุณชาญ "ช่วยด้วย..." เป็นเสียงแหบพร่าที่ดังมาจากใต้โต๊ะทำงานของคุณชาญ ทุกคนหันไปมองตามเสียงนั้น เมขลาเห็นเงาตะคุ่มอยู่ใต้โต๊ะทำงาน "รดา!" เมขลาอุทานด้วยความตกใจ