น้ำตาของเมขลาไหลอาบแก้มอย่างไม่ขาดสาย ความจริงที่ถูกเปิดเผยตรงหน้ามันหนักหนาสาหัสเกินกว่าที่เธอจะรับไหว หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียงผู้ป่วยอย่างอ่อนแรง ภาพใบหน้าของแม่ที่เธอรักและคิดถึงสุดหัวใจผุดขึ้นมา ภาพความทรงจำในวัยเด็กที่เธอพยายามนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกถึงเรื่องราวของพ่อ ภาพเหล่านั้นวนเวียนอยู่ในหัวราวกับจะบีบคั้นให้เธอจมดิ่งลงไปในห้วงแห่งความสับสน "ไม่จริง... หนูไม่เชื่อ" เมขลาพึมพำเสียงแผ่วเบา "แม่ไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้เลย" ธามรีบเข้าไปประคองไหล่ของเมขลา เขาเข้าใจความรู้สึกของเธอดี นี่เป็นเรื่องที่เกินคาดสำหรับทุกคนจริงๆ "เมขลา... ใจเย็นๆ นะ" "ใจเย็นได้ยังไงธาม" เสียงของรดาขาดความมั่นคง "นี่มันเรื่องใหญ่มากเลยนะ" พ่อของธามมองทั้งสองคนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "พ่อรู้ว่ามันยากที่จะยอมรับ" ท่านถอนหายใจยาว "แต่สิ่งที่พ่อพูดคือความจริงทั้งหมด พ่อกับแม่ของเมขลาเคยคบกัน พ่อยังเด็กมากในตอนนั้น พ่อยังเรียนไม่จบ และพ่อก็กลัว... กลัวจะไม่มีอนาคตที่ดีพอจะดูแลใครได้" "แล้วทำไมพ่อถึงไม่บอกความจริงกับหนู" เมขลาเงยหน้ามองพ่อของธาม น้ำตาที่ยังคงไหลริน "ทำไมต้องให้หนูมารู้เรื่องทั้งหมดตอนนี้" "พ่อ... พ่อพยายามติดต่อแม่ของเมขลาหลายครั้ง แต่ก็ไม่เคยสำเร็จ" พ่อของธามเล่าต่อ "ตอนที่รู้ว่าเธอตั้งท้อง พ่อดีใจมาก แต่ก็ยังรู้สึกไม่พร้อม พ่อตัดสินใจที่จะรอให้ตัวเองมีความมั่นคงมากกว่านี้ก่อน แต่สุดท้าย... พ่อก็ไม่กล้าพอที่จะกลับไปหาเธอ พ่อกลัวว่าเธอจะรังเกียจ พ่อก็เลยตัดสินใจที่จะอยู่ห่างๆ และปล่อยให้เธอเลือกทางเดินชีวิตของเธอเอง" "แต่สุดท้าย... พ่อก็มาป่วยหนัก" ธามพูดเสริม "ถ้าพ่อไม่ป่วยหนัก เมขลาคงไม่มีวันได้รู้ความจริงเรื่องนี้เลยใช่ไหมครับ" "ใช่..." พ่อของธามยอมรับ "พ่อรู้สึกเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นมาตลอดชีวิต พ่ออยากจะขอโทษเมขลา และอยากจะขอโทษแม่ของเธอด้วย" เมขลามองพ่อของธาม เธอเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความเสียใจและความสำนึกผิด แต่ความรู้สึกที่ปะปนกันอยู่ภายในใจของเธอมันช่างซับซ้อนเสียเหลือเกิน ทั้งความเสียใจที่แม่ไม่เคยบอก ความสับสนว่าแม่รู้สึกอย่างไรกับพ่อ ความโกรธที่พ่อทิ้งแม่ไป และความรู้สึกสงสารต่อชายชราตรงหน้า "แล้ว... แล้วท่านประธานล่ะคะ" เมขลาถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน "ท่านประธานกับพ่อ... ท่านรู้จักกันมาก่อนหรือเปล่าคะ" พ่อของธามหรี่ตาลงเล็กน้อย "ท่านประธาน... ชาญชัยเหรอ" ท่านพยักหน้าช้าๆ "ใช่ พ่อกับชาญชัยรู้จักกันดี" "รู้จักกันได้ยังไงคะ" ธามถามอย่างสงสัย "เราเรียนด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก" พ่อของธามเล่า "เราสนิทกันมาก แต่พอโตขึ้น เราก็แยกย้ายกันไปตามเส้นทางของตัวเอง พ่อไปเรียนต่างจังหวัด ส่วนชาญชัยก็อยู่ที่นี่" "แล้วเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นในบริษัท... ท่านประธานรู้เรื่องนี้มาก่อนหรือเปล่าคะ" เมขลาถามด้วยความกังวล "ไม่... พ่อไม่รู้เรื่องอะไรเลย" พ่อของธามตอบ "พ่อเองก็เพิ่งจะทราบเรื่องนี้เมื่อไม่นานมานี้เอง" "แล้วทำไมพ่อถึงมาอยู่ที่นี่ได้คะ" รดาถาม "แล้วทำไมธามถึงไม่เคยรู้เรื่องพ่อเลย" "พ่อไปอยู่ต่างจังหวัดกับแม่ของธามตั้งแต่เด็ก" พ่อของธามอธิบาย "แม่ของธามไม่ชอบพ่อ เขาอยากจะให้พ่ออยู่ห่างๆ ลูกชายของเขา พ่อก็เลยต้องยอม... จนกระทั่งพ่อป่วยหนักจริงๆ พ่อถึงได้ตัดสินใจกลับมาที่กรุงเทพฯ เพื่อรักษาตัว และติดต่อหาธาม" "แล้วที่พ่อบอกว่าเรื่องนี้เกี่ยวกับเมขลาด้วย... มันคือเรื่องอะไรคะ" ธามถามอย่างตรงไปตรงมา พ่อของธามมองไปที่เมขลา "พ่อ... พ่อมีเรื่องที่ต้องบอกเมขลาเป็นการส่วนตัว" เมขลาผงะเล็กน้อย "เกี่ยวกับอะไรคะ" "เกี่ยวกับแม่ของเมขลา" พ่อของธามตอบ "มีบางอย่างที่พ่ออยากจะให้เมขลาได้รู้" ธามและรดามองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจ "เราจะออกไปรอข้างนอกก็ได้นะ" ธามเสนอ "ไม่เป็นไร" พ่อของธามกล่าว "ธามเองก็ควรจะรับฟังเรื่องนี้ด้วย" พ่อของธามหันไปมองเมขลาอีกครั้ง "เมขลา... แม่ของเธอเคยฝากอะไรบางอย่างไว้ให้พ่อ" "ฝากอะไรคะ" เมขลาถามเสียงสั่น "เป็นจดหมาย" พ่อของธามตอบ "แม่ของเธอเขียนจดหมายฉบับสุดท้ายไว้ให้" เมื่อได้ยินดังนั้น น้ำตาของเมขลาที่แห้งเหือดไปแล้วก็กลับมาไหลรินอีกครั้ง เธอไม่เคยคิดเลยว่าแม่ของเธอจะเตรียมใจไว้ล่วงหน้าขนาดนี้ "พ่อ... พ่อเก็บจดหมายฉบับนั้นไว้ที่ไหนคะ" "พ่อเก็บไว้อย่างดี" พ่อของธามกล่าว "พ่อจะให้เมขลา" พ่อของธามหยิบกระเป๋าใบเล็กที่วางอยู่ข้างเตียงขึ้นมา แล้วหยิบซองจดหมายสีขาวซองหนึ่งออกมา ซองจดหมายนั้นมีลักษณะเก่าแก่ สีกระดาษเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลืองซีด เมขลารับซองจดหมายนั้นมาด้วยมือที่สั่นเทา "แม่..." เธอพึมพำชื่อของแม่ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย ธามกุมมือเมขลาไว้แน่น เขาสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดของเธอ รดาเองก็โอบไหล่เมขลาเบาๆ เป็นการปลอบใจ "เปิดอ่านสิเมขลา" พ่อของธามกล่าว "เธอจะได้รู้ทุกอย่าง" เมขลาค่อยๆ แกะซองจดหมายอย่างระมัดระวัง ลายมือที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นบนกระดาษสีเหลืองซีด เป็นลายมือของแม่เธอเอง เธอหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเริ่มอ่านข้อความที่แม่ทิ้งไว้ให้ "ถึงลูกรักของแม่ เมขลา... หากลูกได้อ่านจดหมายฉบับนี้ แสดงว่าแม่คงไม่อยู่แล้ว แม่ขอโทษนะลูกที่ไม่ได้บอกเรื่องราวทั้งหมดให้ลูกรู้ แม่เองก็ไม่แน่ใจว่าควรจะบอกลูกเมื่อไหร่ดี แม่กลัวว่าลูกจะเสียใจ กลัวว่าลูกจะรู้สึกสับสน..." ข้อความในจดหมายบรรยายถึงความรักระหว่างแม่ของเมขลากับพ่อของธาม ที่เกิดขึ้นในช่วงวัยรุ่น แม่ของเมขลาเล่าถึงความผูกพันที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่เมื่อรู้ตัวว่าตั้งครรภ์ แม่ก็ตกใจและเสียใจมาก เพราะรู้ว่าฝ่ายชายยังเด็กและยังไม่พร้อม แม่ตัดสินใจที่จะเลี้ยงดูลูกเพียงลำพัง โดยไม่ต้องการให้ฝ่ายชายต้องมารับผิดชอบ แม่ของเมขลาเล่าถึงความเจ็บปวดที่ต้องจากมาและความหวังเล็กๆ ที่อยากให้ลูกเติบโตมาอย่างมีความสุข "แม่ไม่เคยโทษพ่อของลูกนะลูก... เขาเองก็ยังเด็กเกินไป แม่รู้ว่าเขาคงมีเหตุผลของเขา แม่เพียงแต่หวังว่าวันหนึ่ง ลูกจะได้รู้จักกับพ่อของลูก และเข้าใจเรื่องราวทั้งหมด..." เมขลาอ่านไปน้ำตาไหลไป ภาพความรักของพ่อแม่ที่เธอไม่เคยรู้จักฉายชัดขึ้นมาในหัว เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมแม่ถึงไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้เลย แม่คงอยากจะปกป้องเธอจากความเจ็บปวด "และอีกเรื่องหนึ่งที่แม่ต้องบอกลูก... พ่อของลูก เขาได้ฝากสิ่งสำคัญบางอย่างไว้ให้เรา... สิ่งที่จะช่วยให้เราผ่านพ้นความยากลำบากไปได้..." เมขลาชะงัก เธออ่านซ้ำประโยคเดิม "สิ่งที่จะช่วยให้เราผ่านพ้นความยากลำบากไปได้... มันคืออะไรกันนะ" "มีอะไรอีกหรือเมขลา" ธามถามอย่างกังวล เมขลาอ่านต่อไป "แม่ได้เก็บสิ่งนั้นไว้ในที่ที่ปลอดภัยที่สุด... เป็นที่ที่แม่มั่นใจว่าลูกจะหาเจอเมื่อถึงเวลาอันควร..." "ที่ที่ปลอดภัยที่สุด... ที่ไหนกันนะ" รดาพึมพำ "แม่รู้ว่ามันอาจจะยากสำหรับลูก... แต่แม่เชื่อมั่นในตัวลูกนะลูก... ลูกเข้มแข็งเสมอ... แม่รักลูกนะ..." ข้อความสุดท้ายของจดหมายทำให้เมขลาสะอื้นหนัก เธอโผเข้ากอดธามแน่น ความจริงที่เพิ่งได้รับรู้มันหนักอึ้ง แต่ก็ทำให้เธอเข้าใจอะไรหลายๆ อย่างมากขึ้น "แม่... แม่กำลังพูดถึงเรื่องอะไรคะ" เมขลาเงยหน้าขึ้นมองพ่อของธาม "มีอะไรที่พ่อฝากไว้ให้เราจริงๆ เหรอคะ" พ่อของธามพยักหน้า "ใช่... พ่อเคยฝากบางอย่างไว้ให้แม่ของเมขลาจริงๆ" "อะไรคะ" เมขลาถามอย่างกระตือรือร้น "มันเป็น... เอกสารบางอย่าง" พ่อของธามตอบ "เป็นหลักฐานสำคัญเกี่ยวกับเรื่องทุจริตในอดีต" "หลักฐาน..." เมขลาอุทาน "เกี่ยวกับเรื่องเดียวกับที่เกิดขึ้นในบริษัทใช่ไหมคะ" "ไม่เชิงเสียทีเดียว" พ่อของธามกล่าว "มันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นนานแล้ว... ก่อนที่พ่อจะป่วยหนักเสียอีก" "แล้ว... แล้วมันเกี่ยวอะไรกับหนูคะ" เมขลาถาม "ตอนนั้นพ่อทำงานกับท่านประธาน ชาญชัย" พ่อของธามเล่า "พ่อสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างในบริษัท... การยักยอกเงิน การฉ้อโกง..." "หนู... หนูไม่เข้าใจค่ะ" เมขลาเริ่มสับสน "พ่อได้รวบรวมหลักฐานทั้งหมดไว้" พ่อของธามกล่าว "แต่พ่อก็ไม่แน่ใจว่าจะเอาผิดใครได้บ้าง พ่อเลยตัดสินใจฝากหลักฐานนั้นไว้กับแม่ของเมขลา... เพื่อความปลอดภัย" "แล้ว... แล้วเอกสารพวกนั้นอยู่ที่ไหนคะ" เมขลาถามอย่างร้อนรน "แม่บอกว่า... แม่เก็บไว้ในที่ที่ปลอดภัยที่สุด" พ่อของธามกล่าว "แต่พ่อก็ไม่เคยรู้เลยว่าที่นั้นคือที่ไหน" ธามและรดามองหน้ากัน ความลับที่ถูกซ่อนไว้มันซับซ้อนกว่าที่คิด และดูเหมือนว่าเรื่องราวทั้งหมดจะยังไม่จบลงง่ายๆ