หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายในห้องทำงานของคุณชาญ เมขลา ธาม และรดา ก็ได้รับการพาตัวออกมายังพื้นที่ปลอดภัย ท่านประธานได้สั่งการให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของบริษัทเข้ามาดูแลพวกเขาอย่างใกล้ชิด และให้ทนายความส่วนตัวของเขาเข้ามาดำเนินการทางกฎหมายกับลีโอและ รปภ. ที่เกี่ยวข้อง "ผมต้องขอโทษพวกคุณจริงๆ" ท่านประธานกล่าวเมื่อมาถึงห้องรับรองพิเศษ "ผมไม่คิดว่าจะมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นในบริษัทของผม" "ไม่เป็นไรค่ะท่านประธาน" เมขลาตอบ "อย่างน้อยที่สุด เราก็รอดมาได้" "และเราก็มีหลักฐานสำคัญอยู่ในมือแล้ว" ธามเสริม "คุณชาญได้ช่วยเก็บมันไว้" "เรื่องนั้นผมทราบดี" ท่านประธานพยักหน้า "ผมได้สั่งการให้เจ้าหน้าที่ของเราไปนำเอกสารทั้งหมดมาแล้ว" "แล้วลีโอ... นักธุรกิจชาวสเปนคนนั้นล่ะคะ" รดาถามด้วยความกังวล "เขากำลังจะถูกดำเนินคดี" ท่านประธานกล่าว "ผมไม่ปล่อยให้ใครมาทำร้ายพนักงานของผม หรือทำลายชื่อเสียงของบริษัทผมได้ง่ายๆ" "ขอบคุณมากค่ะท่านประธาน" คุณชาญกล่าวอย่างซาบซึ้ง "ผมไม่รู้จะขอบคุณท่านอย่างไรดี" "คุณไม่จำเป็นต้องขอบคุณผม" ท่านประธานตอบ "คุณทำงานของผมได้ดีที่สุดแล้ว" ในขณะนั้น ทนายความของท่านประธานก็เข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารที่บรรจุหลักฐานทั้งหมด "ท่านประธานครับ หลักฐานทั้งหมดอยู่ที่นี่แล้วครับ" ท่านประธานหยิบแฟ้มเอกสารนั้นขึ้นมาเปิดดู "นี่คือสิ่งที่เราต้องการ" เขากล่าว "ความจริงทั้งหมด" "เราจะทำอย่างไรต่อไปคะ" เมขลาถาม "เราจะใช้หลักฐานเหล่านี้เปิดโปงการทุจริตทั้งหมด" ท่านประธานกล่าว "และจะนำตัวผู้กระทำผิดทุกคนมาลงโทษ" "ผมพร้อมที่จะให้การทุกอย่างครับ" คุณชาญเสนอตัว "ผมจะให้การสนับสนุนพวกคุณอย่างเต็มที่" "ขอบคุณครับคุณชาญ" ท่านประธานตอบ "ผมรู้ว่าคุณมีความกล้าหาญมาก" ธามมองไปที่เมขลาและรดา "พวกเราก็เช่นกัน" เขากล่าว "เราจะสู้ไปด้วยกัน" "ผมเชื่อในตัวพวกคุณ" ท่านประธานกล่าว "เราจะทำให้ความยุติธรรมกลับคืนมา" หลังจากนั้นไม่นาน ข่าวการทุจริตครั้งใหญ่ในบริษัทก็แพร่สะพัดออกไปอย่างรวดเร็ว สื่อมวลชนต่างพากันมาทำข่าว และสังคมก็ให้ความสนใจเป็นอย่างมาก ลีโอถูกจับกุมในข้อหาฉ้อโกงและพยายามติดสินบน รปภ. ที่เขาจ้างมาก็ถูกดำเนินคดีในข้อหาบุกรุกและทำร้ายร่างกาย เมขลา ธาม และรดา กลายเป็นฮีโร่ของบริษัท พนักงานทุกคนต่างชื่นชมในความกล้าหาญและความเสียสละของพวกเขา คุณชาญเองก็ได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้ที่รักษาคุณธรรมไว้ได้ "ฉันไม่คิดว่ามันจะจบลงแบบนี้" เมขลาพูดกับธามในวันรุ่งขึ้น ขณะที่พวกเขากำลังนั่งจิบกาแฟในร้านโปรด "มันเหมือนกับในละครเลย" "แต่นี่คือเรื่องจริง" ธามยิ้ม "และเราคือคนที่มีส่วนทำให้เรื่องนี้เกิดขึ้น" "ใช่" เมขลาตอบ "และฉันก็รู้สึกดีใจมาก" "แล้วเรื่องของเราล่ะ" ธามถาม สายตาของเขามองเมขลาอย่างมีความหมาย เมขลาหน้าแดงเล็กน้อย "เรื่องของเรา... ยังอีกยาวไกล" "แต่ผมจะรอ" ธามจับมือเมขลาไว้ "ผมรอได้เสมอ" รดาที่นั่งอยู่ข้างๆ ยิ้มให้ทั้งสองคน "ดีใจด้วยนะเพื่อน" "ขอบคุณนะรดา" เมขลาตอบ "เธอเองก็สมควรได้รับความสุขเหมือนกัน" "ฉันก็หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น" รดาพูดพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง ในขณะที่ทุกอย่างกำลังจะคลี่คลายไปในทางที่ดี ก็มีโทรศัพท์ดังขึ้นที่โต๊ะของธาม เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ก็พบว่าเป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย "ฮัลโหลครับ" ธามรับสาย "คุณธามใช่ไหมครับ" เสียงปลายสายเป็นเสียงผู้ชาย "ผมโทรมาจากโรงพยาบาล..." ธามหน้าเสียไปทันที "โรงพยาบาล? เกิดอะไรขึ้นครับ" "คุณ... คุณต้องรีบมาที่นี่ครับ" เสียงปลายสายดูตื่นตระหนก "มีเรื่องด่วนมาก" เมขลาและรดามองธามด้วยความสงสัย "ใครโทรมาเหรอธาม" เมขลาถาม ธามวางสายโทรศัพท์ลง ใบหน้าของเขาซีดเผือด "ผม... ผมต้องไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้" "เกิดอะไรขึ้น" เมขลาถามด้วยความตกใจ "ผมไม่รู้" ธามตอบ "แต่ผมต้องไป" "ฉันไปด้วย" เมขลาตัดสินใจ "ฉันก็ไปด้วย" รดาเสริม ทั้งสามคนรีบออกจากร้านกาแฟ และตรงไปยังโรงพยาบาลด้วยความกังวลที่เพิ่มขึ้น พวกเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็สัมผัสได้ถึงลางสังหรณ์บางอย่างที่ไม่ดี